ყორაო (წამალი)
NPLG Wiki Dictionaries გვერდიდან
(სხვაობა ვერსიებს შორის)
(ახალი გვერდი: '''ყორაო''' – შაბი, თაფლი და ლილა ხალხურ მედიცინაში ენის ტკივი...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''ყორაო''' – შაბი, [[თაფლი]] და ლილა ხალხურ მედიცინაში ენის ტკივილისას სამკურნალოდაც გამოიყენებოდა: ყორაოს − კოწარუხს ავადმყოფს მტკივან ენაზე წაუსვამდნენ. პროცედურა დღეში რამდენჯერმე სრულდებოდა და დადებით შედეგს იძლეოდა, ასევე, შაბნარევი წყლის ხსნარით ენას მოიბანდნენ. პროცედურა დღეში რამდენჯერმე სრულდებოდა; შაბიამინს კვერცხის ცილაში გათქვეფდნენ და მიღებულ ხსნარს ავადმყოფს მტკივან ენაზე წაუსვამდნენ. პროცედურა დღეში სამჯერ სრულდებოდა; თაფლსა და ლილას ერთმანეთში შეურევდნენ და მტკივან ენაზე იცხებდნენ. პროცედურა დღეში ერთჯერ სრულდებოდა. | + | '''ყორაო''' – [[შაბი]], [[თაფლი]] და ლილა ხალხურ მედიცინაში ენის ტკივილისას სამკურნალოდაც გამოიყენებოდა: ყორაოს − კოწარუხს ავადმყოფს მტკივან ენაზე წაუსვამდნენ. პროცედურა დღეში რამდენჯერმე სრულდებოდა და დადებით შედეგს იძლეოდა, ასევე, შაბნარევი წყლის ხსნარით ენას მოიბანდნენ. პროცედურა დღეში რამდენჯერმე სრულდებოდა; შაბიამინს კვერცხის ცილაში გათქვეფდნენ და მიღებულ ხსნარს ავადმყოფს მტკივან ენაზე წაუსვამდნენ. პროცედურა დღეში სამჯერ სრულდებოდა; თაფლსა და ლილას ერთმანეთში შეურევდნენ და მტკივან ენაზე იცხებდნენ. პროცედურა დღეში ერთჯერ სრულდებოდა. |
| ხაზი 5: | ხაზი 5: | ||
==ლიტერატურა== | ==ლიტერატურა== | ||
| − | კოხრეიძე, 1958:26; აბაშიძე, კომახიძე, 1998:165. | + | * კოხრეიძე, 1958:26; |
| + | * აბაშიძე, კომახიძე, 1998:165. | ||
| + | |||
==წყარო== | ==წყარო== | ||
[[ქართველი ხალხის ეთნოლოგიური ლექსიკონი აჭარა]] | [[ქართველი ხალხის ეთნოლოგიური ლექსიკონი აჭარა]] | ||
12:52, 19 ოქტომბერი 2022-ის ვერსია
ყორაო – შაბი, თაფლი და ლილა ხალხურ მედიცინაში ენის ტკივილისას სამკურნალოდაც გამოიყენებოდა: ყორაოს − კოწარუხს ავადმყოფს მტკივან ენაზე წაუსვამდნენ. პროცედურა დღეში რამდენჯერმე სრულდებოდა და დადებით შედეგს იძლეოდა, ასევე, შაბნარევი წყლის ხსნარით ენას მოიბანდნენ. პროცედურა დღეში რამდენჯერმე სრულდებოდა; შაბიამინს კვერცხის ცილაში გათქვეფდნენ და მიღებულ ხსნარს ავადმყოფს მტკივან ენაზე წაუსვამდნენ. პროცედურა დღეში სამჯერ სრულდებოდა; თაფლსა და ლილას ერთმანეთში შეურევდნენ და მტკივან ენაზე იცხებდნენ. პროცედურა დღეში ერთჯერ სრულდებოდა.
ლიტერატურა
- კოხრეიძე, 1958:26;
- აბაშიძე, კომახიძე, 1998:165.
