რომაული ბეტონი
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''რომაული ბეტონი''' − (ინგლ. Roman concrete ან opus caementicium) [[საშენი მასალა]], რომელიც გამოიყენებოდა [[მშენებლობა (შენობების აგების პროცესი)|მშენებლობა]]ში გვიანდელი რომის რესპუბლიკის ეპოქაში (ძვ. წ. 133-27 წწ.) რომის იმპერიის დაცემამდე (476 წ.). თანამედროვე [[პორტლანდცემენტი|პორტლანდცემენტზე]] დამზადებული [[ბეტონი]]სგან განსხვავებით, რომაული ბეტონისათვის გამოიყენებოდა | + | '''რომაული ბეტონი''' − (ინგლ. Roman concrete ან opus caementicium) [[საშენი მასალა]], რომელიც გამოიყენებოდა [[მშენებლობა (შენობების აგების პროცესი)|მშენებლობა]]ში გვიანდელი რომის რესპუბლიკის ეპოქაში (ძვ. წ. 133-27 წწ.) რომის იმპერიის დაცემამდე (476 წ.). თანამედროვე [[პორტლანდცემენტი|პორტლანდცემენტზე]] დამზადებული [[ბეტონი]]სგან განსხვავებით, რომაული ბეტონისათვის გამოიყენებოდა ჰიდრავლიკური ცემენტი; [[შემკვრელი|შემკვრელად]] – წყალთან შერეული, შეძლებისდაგვარად წვრილად დაფქული ვულკანური ფერფლი ([[პუცოლანი]]), [[თაბაშირი]], [[კირი]] ბუნებრივი ან ხელოვნური კერამიკის ([[პემზა]], [[აგური (სამშენებლო მასალა)|აგური]]) დანამატით; შემავსებლად – გარეცხილი [[ქვიშა]] და [[ღორღი]]. |
რომაული ბეტონი გამოირჩეოდა საკმარისი სიმტკიცით, რასაც პირველ რიგში განაპირობებდა ვულკანური ფერფლი, რომელიც ხელს უშლიდა ბეტონის მასივში ბზარების განვითარებას. სწორედ ასეთი ბეტონის გამოყენებით გახდა შესაძლებელი იმ პერიოდისათვის მსოფლიოში ყველაზე დიდი დიამეტრის (≈ 43 მ.), რომის პანთეონის დაუარმირებელი, ნახევარწრიული ფორმის, [[გუმბათი]]ს მშენებლობა (117-128 წწ.). რომაული ბეტონის შემავსებლად გამოიყენებოდა მსხვილმარცვლოვანი ღორღი, რის გამოც ობიექტზე მას აწყობდნენ და არა ასხამდნენ. როგორც წესი, ბეტონის ზედაპირს აპირკეთებდნენ ქვით, აგურით, ხოლო [[ინტერიერი (არქიტექტურა)|ინტერიერებს]] დამატებით ალამაზებდნენ ნაძერწით, [[მარმარილო]]ს თხელი ფილებით, [[ფრესკა|ფრესკებითა]] და სხვ. | რომაული ბეტონი გამოირჩეოდა საკმარისი სიმტკიცით, რასაც პირველ რიგში განაპირობებდა ვულკანური ფერფლი, რომელიც ხელს უშლიდა ბეტონის მასივში ბზარების განვითარებას. სწორედ ასეთი ბეტონის გამოყენებით გახდა შესაძლებელი იმ პერიოდისათვის მსოფლიოში ყველაზე დიდი დიამეტრის (≈ 43 მ.), რომის პანთეონის დაუარმირებელი, ნახევარწრიული ფორმის, [[გუმბათი]]ს მშენებლობა (117-128 წწ.). რომაული ბეტონის შემავსებლად გამოიყენებოდა მსხვილმარცვლოვანი ღორღი, რის გამოც ობიექტზე მას აწყობდნენ და არა ასხამდნენ. როგორც წესი, ბეტონის ზედაპირს აპირკეთებდნენ ქვით, აგურით, ხოლო [[ინტერიერი (არქიტექტურა)|ინტერიერებს]] დამატებით ალამაზებდნენ ნაძერწით, [[მარმარილო]]ს თხელი ფილებით, [[ფრესკა|ფრესკებითა]] და სხვ. | ||
13:22, 28 ნოემბერი 2022-ის ვერსია
რომაული ბეტონი − (ინგლ. Roman concrete ან opus caementicium) საშენი მასალა, რომელიც გამოიყენებოდა მშენებლობაში გვიანდელი რომის რესპუბლიკის ეპოქაში (ძვ. წ. 133-27 წწ.) რომის იმპერიის დაცემამდე (476 წ.). თანამედროვე პორტლანდცემენტზე დამზადებული ბეტონისგან განსხვავებით, რომაული ბეტონისათვის გამოიყენებოდა ჰიდრავლიკური ცემენტი; შემკვრელად – წყალთან შერეული, შეძლებისდაგვარად წვრილად დაფქული ვულკანური ფერფლი (პუცოლანი), თაბაშირი, კირი ბუნებრივი ან ხელოვნური კერამიკის (პემზა, აგური) დანამატით; შემავსებლად – გარეცხილი ქვიშა და ღორღი.
რომაული ბეტონი გამოირჩეოდა საკმარისი სიმტკიცით, რასაც პირველ რიგში განაპირობებდა ვულკანური ფერფლი, რომელიც ხელს უშლიდა ბეტონის მასივში ბზარების განვითარებას. სწორედ ასეთი ბეტონის გამოყენებით გახდა შესაძლებელი იმ პერიოდისათვის მსოფლიოში ყველაზე დიდი დიამეტრის (≈ 43 მ.), რომის პანთეონის დაუარმირებელი, ნახევარწრიული ფორმის, გუმბათის მშენებლობა (117-128 წწ.). რომაული ბეტონის შემავსებლად გამოიყენებოდა მსხვილმარცვლოვანი ღორღი, რის გამოც ობიექტზე მას აწყობდნენ და არა ასხამდნენ. როგორც წესი, ბეტონის ზედაპირს აპირკეთებდნენ ქვით, აგურით, ხოლო ინტერიერებს დამატებით ალამაზებდნენ ნაძერწით, მარმარილოს თხელი ფილებით, ფრესკებითა და სხვ.
