ნერსე II
(ახალი გვერდი: '''ნერსე II''' – ქართლის ერისმთავარი VIII საუკუნის 70/80-იან წლებში - იო...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''ნერსე II''' – ქართლის ერისმთავარი VIII საუკუნის 70/80-იან წლებში - | + | '''ნერსე II''' – ქართლის ერისმთავარი VIII საუკუნის 70/80-იან წლებში - [[იოანე საბანისძე|იოანე საბანისძის]] „აბოს წამების“ მიხედვით [[ადარნასე III|ადარნასე]]ს ძე. იგი ანტიარაბული საქმიანობის გამო ხალიფა მანსურმა (754-755) 722-773 წ. ბაღდადში დაიბარა და საპყრობილეში ჩააგდო, სადაც სამი წელი დაყო. ნერსე ხალიფა მაჰდიმ (775-785 წ.) გაათავისუფლა და პატივით ქართლში გამოაგზავნა, მაგრამ ვერც ახალი ხალიფას ნდობა მოიპოვა. „კუალად იყო განრისხებაჲ ხელმწიფეთა მათთა სარკინოზთაჲ ნერსე ერისთავისა ზედა“ - წერს იოანე საბანისძე. ნერსე იძულებული გახდა ოჯახით ხაზარეთში გადასულიყო. მას ალბათ არაბების მოსისხლე მტრებისაგან [[სამხედრო დახმარება|სამხედრო დახმარების]] იმედიღა ჰქონდა, მაგრამ უშედეგოდ. იმედგაცრუებული ნერსე დასავლეთ [[საქართველო]]ში (აფხაზეთი) ჩავიდა. იქ მან შეიტყო, რომ ქართლის ერისმთავრად არაბებმა მისი დისწული სტეფანოზი დაადგინეს. ნერსემ [[ამირა]]ს მოციქულები მიუგზავნა და ქართლში დაბრუნების ნებართვა და ხელშეუხებლობა სთხოვა. უფლებადაკარგული ნერსე არაბებისათვის საშიში აღარ იყო და, როგორც კერძო პირი, ამალით ქართლში დაბრუნდა. ნერსეს თან ახლდა არაბი მსახური [[აბო თბილელი|აბო]], რომელმაც [[ქრისტიანობა]] მიიღო. ამისათვის მას [[თბილისი]]ს ამირას ბრძანებით 786 წელს თავი მოჰკვეთეს. |
მიმდინარე ცვლილება 23:48, 10 ივნისი 2024 მდგომარეობით
ნერსე II – ქართლის ერისმთავარი VIII საუკუნის 70/80-იან წლებში - იოანე საბანისძის „აბოს წამების“ მიხედვით ადარნასეს ძე. იგი ანტიარაბული საქმიანობის გამო ხალიფა მანსურმა (754-755) 722-773 წ. ბაღდადში დაიბარა და საპყრობილეში ჩააგდო, სადაც სამი წელი დაყო. ნერსე ხალიფა მაჰდიმ (775-785 წ.) გაათავისუფლა და პატივით ქართლში გამოაგზავნა, მაგრამ ვერც ახალი ხალიფას ნდობა მოიპოვა. „კუალად იყო განრისხებაჲ ხელმწიფეთა მათთა სარკინოზთაჲ ნერსე ერისთავისა ზედა“ - წერს იოანე საბანისძე. ნერსე იძულებული გახდა ოჯახით ხაზარეთში გადასულიყო. მას ალბათ არაბების მოსისხლე მტრებისაგან სამხედრო დახმარების იმედიღა ჰქონდა, მაგრამ უშედეგოდ. იმედგაცრუებული ნერსე დასავლეთ საქართველოში (აფხაზეთი) ჩავიდა. იქ მან შეიტყო, რომ ქართლის ერისმთავრად არაბებმა მისი დისწული სტეფანოზი დაადგინეს. ნერსემ ამირას მოციქულები მიუგზავნა და ქართლში დაბრუნების ნებართვა და ხელშეუხებლობა სთხოვა. უფლებადაკარგული ნერსე არაბებისათვის საშიში აღარ იყო და, როგორც კერძო პირი, ამალით ქართლში დაბრუნდა. ნერსეს თან ახლდა არაბი მსახური აბო, რომელმაც ქრისტიანობა მიიღო. ამისათვის მას თბილისის ამირას ბრძანებით 786 წელს თავი მოჰკვეთეს.
