ფავრი ჟიულ
მ (მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ფავრი ჟიულ“ გადაიტანა გვერდზე „ჟიულ ფავრი“) |
|||
| (ერთი მომხმარებლის ერთი შუალედური ვერსია არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 4: | ხაზი 4: | ||
1848 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ – შინაგან საქმეთა სამინისტროს გენერალური მდივანი. მეორე იმპერიის წლებში – ბურჟუაზიულ-რესპუბლიკური ოპოზიციის ერთ-ერთი ბელადი (მეთაური), ხოლო რესპუბლიკის გამოცხადების (4.IX.1870) შემდეგ – „ეროვნული თავდაცვის” მთავრობის საგარეო საქმეთა მინისტრი.<br /> | 1848 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ – შინაგან საქმეთა სამინისტროს გენერალური მდივანი. მეორე იმპერიის წლებში – ბურჟუაზიულ-რესპუბლიკური ოპოზიციის ერთ-ერთი ბელადი (მეთაური), ხოლო რესპუბლიკის გამოცხადების (4.IX.1870) შემდეგ – „ეროვნული თავდაცვის” მთავრობის საგარეო საქმეთა მინისტრი.<br /> | ||
1870 წლის სექტემბერში დაიწყო საიდუმლო მოლაპარაკებები ო. ბისმარკთან დაზავების შესახებ. მუშათა რევოლუციური მოძრაობის აღმავლობის შიშმა აიძულა ხელი მოეწერა 26.I.1871 აქტზე [[კაპიტულაცია|კაპიტულაციისა]] და დაზავების შესახებ [[საფრანგეთი]]სათვის მეტად მძიმე პირობებით. საფრანგეთის [[არმია|არმიის]] უდიდესი ნაწილი უნდა განიარაღებულიყო. პრუსიელები იკავებდნენ პარიზის ნაწილს, საფრანგეთს ორი კვირის განმავლობაში უნდა გადაეხადა [[კონტრიბუცია]] 2 მლს ფრანკის ოდენობით. <br /> | 1870 წლის სექტემბერში დაიწყო საიდუმლო მოლაპარაკებები ო. ბისმარკთან დაზავების შესახებ. მუშათა რევოლუციური მოძრაობის აღმავლობის შიშმა აიძულა ხელი მოეწერა 26.I.1871 აქტზე [[კაპიტულაცია|კაპიტულაციისა]] და დაზავების შესახებ [[საფრანგეთი]]სათვის მეტად მძიმე პირობებით. საფრანგეთის [[არმია|არმიის]] უდიდესი ნაწილი უნდა განიარაღებულიყო. პრუსიელები იკავებდნენ პარიზის ნაწილს, საფრანგეთს ორი კვირის განმავლობაში უნდა გადაეხადა [[კონტრიბუცია]] 2 მლს ფრანკის ოდენობით. <br /> | ||
| − | ა. | + | [[ტიერი ადოლფ|ა. ტიერი]]ს მიერ ჩამოყალიბებულ მთავრობაში ფავრიმ შეინარჩუნა საგარეო საქმეთა მინისტრის პოსტი. 26.II.1871 მან ტიერთან ერთად ვერსალში დადო პრელიმინარული სამშვიდობო ხელშეკრულება [[გერმანია]]სთან. 1871 წლის 6-დან 10 მაისამდე მაინის ფრანკფურტში ხელმძღვანელობდა მოლაპარაკებას ო. ბისმარკთან, რაც [[ფრანკფურტის ზავი 1871|ფრანკფურტის სამშვიდობო ხელშეკრულების]] ხელმოწერით დასრულდა. ბისმარკი ვალდებული იყო ვერსალელთა [[ჯარები]] გერმანიის არმიის [[საბრძოლო ხაზი|საბრძოლო ხაზზე]] გაეტარებინა და აჯანყებული პარიზის ბლოკირება მოეხდინა. 6.IV.1871 პარიზის კომუნის დაცემის შემდეგ მას ევროპის ყველა სახელმწიფოს ცირკულარი გაუგზავნა, სადაც მათ I ინტერნაციონალთან ბრძოლისაკენ მოუწოდებდა, ამასთანავე, ყველა კომუნარის, როგორც „სისხლის სამართლის დამნაშავის“, გადაცემას მოითხოვდა. 1871 წლის აგვისტოში გადადგა. |
| − | „სისხლის სამართლის დამნაშავის“, გადაცემას მოითხოვდა. 1871 წლის აგვისტოში გადადგა. | + | |
მიმდინარე ცვლილება 23:38, 8 ოქტომბერი 2024 მდგომარეობით
ჟიულ გაბრიელ კლოდ ფავრი – (ფრანგ. Jules Claude Gabriel Favre; 21 მარტი 1809 — 19 იანვარი 1880), ფრანგი პოლიტიკური მოღვაწე.
1848 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ – შინაგან საქმეთა სამინისტროს გენერალური მდივანი. მეორე იმპერიის წლებში – ბურჟუაზიულ-რესპუბლიკური ოპოზიციის ერთ-ერთი ბელადი (მეთაური), ხოლო რესპუბლიკის გამოცხადების (4.IX.1870) შემდეგ – „ეროვნული თავდაცვის” მთავრობის საგარეო საქმეთა მინისტრი.
1870 წლის სექტემბერში დაიწყო საიდუმლო მოლაპარაკებები ო. ბისმარკთან დაზავების შესახებ. მუშათა რევოლუციური მოძრაობის აღმავლობის შიშმა აიძულა ხელი მოეწერა 26.I.1871 აქტზე კაპიტულაციისა და დაზავების შესახებ საფრანგეთისათვის მეტად მძიმე პირობებით. საფრანგეთის არმიის უდიდესი ნაწილი უნდა განიარაღებულიყო. პრუსიელები იკავებდნენ პარიზის ნაწილს, საფრანგეთს ორი კვირის განმავლობაში უნდა გადაეხადა კონტრიბუცია 2 მლს ფრანკის ოდენობით.
ა. ტიერის მიერ ჩამოყალიბებულ მთავრობაში ფავრიმ შეინარჩუნა საგარეო საქმეთა მინისტრის პოსტი. 26.II.1871 მან ტიერთან ერთად ვერსალში დადო პრელიმინარული სამშვიდობო ხელშეკრულება გერმანიასთან. 1871 წლის 6-დან 10 მაისამდე მაინის ფრანკფურტში ხელმძღვანელობდა მოლაპარაკებას ო. ბისმარკთან, რაც ფრანკფურტის სამშვიდობო ხელშეკრულების ხელმოწერით დასრულდა. ბისმარკი ვალდებული იყო ვერსალელთა ჯარები გერმანიის არმიის საბრძოლო ხაზზე გაეტარებინა და აჯანყებული პარიზის ბლოკირება მოეხდინა. 6.IV.1871 პარიზის კომუნის დაცემის შემდეგ მას ევროპის ყველა სახელმწიფოს ცირკულარი გაუგზავნა, სადაც მათ I ინტერნაციონალთან ბრძოლისაკენ მოუწოდებდა, ამასთანავე, ყველა კომუნარის, როგორც „სისხლის სამართლის დამნაშავის“, გადაცემას მოითხოვდა. 1871 წლის აგვისტოში გადადგა.
