დ’ანუნციო გაბრიელე
NPLG Wiki Dictionaries გვერდიდან
(სხვაობა ვერსიებს შორის)
| ხაზი 2: | ხაზი 2: | ||
'''გაბრიელე დ’ანუნციო''' – (''იტალ.'' Gabriele D'Annunzio, 1863-1938), იტალიელი მწერალი და დრამატურგი. | '''გაბრიელე დ’ანუნციო''' – (''იტალ.'' Gabriele D'Annunzio, 1863-1938), იტალიელი მწერალი და დრამატურგი. | ||
| − | თეატრით დაინტერესდა 90-იან წწ. ე. დუზეს გავლენით. პიესები: „გაზაფხულის დილის სიზმარი“, „შემოდგომის საღამოს სიზმარი“; [[ტრაგედია|ტრაგედიები]] „მკვდარი ქალაქი“, „ჯოკონდა“, „დიდება“, „ფრანჩესკა და რიმინი“, „იორიოს ქალიშვილი“, „ჩირაღდანი სიბნელეში“, „გემი“, „ფედრა“; ორი [[მისტერია]] ფრანგულ ენაზე: „წმინდა სებასტიანის წამება“, „პიზანელა“; [[ოპერა|ოპერის]] [[ლიბრეტო]] „პარიზინა“ (მუს. პ. მასკანის). მისი გმირია ზეკაცი, რომლისთვისაც მშვენიერება მორალზე მაღლა დგას. [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესებში]] ჭარბობს [[მისტიკა]], ფაშისტური აღტკინება, კოსმოპოლიტიზმი. | + | თეატრით დაინტერესდა 90-იან წწ. ე. დუზეს გავლენით. პიესები: „გაზაფხულის დილის სიზმარი“, „შემოდგომის საღამოს სიზმარი“; [[ტრაგედია|ტრაგედიები]] „მკვდარი ქალაქი“, „ჯოკონდა“, „დიდება“, „ფრანჩესკა და რიმინი“, „იორიოს ქალიშვილი“, „ჩირაღდანი სიბნელეში“, „გემი“, „ფედრა“; ორი [[მისტერია (თეატრი)|მისტერია]] ფრანგულ ენაზე: „წმინდა სებასტიანის წამება“, „პიზანელა“; [[ოპერა|ოპერის]] [[ლიბრეტო]] „პარიზინა“ (მუს. პ. მასკანის). მისი გმირია ზეკაცი, რომლისთვისაც მშვენიერება მორალზე მაღლა დგას. [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესებში]] ჭარბობს [[მისტიკა]], ფაშისტური აღტკინება, კოსმოპოლიტიზმი. |
მიმდინარე ცვლილება 02:09, 31 ოქტომბერი 2024 მდგომარეობით
გაბრიელე დ’ანუნციო – (იტალ. Gabriele D'Annunzio, 1863-1938), იტალიელი მწერალი და დრამატურგი.
თეატრით დაინტერესდა 90-იან წწ. ე. დუზეს გავლენით. პიესები: „გაზაფხულის დილის სიზმარი“, „შემოდგომის საღამოს სიზმარი“; ტრაგედიები „მკვდარი ქალაქი“, „ჯოკონდა“, „დიდება“, „ფრანჩესკა და რიმინი“, „იორიოს ქალიშვილი“, „ჩირაღდანი სიბნელეში“, „გემი“, „ფედრა“; ორი მისტერია ფრანგულ ენაზე: „წმინდა სებასტიანის წამება“, „პიზანელა“; ოპერის ლიბრეტო „პარიზინა“ (მუს. პ. მასკანის). მისი გმირია ზეკაცი, რომლისთვისაც მშვენიერება მორალზე მაღლა დგას. პიესებში ჭარბობს მისტიკა, ფაშისტური აღტკინება, კოსმოპოლიტიზმი.
