აინ სოხნა
(ახალი გვერდი: '''აინ სოხნა (ეინ ელ სოხნა, აინ სუხნა)''' – (ინგლ. Ain Sokhn, Ein El Sokhna, Ain Soukhna; რუ...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| + | [[ფაილი:Ain soxna.PNG|thumb|250px|კურორტი აინ სოხნა]] | ||
'''აინ სოხნა (ეინ ელ სოხნა, აინ სუხნა)''' – (ინგლ. Ain Sokhn, Ein El Sokhna, Ain Soukhna; რუს. Айн-Сохна, Эйн-эль-Сохна, Айн-Сухна), კლიმატო-ბალნეოლოგიური კურორტი [[ეგვიპტე]]ში, სუეცის მუხაფაზაში (საგუბერნატოროში), ქ. სუეციდან | '''აინ სოხნა (ეინ ელ სოხნა, აინ სუხნა)''' – (ინგლ. Ain Sokhn, Ein El Sokhna, Ain Soukhna; რუს. Айн-Сохна, Эйн-эль-Сохна, Айн-Сухна), კლიმატო-ბალნეოლოგიური კურორტი [[ეგვიპტე]]ში, სუეცის მუხაფაზაში (საგუბერნატოროში), ქ. სუეციდან | ||
35 კმ-ში, სამხრეთ-დასავლეთით, ხოლო ქ. კაიროდან 100 კმ-ში, სამხრეთ-აღმოსავლეთით. მდებარეობს წითელი ზღვის სუეცის ყურის ნაპირზე. რელიეფი ვაკეა. | 35 კმ-ში, სამხრეთ-დასავლეთით, ხოლო ქ. კაიროდან 100 კმ-ში, სამხრეთ-აღმოსავლეთით. მდებარეობს წითელი ზღვის სუეცის ყურის ნაპირზე. რელიეფი ვაკეა. | ||
00:08, 2 აპრილი 2025-ის ვერსია
აინ სოხნა (ეინ ელ სოხნა, აინ სუხნა) – (ინგლ. Ain Sokhn, Ein El Sokhna, Ain Soukhna; რუს. Айн-Сохна, Эйн-эль-Сохна, Айн-Сухна), კლიმატო-ბალნეოლოგიური კურორტი ეგვიპტეში, სუეცის მუხაფაზაში (საგუბერნატოროში), ქ. სუეციდან 35 კმ-ში, სამხრეთ-დასავლეთით, ხოლო ქ. კაიროდან 100 კმ-ში, სამხრეთ-აღმოსავლეთით. მდებარეობს წითელი ზღვის სუეცის ყურის ნაპირზე. რელიეფი ვაკეა.
ჰავა – ტროპიკული უდაბნოსი. ზამთარი თბილია. იანვრის საშუალო ტემპერატურაა 18°C. ზაფხული ცხელია და მშრალი. აგვისტოს საშუალო ტემპერატურაა 34°C. ნალექების წლიური რაოდენობა საშუალოდ შეადგენს 16,2 მმ-ს. ნალექების მაქსიმუმი მოდის ზამთარზე (10,2 მმ). ზაფხულში ნალექების მოსვლა, ჩვეულებრივ, არ აღინიშნება.
აინ სოხნას ტერიტორიაზე გავრცელებულია დეკორატიული მცენარეულობა: იტალიური ფიჭვი (პინია), ბზა, პალმა და სხვადასხვა ყვავილი (ყაყაჩო, ასტრა, ზამბახი, ქრიზანთემა და სხვ.). კურორტის მიდამოებში გვხვდება: ცერცვეკალა, სვია, იალღუნი, უდაბნოს ქარაგოზი, უდაბნოს აკაცია, ველის ხახვი და სორის ბუჩქები. სუეცის ყურის სანაპიროსთან, ზღვის წყალში, გავრცელებულია მანგრების რაყები.
აინ სოხნას ბუნებრივი სამკურნალო ფაქტორებია: ტროპიკული უდაბნოს ჰავა; ზღვის მარილებით გაჯერებული ჰაერი; სუეცის ყურის ზღვის წყალი, რომელიც წარმოადგენს სუსტ მარილწყალს (M-38-42 გ/დმ3) და თერმულ გოგირდწყალბადიან (სულფიდურ) მინერალურ წყლებს, რომლებიც მოიპოვება კურორტთან ახლომდებარე გებელ ატაკის მთებში.
აინ სოხნაში ბუნებრივი სამკურნალო ფაქტორების გამოყენების მეთოდებია: თალასოთერაპია (ჰაერისა და მზის აბაზანები; პასიური კლიმატოთერაპია; ბანაობა სუეცის ყურეში, აბაზანები ზღვის წყლიდან და სხვ.); თერმული გოგირდ-წყალბადიანი (სულფიდური) მინერალური წყლის აბაზანები.
ჩვენებები აინ სოხნაში წასასვლელად: დასვენება; ნივთიერებათა ცვლისა და ცენტრალური ნერვული სისტემის ფუნქციური დარღვევები; საყრდენ-სამოძრაო აპარატის, შარდ-სასქესო ორგანოების, პერიფერიული ნერვული და გულ-სისხლძარღვთა სისტემების, კანისა და თირკმლების არასპეციფიკური პათოლოგიები.
ტურისტული ობიექტები:
კურორტ აინ სოხნასა და მისი მიდამოებისთვის მნიშვნელოვანი ტურისტული ობიექტები მდებარეობს ქ. სუეცსა და მის მიმდებარე რეგიონებში (წმიდა მოწამე ანტონი ალექსანდრიელის სახელობის მართლმადიდებლური მონასტერი (356 წელი), სუეციდან 150კმ-ში სამხრეთით, გზა ზაფარანა-ბენი-სუეციდან 10კმ-ში და ქ. ზაფარანიდან 20კმ-ში); IV საუკუნეში აშენებული მოციქულ წმიდა პავლეს სახელობის მართლმადიდებლური მონასტერი და ამ მონასტრის 4 ეკლესია (წმიდა დიდმოწამე მერკურის სახელობის; დიდმოწამისა, ძლევაშემოსილისა და საკვირველთმოქმედისა წმიდა გიორგის სახელობის; წმიდა მოწამე თეოდორას სახელობის და მთავარანგელოზ მიქაელის სახელობის) (წმიდა ანტონის მონასტრიდან 30კმ-ში, სამხრეთით, გზა სუეცი-ხურგანიდან 8 კმ-ში); სუეცის არხი (გაიხსნა 1869 წელს, ხოლო XX საუკუნის 70-იან წლებში იყო რეკონსტრუირებული); სუეცის სტადიონი და სხვ.) და ქ. კაიროში და მის მიდამოებში (მეჩეთები – იბნ ალ-ასის (აშენდა 641-642 წლებში, გადაკეთდა IX საუკუნეში), იბნ-ტულუნის (876-879 წლები), ალ-აზჰარის (970-972 წლები), ალ-ჰაკიმის (990-1013 წლები), ალ-გუიუშის (1085 წელი), ალ-აკმარის (1125 წელი), ალ-სალიხ ატ-ტალაის (1160 წელი), სულთან ბეი-ბარსის (1267-1269 წლები), სულთან ხასანის (1356-1363 წლები), ალ-მუაიიადის (1415-1420 წლები), კაიტ-ბეის (1472-1474 წლები), სულთან ალ-გურის (1503 წელი), სინანფაშას (1571 წელი), მუჰამედ ალის (1830-1848 წლები), არ-რიიფის (XX საუკუნე), ცისფერი (XX საუკუნე) და სხვ.; ალ-აზხარის მეჩეთის მინარეთი (1468-1496 წლები); მავზოლეუმები – აშ-შაფიის (1211 წელი), სანჯარ ალ-გავლის (1303-1304 წლები), სულთან ხასანის (1356-1363 წლები) და სულთან ალ-გურის (1503 წელი); მედრესები – სულთან ხასანის (1356-1363 წლები), სულთან ალ-გურის (1503 წელი); სულთან კალაუნის ხუროთმოძღვრული კომპლექსი (1284-1285 წლები); კოპტების სატაძრო რელიგიური კომპლექსი საკათედრო ტაძრით (XIX-XX საუკუნეები); სასახლეები — ალ-გურიის (XVI საუკუნე), ზეინაბ ხათუნის (XVI საუკუნე), გამალ-ალ-დინ აზ-ზახაბის (1637 წელი), ემირ რიდვან-ბეის (1655 წელი); სალაჰ ალ-დინის ციტადელი (1176-1183 წლები); ქალაქის ქვის კედლები კარებით (XI საუკუნე); ეგვიპტის მუზეუმი (1858 წელი); XX საუკუნეში გახსნილი მუზეუმები – კაიროს, კოპტების, ბავშვთა, ისლამური ხელოვნების, თანამედროვე ხელოვნების, სამხედრო, ეთნოგრაფიული, ალ-გეზირის, ფოსტისა და რკინიგზის; ხეოფსის (ხუფუს), ხეფრენისა (ხაფრას) და მიკერინის (მენკაურის) სამარხი პირამიდების კომპლექსი (ძვ.წ. III ათასწლეულის I ნახევარი) ქალაქ გიზეში და სხვა.
