სენ-სანსი შარლ კამილ
(ახალი გვერდი: '''შარლ კამილ სენ-სანსი''' – (9. X. 1835, პარიზი, – 6. XII. 1921, ალჟირი; დაკრძალ...) |
მ (მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „სენ-სანსი შარლ კამილ“ გადაიტანა გვერდზე „შარლ კამილ სენ-სანსი“) |
20:44, 9 მაისი 2025-ის ვერსია
შარლ კამილ სენ-სანსი – (9. X. 1835, პარიზი, – 6. XII. 1921, ალჟირი; დაკრძალულია პარიზში], ფრანგი კომპოზიტორი, პიანისტი, დირიჟორი, მუსიკის კრიტიკოსი და საზოგადო მოღვაწე. 1848-იდან სწავლობდა პარიზის კონსერვატორიაში. ფ. ბენუასთან (ორგანი) და ფ. ჰალევისთან (კომპოზიცია). მუშაობდა ორგანისტად პარიზის ტაძრებში (1853-77). ფორტეპიანოზე დაკვრას ასწავლიდა ლ. ნიდერმაიერის სკოლაში (1861-65). იგი იყო ეროვნული სამუსიკო საზოგადოების ერთ-ერთი ორგანიზატორი (1871). როგორც პიანისტი და დირიჟორი, კონცერტებს მართავდა მრავალ ქვეყანაში. სენ-სანსის მუსიკას ახასიათებს მელოდიური სიმდიდრე, კოლორიტის ფერადოვნება, ნათელი ლირიკა, კეთილშობილური პათეტიკა, ხალხური და ყოფით მუსიკასთან სიახლოვე. მისი საუკეთესო ნაწარმოებებია: ოპერა „სამსონ და დალილა“ (1877, ვაიმარი), სიმფონიური პოემა „სიკვდილის ცეკვა“ (1874), III კონცერტი (1880), „ინტროდუქცია და რონდო კაპრიჩიოზო“ (1863) ვიოლინოსა და ორკესტრისათვის. II, IV, V საფორტეპიანო (1868, 1875, 1896) და II სავიოლონჩელო (1902) კონცერტები, ფანტაზია ორკესტრისათვის „ცხოველების კარნავალი“ (1886) და სხვ. სენ-სანსი კრიტიკული წერილების ავტორიცაა. თეორიული ხასიათის ნაშრომებიდან აღსანიშნავია „ჰარმონია და მელოდია“ (1885), მასვე ეკუთვნის ლექსების 2 კრებული.