ზმა

NPLG Wiki Dictionaries გვერდიდან
(სხვაობა ვერსიებს შორის)
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
 
ხაზი 1: ხაზი 1:
'''ზმა''' –  ორაზროვანი სიტყვებისაგან შედგენილი „გამოცანა-ლექსი. [[თამარ მეფე|თამარ მეფის]] ისტორიკოსი ორჯერ ახსენებსს მგოსანთა ზმობას: „იყო ზმა მგოსანთა“... „იყო სიხარული და ზმა მგოსანთა“. [[სულხან-საბა ორბელიანი|სულხან-საბა]]ს განმარტებით ზმა „ქმნასაც“ ნიშნავს და „იგავით გასაღიმებელსაც“. დღეს ზმა, ჩვეულებრივ, კალამბურის მნიშვნელობით იხმარება. ზმა გავრცელებული იყო როგორც ლიტერატურაში ასევე ფოლკლორში.  
+
'''ზმა''' –  იმპროვიზებული მეტყველების ერთ-ერთი სახე, [[სიტყვა]], რომელიც შედგენილია პირველი სიტყვის ბოლო და
 +
მეორე სიტყვის წინა მარცვლებისაგან; უმეტესად წარმოითქმებოდა ზეპირად. განსაკუთრებით გავრცელებული იყო ძველ
 +
[[საქართველო]]ში როგორც სალაღობო, სახუმარო (მოსწრებული, მახვილი) პოეტური თქმა. მას იყენებდნენ აგრეთვე საზოგადოებრივი ბრძოლის იარაღად და ცენზურის თვალის ასახვევად; მაგალითად, [[აკაკი წერეთელი|აკაკი წერეთელს]] ლექსში „გურული ნანა“ ზმით გამოყვანილი ჰყავს 1904 წლის [[რუსეთ-იაპონიის ომი 1904-05|რუსეთ-იაპონიის ომი]]ს დროს იაპონიის ჯარის მთავარსარდლის ოიამას სახელი.  
 +
 
 +
::ის რაც იყო, აღარ არის.<br />
 +
::შეიცვლება დღეს თუ ხვალე, <br />
 +
::გზა ტკეცილი დაგვიხვდება<br />
 +
::ოი, ამას ვენაცვალე!
 +
 
 +
სოლომონ რაზმაძის ლექსში „დიანას“ მეჯლისი“ ზმებით არის ჩამოთვლილი შეთქმულებაში მონაწილე თორმეტი ქალის
 +
სახელი:
 +
 
 +
რომელ მა იკო ნა<br />
 +
ეს ვარდის კონა.<br />
 +
 
 +
ან:
 +
 
 +
ვინ შესო ფიალა<br />
 +
მას ეტრფიალა… და ა. შ.
 +
 
 +
ზმებზეა აგებული [[ბესიკი]]ს ლექსიც, რომელიც ეძღვნება ჭადრაკს:
 +
 
 +
„იქიში ითქმის აქაშა, მათი რიდი მაქვს წონითა“ და ა. შ.  
 +
 
  
:::::მაღლით წვიმა მოდიოდა,
 
:::::ნაბადმა ვერ დამფარაო,
 
:::::დამასველა მან თავიდან
 
:::::ფეხებამდე '''მასხა რაო'''.
 
  
(''[[აკაკი წერეთელი|აკაკი]]'')
 
  
  
 
==წყარო==
 
==წყარო==
[[ქართული ფოლკლორის ლექსიკონი: ნაწილი I]]
+
[[ლიტერატურის თეორიის მცირე ლექსიკონი]]
 
[[კატეგორია:ლიტერატურული ტერმინები]]
 
[[კატეგორია:ლიტერატურული ტერმინები]]

მიმდინარე ცვლილება 13:21, 17 ივლისი 2025 მდგომარეობით

ზმა – იმპროვიზებული მეტყველების ერთ-ერთი სახე, სიტყვა, რომელიც შედგენილია პირველი სიტყვის ბოლო და მეორე სიტყვის წინა მარცვლებისაგან; უმეტესად წარმოითქმებოდა ზეპირად. განსაკუთრებით გავრცელებული იყო ძველ საქართველოში როგორც სალაღობო, სახუმარო (მოსწრებული, მახვილი) პოეტური თქმა. მას იყენებდნენ აგრეთვე საზოგადოებრივი ბრძოლის იარაღად და ცენზურის თვალის ასახვევად; მაგალითად, აკაკი წერეთელს ლექსში „გურული ნანა“ ზმით გამოყვანილი ჰყავს 1904 წლის რუსეთ-იაპონიის ომის დროს იაპონიის ჯარის მთავარსარდლის ოიამას სახელი.

ის რაც იყო, აღარ არის.
შეიცვლება დღეს თუ ხვალე,
გზა ტკეცილი დაგვიხვდება
ოი, ამას ვენაცვალე!

სოლომონ რაზმაძის ლექსში „დიანას“ მეჯლისი“ ზმებით არის ჩამოთვლილი შეთქმულებაში მონაწილე თორმეტი ქალის სახელი:

რომელ მა იკო ნა
ეს ვარდის კონა.

ან:

ვინ შესო ფიალა
მას ეტრფიალა… და ა. შ.

ზმებზეა აგებული ბესიკის ლექსიც, რომელიც ეძღვნება ჭადრაკს:

„იქიში ითქმის აქაშა, მათი რიდი მაქვს წონითა“ და ა. შ.



[რედაქტირება] წყარო

ლიტერატურის თეორიის მცირე ლექსიკონი

პირადი ხელსაწყოები
სახელთა სივრცე

ვარიანტები
მოქმედებები
ნავიგაცია
ხელსაწყოები