აბდუშელიშვილი დავით
(ახალი გვერდი: მარჯვნივ '''აბდუშელიშვილი დავით ანდრიას...) |
(→წყარო) |
||
| (ერთი მომხმარებლის 3 შუალედური ვერსიები არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | + | '''აბდუშელიშვილი დავით ანდრიას ძე''' (1847 – 1919) – პუბლიცისტი, ბიბლიოგრაფი, მათემატიკოსი და სცენისმოყვარე, ხალხოსანი, ცნობილ ხალხოსან-რევოლუციონერთა: მ. ჩიკოიძის, გ. ზდანოვიჩისა და სხვათა თანამოღვაწე. დაამთავრა პეტერბურგის უნივერსიტეტი. სტუდენტობის დროსვე, 1880-იან წლებში ჟურნალ „იმედის“ ერთ-ერთი უმთავრესი თანამშრომელი იყო. | |
| − | '''აბდუშელიშვილი დავით ანდრიას ძე''' ( | + | |
დავით აბდუშელიშვილს ქვეყნის უდიდეს მტრად „ეკონომიური სიღატაკე და გონებით დაბნელება“ მიაჩნდა, რის აღმოსაფხვრელადაც მოითხოვდა ცოდნის გავრცელებას და ნასწავლი საზოგადოების სასარგებლო წევრებად აღზრდას, სკოლების დაარსებას, რომლის პროგრამებს თვით საზოგადოება უნდა ადგენდეს. მიაჩნდა, რომ სკოლები საზოგადოების ხელში უნდა იყოს. გამოდიოდა სცენაზეც. | დავით აბდუშელიშვილს ქვეყნის უდიდეს მტრად „ეკონომიური სიღატაკე და გონებით დაბნელება“ მიაჩნდა, რის აღმოსაფხვრელადაც მოითხოვდა ცოდნის გავრცელებას და ნასწავლი საზოგადოების სასარგებლო წევრებად აღზრდას, სკოლების დაარსებას, რომლის პროგრამებს თვით საზოგადოება უნდა ადგენდეს. მიაჩნდა, რომ სკოლები საზოგადოების ხელში უნდა იყოს. გამოდიოდა სცენაზეც. | ||
| ხაზი 20: | ხაზი 19: | ||
[[ქართველ მოღვაწეთა ლექსიკონი 1801-1952]] | [[ქართველ მოღვაწეთა ლექსიკონი 1801-1952]] | ||
[[კატეგორია:ქართველი მოღვაწეები]] | [[კატეგორია:ქართველი მოღვაწეები]] | ||
| − | |||
[[კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები]] | [[კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები]] | ||
| − | [[კატეგორია: | + | [[კატეგორია:ქართველი მათემატიკოსები]] |
| + | [[კატეგორია:აბდუშელიშვილები]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 15:28, 3 აპრილი 2026 მდგომარეობით
აბდუშელიშვილი დავით ანდრიას ძე (1847 – 1919) – პუბლიცისტი, ბიბლიოგრაფი, მათემატიკოსი და სცენისმოყვარე, ხალხოსანი, ცნობილ ხალხოსან-რევოლუციონერთა: მ. ჩიკოიძის, გ. ზდანოვიჩისა და სხვათა თანამოღვაწე. დაამთავრა პეტერბურგის უნივერსიტეტი. სტუდენტობის დროსვე, 1880-იან წლებში ჟურნალ „იმედის“ ერთ-ერთი უმთავრესი თანამშრომელი იყო.
დავით აბდუშელიშვილს ქვეყნის უდიდეს მტრად „ეკონომიური სიღატაკე და გონებით დაბნელება“ მიაჩნდა, რის აღმოსაფხვრელადაც მოითხოვდა ცოდნის გავრცელებას და ნასწავლი საზოგადოების სასარგებლო წევრებად აღზრდას, სკოლების დაარსებას, რომლის პროგრამებს თვით საზოგადოება უნდა ადგენდეს. მიაჩნდა, რომ სკოლები საზოგადოების ხელში უნდა იყოს. გამოდიოდა სცენაზეც.
გამოქვეყნებულია
1. ბიბლიოგრაფია // იმედი. – 1881. – № 1;
2. ჩვენებური სასწავლებლების ახლანდელი მდგომარეობა // იმედი. – 1881. – № 2.
ლიტერატურა
1. გუნია, ვ. ქართული თეატრი (1879-1889). – თბ., 1889. – გვ. 25;
2. გუნია, ვ. საქართველოს კალენდარი 1893. – ტფ., 1892. – გვ. 430;
3. ხუნდაძე, ს. სოციალიზმის ისტორიისათვის საქართველოში. ტ. II: ნაროდნიკული და მარქსისტული სოციალიზმი საქართველოში. – ტფ.: სახელგამი, 1927. – გვ.: 31, 61, 96, 97, 98, 100;
4. ზანდუკელი, მ. ახალი ქართული ლიტერატურა. – ბათუმი, 1939. – 388 გვ.
