პიერო
(ახალი გვერდი: '''პიერო''' – (ფრანგ. Pierrot), ფრანგული ხალხური თეატრის პერსონაჟი (მს...) |
(→წყარო) |
||
| (ერთი მომხმარებლის 5 შუალედური ვერსიები არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''პიერო''' – (ფრანგ. Pierrot), ფრანგული ხალხური | + | [[ფაილი:Antuan vato.JPG|thumb|ანტუან ვატო. პიერო]] |
| + | '''პიერო''' – (ფრანგ. Pierrot), ფრანგული ხალხური [[თეატრი]]ს [[პერსონაჟი]] (მსახური). წარმოიშვა XVII საუკუნის პიეროს პროტოტიპი იყო მსახურ პედროლინოს სახე იტალიურ [[კომედია დელ’არტე|კომედია დელ’არტედან]]. მარჯვე და გაბედული, თავის მოკატუნებით იგი ხშირად აღწევდა მიზანს, მაგრამ არცთუ იშვიათად, თვითონაც ებმებოდა მახეში. | ||
| + | |||
| + | პიეროს როლის შემსრულებელი გამოდიოდა უნიღბოდ, პირისახე ფქვილით ჰქონდა შეთეთრებული, ეცვა ფართე გლეხური პერანგი, ხშირად – ტომრისგან შეკერილი. იგი იყო [[ბაზრობის თეატრი|ბაზრობების თეატრის]] საყვარელი გმირი, ლესაჟის ბევრი სატირული [[პიესა (დრამატული ნაწარმოები)|პიესის]] და [[პანტომიმა|პანტომიმის]] მონაწილე. ამ [[ნიღაბი (თეატრალური)|ნიღაბმა]] განიცადა ესთეტიზაცია „კომედი იტალიენის“ (პარიზი) სცენაზე. მის ხასიათში უპირატესობა მიენიჭა მწუხარე შეყვარებულის ნიშნებს. იგი იქცა [[არლეკინო]]ს უიღბლო მეტოქედ. პიეროს ტრადიციულ კოსტიუმად ჩამოყალიბდა – თეთრი ფართო პერანგი ჟაბოთი, დიდი ღილებით, ფართე თეთრი პანტალონები, თავზე [[ქუდი]] წაწვეტებული ბოლოთი. მე-19 ს. მსახიობ-პანტომიმისტმა დებიურომ პიერო აქცია პანტომიმის ცენტრალურ ფიგურად. გროტესკულ-ექსცენტრიკულობასთან ერთად, მან გმირს შეუნარჩუნა ფსიქოლოგიური დამაჯერებლობა. | ||
| + | |||
| + | მე-20 ს. მოდერნისტულ თეატრში პიეროს სახემ შეიძინა დეკადენტური კონფიგურაცია და იქცა პესიმისტური განწყობილების გამომხატველ გმირად. | ||
| + | |||
| + | ფრანგულ თეატრში დებიუროს მიერ დანერგილი ტრადიცია გააგრძელეს ჟ. ლ. ბარომ, მ. მარსომ. | ||
| ხაზი 9: | ხაზი 16: | ||
[[კატეგორია:თეატრალური ტერმინები]] | [[კატეგორია:თეატრალური ტერმინები]] | ||
[[კატეგორია:ფრანგული თეატრი]] | [[კატეგორია:ფრანგული თეატრი]] | ||
| + | [[კატეგორია:თეატრალური პერსონაჟები]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 12:16, 2 მაისი 2023 მდგომარეობით
პიერო – (ფრანგ. Pierrot), ფრანგული ხალხური თეატრის პერსონაჟი (მსახური). წარმოიშვა XVII საუკუნის პიეროს პროტოტიპი იყო მსახურ პედროლინოს სახე იტალიურ კომედია დელ’არტედან. მარჯვე და გაბედული, თავის მოკატუნებით იგი ხშირად აღწევდა მიზანს, მაგრამ არცთუ იშვიათად, თვითონაც ებმებოდა მახეში.
პიეროს როლის შემსრულებელი გამოდიოდა უნიღბოდ, პირისახე ფქვილით ჰქონდა შეთეთრებული, ეცვა ფართე გლეხური პერანგი, ხშირად – ტომრისგან შეკერილი. იგი იყო ბაზრობების თეატრის საყვარელი გმირი, ლესაჟის ბევრი სატირული პიესის და პანტომიმის მონაწილე. ამ ნიღაბმა განიცადა ესთეტიზაცია „კომედი იტალიენის“ (პარიზი) სცენაზე. მის ხასიათში უპირატესობა მიენიჭა მწუხარე შეყვარებულის ნიშნებს. იგი იქცა არლეკინოს უიღბლო მეტოქედ. პიეროს ტრადიციულ კოსტიუმად ჩამოყალიბდა – თეთრი ფართო პერანგი ჟაბოთი, დიდი ღილებით, ფართე თეთრი პანტალონები, თავზე ქუდი წაწვეტებული ბოლოთი. მე-19 ს. მსახიობ-პანტომიმისტმა დებიურომ პიერო აქცია პანტომიმის ცენტრალურ ფიგურად. გროტესკულ-ექსცენტრიკულობასთან ერთად, მან გმირს შეუნარჩუნა ფსიქოლოგიური დამაჯერებლობა.
მე-20 ს. მოდერნისტულ თეატრში პიეროს სახემ შეიძინა დეკადენტური კონფიგურაცია და იქცა პესიმისტური განწყობილების გამომხატველ გმირად.
ფრანგულ თეატრში დებიუროს მიერ დანერგილი ტრადიცია გააგრძელეს ჟ. ლ. ბარომ, მ. მარსომ.
