უწყვეტელი
(ახალი გვერდი: '''უწყვეტელი''' – ნამყო უსრული, საუღლებელი ერთეული; I სერიის სავ...) |
(→წყარო) |
||
| (ერთი მომხმარებლის ერთი შუალედური ვერსია არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 16: | ხაზი 16: | ||
[[ქართული ენა: ენციკლოპედია]] | [[ქართული ენა: ენციკლოპედია]] | ||
[[კატეგორია:გრამატიკა]] | [[კატეგორია:გრამატიკა]] | ||
| − | [[კატეგორია:საუღლებელი | + | [[კატეგორია:საუღლებელი ერთეულები]] |
| + | [[კატეგორია:ქართული ენა]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 23:50, 7 მაისი 2025 მდგომარეობით
უწყვეტელი – ნამყო უსრული, საუღლებელი ერთეული; I სერიის სავრცობიანი მწკრივი. მწკრივის ნიშნად გაიაზრება -ი, წარმოშობით თანხმოვანთგამყარი; გვაქვს სუბიექტ. I და II პირის ფორმებთან. უწყვეტელს აწმყოს ფუძისაგან სავრცობი განასხვავებს. სავრცობია -დ (წერ-დ- ა.) და -ოდ (ტირ-ოდ-ა). სავრცობად გაიაზრება -იდ ფორმანტიც ჭრ-იდ-ა ტიპის ფორმებში (ვ. თოფურია, გ. გოგოლაშვილი). იგივე -იდ დამოუკიდებელ. -ოდ და -დ ფორმანტთა ტოლფასად გამოიყოფა დიალექტებშიც.
უწყვეტელი შეიძლება იყოს ზმნისწინიანიც და უზსმნისწინოც (წერ-და-, მო-დი-ოდ-ა…). ზმნისწინი აღნიშვნას მიმართულებას (გეზსა და ორიენტაციას) და ზმნას უცვლის მნიშვნელობას (შდრ. აღ-ნიშნავს და ნიშნავს.-).
უწყვეტელი დროის მიხედვით წარსულია, კილოს მიხედეით – თხრობითი, ასპექტის მიხედვით – უსრული; ჯერობა – ერთგზისი ან მრავალგზისი.
III სუბიექტ. პირს მხოლოობითში გადმოსცემს -ა, მრავლობითში -ნენ.
გ· გოგოლაშვილი
[რედაქტირება] ლიტერატურა
- ჩიქობავა არნ. ქართული ენის ზოგადი დახასიათება. – ქეგლ, ტ. 1. თბ., 1950;
- შანიძე ა. ქართული ენის გრამატიკის საფუძვლები, თბ,, 1980.
