იიმა შხაეთა
| (2 მომხმარებლების 2 შუალედური ვერსიები არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 2: | ხაზი 2: | ||
მოსახლეობის ზრდის კვალობაზე იიმას შეეძლო [[მაჯაგანი]]თ გაეფართოებინა ხმელეთი, რასაც ის პერიოდულად აკეთებდა. | მოსახლეობის ზრდის კვალობაზე იიმას შეეძლო [[მაჯაგანი]]თ გაეფართოებინა ხმელეთი, რასაც ის პერიოდულად აკეთებდა. | ||
| − | [[აჰურა მაზდა|აჰურამაზდა]]ს ჩაგონებით იიმამ მიწას გალავანი შემოარტყა, რათა მის შიგნით ადამიანები, პირუტყვი წყვილ-წყვილად და მცენარეულობა შეეყვანა, რათა მოსალოდნელი ზამთრისგან დაეცვა თავისი საბრძანებელი და არსებანი. ბოლოს, წარმატებებმა იიმა იმ ზომამდე გააამპარტავნა, რომ ყველა სიკეთე და ძალა თუ უნარი, რაც მას აჰურამაზდამ მიჰმადლა, თავადვე მიიწერა, თავი შემოქმედად წარმოიდგინა. თუ ადრე [[ართა]]ს – სამართლიანობისა და ჭეშმარიტების მხარს იჭერდა, დროთა ვითარებაში თანდათან განუდგა მას, [[დრუგა|დრუგასკენ]], სიცრუისკენ და დევებისკენ გადაიხარა. | + | [[აჰურა მაზდა|აჰურამაზდა]]ს ჩაგონებით იიმამ მიწას [[გალავანი]] შემოარტყა, რათა მის შიგნით ადამიანები, პირუტყვი წყვილ-წყვილად და მცენარეულობა შეეყვანა, რათა მოსალოდნელი ზამთრისგან დაეცვა თავისი საბრძანებელი და არსებანი. ბოლოს, წარმატებებმა იიმა იმ ზომამდე გააამპარტავნა, რომ ყველა სიკეთე და ძალა თუ [[უნარი]], რაც მას აჰურამაზდამ მიჰმადლა, თავადვე მიიწერა, თავი შემოქმედად წარმოიდგინა. თუ ადრე [[ართა]]ს – სამართლიანობისა და ჭეშმარიტების მხარს იჭერდა, დროთა ვითარებაში თანდათან განუდგა მას, [[დრუგა|დრუგასკენ]], სიცრუისკენ და დევებისკენ გადაიხარა. |
ამ ცოდვისთვის იიმას განშორდა მეფური დიდება და უკვდავად შობილი, მოკვდავ ადამიანად იქცა. ზოგიერთი თქმულებით, | ამ ცოდვისთვის იიმას განშორდა მეფური დიდება და უკვდავად შობილი, მოკვდავ ადამიანად იქცა. ზოგიერთი თქმულებით, | ||
| ხაზი 14: | ხაზი 14: | ||
[[კატეგორია:მითოლოგია]] | [[კატეგორია:მითოლოგია]] | ||
[[კატეგორია:ირანული მითები]] | [[კატეგორია:ირანული მითები]] | ||
| + | [[კატეგორია:მითოლოგიური პერსონაჟები]] | ||
| + | [[კატეგორია:მითიური მეფეები]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 23:27, 4 ნოემბერი 2021 მდგომარეობით
იიმა შხაეთა – (ირან.) (იიმა მეფე), პირველი მეფე, ვივახვანტის, მზის განსხეულების შვილი, რომლის დროსაც ქვეყანაზე ოქროს ხანა იდგა. მისი მეფობის დროს არ იყო სნეულება, არც სიბერე, არც სიკვდილი, არც ზნეობრივი მანკიერებანი. ადამიანები სრულყოფილნი იყვნენ და კაცობრიობა სრულ თანხმობაში ცხოვრობდა. იიმამ განასწავლა ადამიანები ყოფა-ცხოვრების წესებში, მისი შეგონებით დაიწყეს ადამიანებმა ტყავის ნაცვლად ქსოვილის სამოსელით შემოსვა, მან შემოიღო ქვეყანაში წოდებები, რომ ყველას თავისი ღირსებისამებრ მიზღოდა. მან ასწავლა ხალხს საქონლის დაკვლა და ხორცეულის ჭამა.
მოსახლეობის ზრდის კვალობაზე იიმას შეეძლო მაჯაგანით გაეფართოებინა ხმელეთი, რასაც ის პერიოდულად აკეთებდა. აჰურამაზდას ჩაგონებით იიმამ მიწას გალავანი შემოარტყა, რათა მის შიგნით ადამიანები, პირუტყვი წყვილ-წყვილად და მცენარეულობა შეეყვანა, რათა მოსალოდნელი ზამთრისგან დაეცვა თავისი საბრძანებელი და არსებანი. ბოლოს, წარმატებებმა იიმა იმ ზომამდე გააამპარტავნა, რომ ყველა სიკეთე და ძალა თუ უნარი, რაც მას აჰურამაზდამ მიჰმადლა, თავადვე მიიწერა, თავი შემოქმედად წარმოიდგინა. თუ ადრე ართას – სამართლიანობისა და ჭეშმარიტების მხარს იჭერდა, დროთა ვითარებაში თანდათან განუდგა მას, დრუგასკენ, სიცრუისკენ და დევებისკენ გადაიხარა.
ამ ცოდვისთვის იიმას განშორდა მეფური დიდება და უკვდავად შობილი, მოკვდავ ადამიანად იქცა. ზოგიერთი თქმულებით, იიმას მოკლავს აჟიდაჰაკა, რომელიც ქვეყანაზე ბოროტების ათასწლოვან მეუფებას დაამყარებს.
