ქობულაშვილი ოთარ

NPLG Wiki Dictionaries გვერდიდან
(სხვაობა ვერსიებს შორის)
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
(მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ოთარ ქობულაშვილი“ გადაიტანა გვერდზე „ქობულაშვილი ოთარ“ გადამ...)
ხაზი 1: ხაზი 1:
'''ქობულაშვილი ოთარ''' (17?? – 1830)იყო კახეთის მეფეთა [[მდივანი|მდივან]]-[[მწიგნობარი|მწიგნობარ]] ქობულაშვილთა შთამომავალი. ოთარს სწავლა-განათლება [[დავით რექტორი|დავით რექტორთან]] მიუღია და შემდეგ ქართლ-კახეთის მეფის კარზე დაწინაურებული პირი ყოფილა 1800 წელს გაემგზავრა პეტერბურგში და იმპერატორ პავლეს 1801 წლის
+
'''ქობულაშვილი ოთარ''' (?-1830) — პოეტი. მის ლიტერატურულ მემკვიდრეობას შეადგენს სატრფიალო ლირიკა. იყო „მელექსე სიყვარულისა და მიჯნურობისა, ლექსთა მისთა იმღერდნენ ქართველთა მოსაკრავენი და მეჭიანურენი“ ([[იოსელიანი პლატონ|პ. იოსელიანი]]). პოეტის ლექსებში ჭარბადაა ტრადიციული სახეები, ნაცნობი ხატება ბედკრული მიჯნურისა.  
მანიფესტის გამოცემას იქ შეესწრო; ქართლ-კახეთის სამეფოს გაუქმებას იგი შეხვდა იმით, რომ 1812 წელს [[კახეთის აჯანყება 1812|კახეთის აჯანყების]] ერთ-ერთ მეთაურად ითვლებოდა. მისი შემოქმედება ძირითადად სატრფიალო ლექსებს მოიცავს, რომელთაგან ერთ-ერთს ჰქვია ასე: „ნინოს ქალზე თქმული ნანა თავის პაპის ძმის ოთარ ქობულაშვილისგან“.
+
  
 +
==წყარო==
 +
* [[ქართული მწერლობა: ლექსიკონი-ცნობარი]].
  
:::  '''* * *'''
 
 
::ნანას გეტყვი ნენესა,
 
::მთვარებრ შუქთა მფენელსა,
 
::იადონსა, ტკბილად მხმობს,
 
::ვარდსა, ჩემს გულს მცენესა.
 
::ხარ ჯერ ჩჩვილად ხმობილი,
 
::ნოსტის ქალაქს შობილი,
 
::ყოვლთ ბანოვანთ ხელმწიფე
 
::დროზედ იქმნე ცნობილი.
 
::შენ, ვარსკვლავო ცისაო,
 
::ქმნულო განგებისაო,
 
::მოდი, პაპილო ნახე,
 
::ბარტყო შევარდნისაო!
 
::მსურს გიხილო მლხინარე,
 
::ჩემს საამოდ მცინარე,
 
::მეც გაგირწებ კაკანსა,
 
::დედა თუ გყავს მძინარე.
 
::სიხარულო გულისავ
 
::და საუნჯევ სულისავ,
 
::ჩვენს კერძოც გაბიბინდი,
 
::იავ გაზაფხულისავ!
 
 
 
==წყარო==
 
[[ქართველი პოეტები (ენციკლოპედია)]]
 
 
[[კატეგორია:ქართველი პოეტები]]
 
[[კატეგორია:ქართველი პოეტები]]
 
[[კატეგორია:ქობულაშვილები]]
 
[[კატეგორია:ქობულაშვილები]]

20:17, 12 ოქტომბერი 2023-ის ვერსია

ქობულაშვილი ოთარ (?-1830) — პოეტი. მის ლიტერატურულ მემკვიდრეობას შეადგენს სატრფიალო ლირიკა. იყო „მელექსე სიყვარულისა და მიჯნურობისა, ლექსთა მისთა იმღერდნენ ქართველთა მოსაკრავენი და მეჭიანურენი“ (პ. იოსელიანი). პოეტის ლექსებში ჭარბადაა ტრადიციული სახეები, ნაცნობი ხატება ბედკრული მიჯნურისა.

წყარო

პირადი ხელსაწყოები
სახელთა სივრცე

ვარიანტები
მოქმედებები
ნავიგაცია
ხელსაწყოები