ყაბახი (მოედანი)
(ახალი გვერდი: '''ყაბახი''' – (თურქ. – „გოგრა“), საჯირითო მოედანი სამხედრო ვარ...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''ყაბახი''' – (თურქ. – „გოგრა“), საჯირითო [[მოედანი]] სამხედრო ვარჯიშებისა და სახალხო გართობებისათვის ფეოდალურ [[საქართველო]]ში. მოედნის შუა ადგილას აღმართული იყო [[ძელი]], რომელზეც სამიზნედ გოგრის მაგივრად [[ოქრო]]ს ან [[ვერცხლი]]ს [[თასი|თასს]] დგამდნენ. ცხენზე ამხედრებული მშვილდისრიანი მოჯირითეები რიგრიგობით ჩაიქროლებდნენ და თასს ჩამოსაგდებად [[ისარი|ისარს]] ესროდნენ. ვინც მიზანს მოახვედრებდა, გამარჯვებულად ითვლებოდა და ეს თასი გადაეცემოდა. [[სულხან-საბა ორბელიანი]]ს განმარტებით, ყაბახი არქვა არა მთლიანად მოედანს, არამედ მის ცენტრალურ ნაწილს, სადაც ძელი იყო აღმართული. ამავე ასპარეზობაზე თამაშობდნენ ბურთს, იმართეოდა მარულა. ყაბახობა ტარდებოდა ქორწილების, საერო თუ რელიგიური დღესასწაულების დროს. ფეოდალური არისტოკრატიისთვის სავალდებულო იყო ყაბახის ხელოვნების დაუფლება. [[თბილისი|თბილისში]] ყაბახობა ორბელიანთა მამულში ეწყობოდა (ამჟამინდელი ავლაბრის ტერიტორია). | + | '''ყაბახი''' – (თურქ. – „გოგრა“), საჯირითო [[მოედანი]] სამხედრო ვარჯიშებისა და სახალხო გართობებისათვის ფეოდალურ [[საქართველო]]ში. მოედნის შუა ადგილას აღმართული იყო [[ძელი]], რომელზეც სამიზნედ გოგრის მაგივრად [[ოქრო]]ს ან [[ვერცხლი]]ს [[თასი|თასს]] დგამდნენ. ცხენზე ამხედრებული მშვილდისრიანი მოჯირითეები რიგრიგობით ჩაიქროლებდნენ და თასს ჩამოსაგდებად [[ისარი|ისარს]] ესროდნენ. ვინც მიზანს მოახვედრებდა, გამარჯვებულად ითვლებოდა და ეს თასი გადაეცემოდა. [[სულხან-საბა ორბელიანი]]ს განმარტებით, ყაბახი არქვა არა მთლიანად მოედანს, არამედ მის ცენტრალურ ნაწილს, სადაც ძელი იყო აღმართული. ამავე ასპარეზობაზე თამაშობდნენ ბურთს, იმართეოდა მარულა. ყაბახობა ტარდებოდა ქორწილების, საერო თუ რელიგიური დღესასწაულების დროს. ფეოდალური არისტოკრატიისთვის სავალდებულო იყო ყაბახის ხელოვნების დაუფლება. [[თბილისი|თბილისში]] ყაბახობა ორბელიანთა მამულში ეწყობოდა (ამჟამინდელი [[ავლაბარი|ავლაბრის]] ტერიტორია). |
უკანასკნელად ყაბახობა თბილისში XIX ს. 40-იან წწ. გაიმართა. შემდეგ მთავარმართებელ ბარიატინსკის განკარგულებით, ყაბახის ჩასატარებელი ადგილი ბაღად გადააკეთეს და იმპერატორ ალექსანდრე II-ს სახელი უწოდეს (ალექსანდრეს ბაღი). | უკანასკნელად ყაბახობა თბილისში XIX ს. 40-იან წწ. გაიმართა. შემდეგ მთავარმართებელ ბარიატინსკის განკარგულებით, ყაბახის ჩასატარებელი ადგილი ბაღად გადააკეთეს და იმპერატორ ალექსანდრე II-ს სახელი უწოდეს (ალექსანდრეს ბაღი). | ||
მიმდინარე ცვლილება 23:26, 29 თებერვალი 2024 მდგომარეობით
ყაბახი – (თურქ. – „გოგრა“), საჯირითო მოედანი სამხედრო ვარჯიშებისა და სახალხო გართობებისათვის ფეოდალურ საქართველოში. მოედნის შუა ადგილას აღმართული იყო ძელი, რომელზეც სამიზნედ გოგრის მაგივრად ოქროს ან ვერცხლის თასს დგამდნენ. ცხენზე ამხედრებული მშვილდისრიანი მოჯირითეები რიგრიგობით ჩაიქროლებდნენ და თასს ჩამოსაგდებად ისარს ესროდნენ. ვინც მიზანს მოახვედრებდა, გამარჯვებულად ითვლებოდა და ეს თასი გადაეცემოდა. სულხან-საბა ორბელიანის განმარტებით, ყაბახი არქვა არა მთლიანად მოედანს, არამედ მის ცენტრალურ ნაწილს, სადაც ძელი იყო აღმართული. ამავე ასპარეზობაზე თამაშობდნენ ბურთს, იმართეოდა მარულა. ყაბახობა ტარდებოდა ქორწილების, საერო თუ რელიგიური დღესასწაულების დროს. ფეოდალური არისტოკრატიისთვის სავალდებულო იყო ყაბახის ხელოვნების დაუფლება. თბილისში ყაბახობა ორბელიანთა მამულში ეწყობოდა (ამჟამინდელი ავლაბრის ტერიტორია).
უკანასკნელად ყაბახობა თბილისში XIX ს. 40-იან წწ. გაიმართა. შემდეგ მთავარმართებელ ბარიატინსკის განკარგულებით, ყაბახის ჩასატარებელი ადგილი ბაღად გადააკეთეს და იმპერატორ ალექსანდრე II-ს სახელი უწოდეს (ალექსანდრეს ბაღი).
ყაბახი ფართოდ აისახა XVIII-XIX სს. ქართულ მწერლობაში (თეიმურაზ II - „სარკე თქმულთა“, გრ. ორბელიანი – „იარალის“, ნ. ბარათაშვილი – „ღამე ყაბახზედ“, გ. ერისთავი – „ყაბახისადმი“ და სხვ.).
