იდიოსტილი
(ახალი გვერდი: '''იდიოსტილი''' – ენის მფლობელის ინდივიდუალუ...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
'''იდიოსტილი''' – [[ენა (მეტყველება)|ენის]] მფლობელის ინდივიდუალურ-სტილისტიკური თავისებურებები. იდიოსტილი [[იდიოლექტი|იდიოლექტთან]] შედარებით ენობრივ ერთეულთა მეტი სისტემურობითა და იერარქიული ორგანიზებულობით ხასიათდება. იდიოლექტი იდიოსტილის ჩამოყალიბების ფაზად მიაჩნიათ, მათ ურთიერთმიმართებას სქემატურად ასე გამოხატავენ: ავტორის ენა → ინდივიდუალური კომპონენტები (იდიოლექტი) → კონოტაციურად ნიშნადი კომპონენტები (იდიოსტილი). | '''იდიოსტილი''' – [[ენა (მეტყველება)|ენის]] მფლობელის ინდივიდუალურ-სტილისტიკური თავისებურებები. იდიოსტილი [[იდიოლექტი|იდიოლექტთან]] შედარებით ენობრივ ერთეულთა მეტი სისტემურობითა და იერარქიული ორგანიზებულობით ხასიათდება. იდიოლექტი იდიოსტილის ჩამოყალიბების ფაზად მიაჩნიათ, მათ ურთიერთმიმართებას სქემატურად ასე გამოხატავენ: ავტორის ენა → ინდივიდუალური კომპონენტები (იდიოლექტი) → კონოტაციურად ნიშნადი კომპონენტები (იდიოსტილი). | ||
| − | + | ლინგვოსტილისტიკაში იდიოსტილი ენობრივ პიროვნებას (linuistic personality) უკავშირდება, რომლის ცნება გულისხმობს თვითმყოფად ენის მატარებელს, წარმოდგენილს თავისი სამეტყველო-სტილისტიკური მახასიათებლების ერთობლიობით. მაგ. [[ილია ჭავჭავაძე|ი.ჭავჭავაძის]], როგორც ენობრივი პიროვნების, იდიოსტილისათვის დამახასიათებელია გადმოცემული შინაარსის უტყუარობა, მეტყველების უდავო სიმართლე, თხრობის ლოგიკურობა, თანამიმდევრულობა და სიცხადე, აზრისა და მეტყველების არაწინააღმდეგობრიობა, არგუმენტაციის სისრულე და სიზუსტე, დასკვნათა აუცილებლობა, აზრობრივი დატვირთულობა, შინაარსის | |
კონცენტრირება, უმთავრესის გამოყოფის უნარი, სიმარტივე, გასაგებობა, ხალხურობა, მოძველებული სტილისტიკური ნორმების | კონცენტრირება, უმთავრესის გამოყოფის უნარი, სიმარტივე, გასაგებობა, ხალხურობა, მოძველებული სტილისტიკური ნორმების | ||
ნგრევა ენის ფუნქციურ შესაძლებლობათა ოპტიმალური განხორციელების მიზნით, სალიტერატურო-წიგნურ და ხალხურ-სასაუბრო მეტყველებათა სინთეზი პუბლიცისტიკაში და სხვ. ამ კრიტერიუმთა ერთობლიობა ილიასთან შინაგანი სტილისტიკური ჰომოგენურობითაა ნიშანდებული, რაც საშუალებას იძლევა მისი იდიოსტილი განვიხილოთ როგორც მსოფლმხედველობრივი სტილი, რომლის ერთიანობა, მთლიანობა ყოველ ცალკეულ ელემენტში ჩანს. ე. ი. შეიძლება ლაპარაკი იდიოსტილზე, როგორც | ნგრევა ენის ფუნქციურ შესაძლებლობათა ოპტიმალური განხორციელების მიზნით, სალიტერატურო-წიგნურ და ხალხურ-სასაუბრო მეტყველებათა სინთეზი პუბლიცისტიკაში და სხვ. ამ კრიტერიუმთა ერთობლიობა ილიასთან შინაგანი სტილისტიკური ჰომოგენურობითაა ნიშანდებული, რაც საშუალებას იძლევა მისი იდიოსტილი განვიხილოთ როგორც მსოფლმხედველობრივი სტილი, რომლის ერთიანობა, მთლიანობა ყოველ ცალკეულ ელემენტში ჩანს. ე. ი. შეიძლება ლაპარაკი იდიოსტილზე, როგორც | ||
მიმდინარე ცვლილება 23:47, 22 იანვარი 2024 მდგომარეობით
იდიოსტილი – ენის მფლობელის ინდივიდუალურ-სტილისტიკური თავისებურებები. იდიოსტილი იდიოლექტთან შედარებით ენობრივ ერთეულთა მეტი სისტემურობითა და იერარქიული ორგანიზებულობით ხასიათდება. იდიოლექტი იდიოსტილის ჩამოყალიბების ფაზად მიაჩნიათ, მათ ურთიერთმიმართებას სქემატურად ასე გამოხატავენ: ავტორის ენა → ინდივიდუალური კომპონენტები (იდიოლექტი) → კონოტაციურად ნიშნადი კომპონენტები (იდიოსტილი).
ლინგვოსტილისტიკაში იდიოსტილი ენობრივ პიროვნებას (linuistic personality) უკავშირდება, რომლის ცნება გულისხმობს თვითმყოფად ენის მატარებელს, წარმოდგენილს თავისი სამეტყველო-სტილისტიკური მახასიათებლების ერთობლიობით. მაგ. ი.ჭავჭავაძის, როგორც ენობრივი პიროვნების, იდიოსტილისათვის დამახასიათებელია გადმოცემული შინაარსის უტყუარობა, მეტყველების უდავო სიმართლე, თხრობის ლოგიკურობა, თანამიმდევრულობა და სიცხადე, აზრისა და მეტყველების არაწინააღმდეგობრიობა, არგუმენტაციის სისრულე და სიზუსტე, დასკვნათა აუცილებლობა, აზრობრივი დატვირთულობა, შინაარსის კონცენტრირება, უმთავრესის გამოყოფის უნარი, სიმარტივე, გასაგებობა, ხალხურობა, მოძველებული სტილისტიკური ნორმების ნგრევა ენის ფუნქციურ შესაძლებლობათა ოპტიმალური განხორციელების მიზნით, სალიტერატურო-წიგნურ და ხალხურ-სასაუბრო მეტყველებათა სინთეზი პუბლიცისტიკაში და სხვ. ამ კრიტერიუმთა ერთობლიობა ილიასთან შინაგანი სტილისტიკური ჰომოგენურობითაა ნიშანდებული, რაც საშუალებას იძლევა მისი იდიოსტილი განვიხილოთ როგორც მსოფლმხედველობრივი სტილი, რომლის ერთიანობა, მთლიანობა ყოველ ცალკეულ ელემენტში ჩანს. ე. ი. შეიძლება ლაპარაკი იდიოსტილზე, როგორც ენობრივი პიროვნების მსოფლმხედველობაზე, ინდივიდუალური სტილისა და მსოფლმხედველობის ურთიერთასახვაზე.
გ. კვარაცხელია
