ცოცხალი ალიყური
(ახალი გვერდი: '''ცოცხალი ალიყური''' – ტრადიციული რწმენით ცოცხალი ალიყური ის...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''ცოცხალი ალიყური''' – ტრადიციული რწმენით ცოცხალი ალიყური ისეთ ნიჟარას ეწოდებოდა, რომელიც ყურზე მიდებისას ხმას გამოსცემდა – „შიშინებდა”, ხოლო ისეთ ალიყურს, რომელიც არ შიშინებდა მკვდარი ალიყური ერქვა. სახელწოდება ალიყური და მისი სემანტიკა, როგორც ჩანს, იმ ჩვეულებასთანაა კავშირში, რომელიც ალის დაცემის საშიშროებასა და ნიჟარის ყურზე მიდებაში გამოიხატებოდა. მოსახლეობაში არსებობდა აზრი, რომ „ალის დაცემის დროს [[მელოგინე|მელოგინეს]] ალი ყურში მოარტყამდა და თვალწინ მწვანედ ჩაუქროლებდა”. აქ მწვანე ფერი შემთხვევით არ ფიგურირებდა და მას [[დემონები|დემონებთან]] დაკავშირებულ ფერთა სიმბოლიკაში განსაზღვრული ადგილი ეკავა. [[ლეჩხუმი|ლეჩხუმში]]ც ბავშვს [[აკვანი|აკვანზე]] გიშერს ჩამოუკიდებდნენ, რომელსაც ალის ყური ეწოდებოდა. როცა დედას სამეურნეო თუ სხვა საქმეზე უღრან ადგილებში მოუხდებოდა წასვლა, შინ მობრუნებული, ჩვილს ცეცხლის ალის ირგვლივ სამჯერ შემოატარებდა. | + | '''ცოცხალი ალიყური''' – ტრადიციული რწმენით ცოცხალი ალიყური ისეთ ნიჟარას ეწოდებოდა, რომელიც ყურზე მიდებისას ხმას გამოსცემდა – „შიშინებდა”, ხოლო ისეთ ალიყურს, რომელიც არ შიშინებდა მკვდარი ალიყური ერქვა. სახელწოდება ალიყური და მისი [[სემანტიკა]], როგორც ჩანს, იმ ჩვეულებასთანაა კავშირში, რომელიც ალის დაცემის საშიშროებასა და ნიჟარის ყურზე მიდებაში გამოიხატებოდა. მოსახლეობაში არსებობდა აზრი, რომ „ალის დაცემის დროს [[მელოგინე|მელოგინეს]] ალი ყურში მოარტყამდა და თვალწინ მწვანედ ჩაუქროლებდა”. აქ მწვანე ფერი შემთხვევით არ ფიგურირებდა და მას [[დემონები|დემონებთან]] დაკავშირებულ ფერთა სიმბოლიკაში განსაზღვრული ადგილი ეკავა. [[ლეჩხუმი|ლეჩხუმში]]ც ბავშვს [[აკვანი|აკვანზე]] გიშერს ჩამოუკიდებდნენ, რომელსაც ალის ყური ეწოდებოდა. როცა დედას სამეურნეო თუ სხვა საქმეზე უღრან ადგილებში მოუხდებოდა წასვლა, შინ მობრუნებული, ჩვილს ცეცხლის ალის ირგვლივ სამჯერ შემოატარებდა. |
მიმდინარე ცვლილება 16:19, 19 თებერვალი 2024 მდგომარეობით
ცოცხალი ალიყური – ტრადიციული რწმენით ცოცხალი ალიყური ისეთ ნიჟარას ეწოდებოდა, რომელიც ყურზე მიდებისას ხმას გამოსცემდა – „შიშინებდა”, ხოლო ისეთ ალიყურს, რომელიც არ შიშინებდა მკვდარი ალიყური ერქვა. სახელწოდება ალიყური და მისი სემანტიკა, როგორც ჩანს, იმ ჩვეულებასთანაა კავშირში, რომელიც ალის დაცემის საშიშროებასა და ნიჟარის ყურზე მიდებაში გამოიხატებოდა. მოსახლეობაში არსებობდა აზრი, რომ „ალის დაცემის დროს მელოგინეს ალი ყურში მოარტყამდა და თვალწინ მწვანედ ჩაუქროლებდა”. აქ მწვანე ფერი შემთხვევით არ ფიგურირებდა და მას დემონებთან დაკავშირებულ ფერთა სიმბოლიკაში განსაზღვრული ადგილი ეკავა. ლეჩხუმშიც ბავშვს აკვანზე გიშერს ჩამოუკიდებდნენ, რომელსაც ალის ყური ეწოდებოდა. როცა დედას სამეურნეო თუ სხვა საქმეზე უღრან ადგილებში მოუხდებოდა წასვლა, შინ მობრუნებული, ჩვილს ცეცხლის ალის ირგვლივ სამჯერ შემოატარებდა.
[რედაქტირება] ლიტერატურა
მგელაძე, 200.
