ვარდავარი ნშანდრუწიუნი
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''ვარდავარი ნშანდრუწჲუნ-ი''' ''(სომხ. Վար-դավառի նշանդրություն'' – „[[ვარდავარი]]ს ნიშნობა“) – სომხური ტრადიციული ნიშნობა ვარდავარის ([[ფერისცვალება|ფერისცვალების]]) [[დღესასწაული|დღესასწაულზე]]: ვაჟი თავისი მეგობრების ხელით სასურველ ქალიშვილს უგზავნიდა ვაშლს, რომელშიც ეს უკანასკნელი, თანხმობის ნიშნად, გამხმარ ტიტას არჭობდა და უკან უბრუნებდა. სომეხთა განსახლების სხვა რაიონებში, მაგალითად განძაკში, ფერისცვალების დღესასწაულზე ვაჟის დედა, ქალიშვილის მშობლებთან თანხმობით, ცეკვის დროს სარძლოდ შერჩეულს ლამაზ თავსაფარს გადააფარებდა და გადასცემდა ვაშლს, რომელშიც ბეჭედი ან მონეტა იყო გარჭობილი, ჯიბეში კი ცოტაოდენ [[ჩირი|ჩირს]] უყრიდა. | + | '''ვარდავარი ნშანდრუწჲუნ-ი''' ''(სომხ. Վար-դավառի նշանդրություն'' – „[[ვარდავარი]]ს ნიშნობა“) – სომხური ტრადიციული ნიშნობა ვარდავარის ([[ფერისცვალება|ფერისცვალების]]) [[დღესასწაული|დღესასწაულზე]]: ვაჟი თავისი მეგობრების ხელით სასურველ ქალიშვილს უგზავნიდა ვაშლს, რომელშიც ეს უკანასკნელი, თანხმობის ნიშნად, გამხმარ ტიტას არჭობდა და უკან უბრუნებდა. სომეხთა განსახლების სხვა რაიონებში, მაგალითად განძაკში, ფერისცვალების დღესასწაულზე ვაჟის დედა, ქალიშვილის მშობლებთან თანხმობით, ცეკვის დროს სარძლოდ შერჩეულს ლამაზ თავსაფარს გადააფარებდა და გადასცემდა ვაშლს, რომელშიც [[ბეჭედი (სამკაული)|ბეჭედი]] ან მონეტა იყო გარჭობილი, ჯიბეში კი ცოტაოდენ [[ჩირი|ჩირს]] უყრიდა. |
უნდა ითქვას, რომ სომხებში სარძლოს დანიშვნა სხვა დღესასწაულებზეც იცოდნენ. გ. ჩურსინის ცნობით, მთიან ყარაბახში და ზანგეზურში [[ბზობა|ბზობის]] კვირას ბიჭის რომელიმე ნათესავი რჩეულს [[თავშალი|თავშალს]] ახურავდა და აძლევდა ანთებულ [[სანთელი (სარიტუალო)|სანთელს]] ზედშებმული ბეჭდით. ამ წუთიდან ქალიშვილი დანიშნულად ითვლებოდა. | უნდა ითქვას, რომ სომხებში სარძლოს დანიშვნა სხვა დღესასწაულებზეც იცოდნენ. გ. ჩურსინის ცნობით, მთიან ყარაბახში და ზანგეზურში [[ბზობა|ბზობის]] კვირას ბიჭის რომელიმე ნათესავი რჩეულს [[თავშალი|თავშალს]] ახურავდა და აძლევდა ანთებულ [[სანთელი (სარიტუალო)|სანთელს]] ზედშებმული ბეჭდით. ამ წუთიდან ქალიშვილი დანიშნულად ითვლებოდა. | ||
00:38, 7 მარტი 2021-ის ვერსია
ვარდავარი ნშანდრუწჲუნ-ი (სომხ. Վար-դավառի նշանդրություն – „ვარდავარის ნიშნობა“) – სომხური ტრადიციული ნიშნობა ვარდავარის (ფერისცვალების) დღესასწაულზე: ვაჟი თავისი მეგობრების ხელით სასურველ ქალიშვილს უგზავნიდა ვაშლს, რომელშიც ეს უკანასკნელი, თანხმობის ნიშნად, გამხმარ ტიტას არჭობდა და უკან უბრუნებდა. სომეხთა განსახლების სხვა რაიონებში, მაგალითად განძაკში, ფერისცვალების დღესასწაულზე ვაჟის დედა, ქალიშვილის მშობლებთან თანხმობით, ცეკვის დროს სარძლოდ შერჩეულს ლამაზ თავსაფარს გადააფარებდა და გადასცემდა ვაშლს, რომელშიც ბეჭედი ან მონეტა იყო გარჭობილი, ჯიბეში კი ცოტაოდენ ჩირს უყრიდა.
უნდა ითქვას, რომ სომხებში სარძლოს დანიშვნა სხვა დღესასწაულებზეც იცოდნენ. გ. ჩურსინის ცნობით, მთიან ყარაბახში და ზანგეზურში ბზობის კვირას ბიჭის რომელიმე ნათესავი რჩეულს თავშალს ახურავდა და აძლევდა ანთებულ სანთელს ზედშებმული ბეჭდით. ამ წუთიდან ქალიშვილი დანიშნულად ითვლებოდა.
ლიტერატურა
- Тер-Саркисянц А. Е. Брак и свадебный цикл у армян (вторая половина XIX – начало XX в.) // Кавказский этнографический сборник. IX. М., 1989;
- Чурсин Г. Ф. Свадебные обычаи и обряды на Кавказе // Кавказ. 1902, № 2.
