ჩალაბაშვილი თემურ
NPLG Wiki Dictionaries გვერდიდან
(სხვაობა ვერსიებს შორის)
მ (მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „თემურ ჩალაბაშვილი“ გადაიტანა გვერდზე „ჩალაბაშვილი თემურ“ გად...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''ჩალაბაშვილი თემურ''' − (1951), ქართველი მწერალი, პოეტი, ჟურნალისტი. დაიბადა სოფელ ძველ ანაგაში (სიღნაღი). 1969 წელს დაამთავრა საშუალო სკოლა. ბავშვობიდან წერს ლექსებს. მისი სერიოზული პოეტური ნათლობა ჟურნალ „დროშაში“ შედგა გიორგი ნატროშვილის ხელდასხმით. 1977 წელს დაამთავრა [[ივანე ჯავახიშვილი]]ს სახელობის [[თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი]]ს ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი. გამოცემული აქვს კრებულები: „მზე მამულის კვამლში” (1984), „წვა შეგიძლია” (2009). | + | [[ფაილი:Temur chalabashvili.JPG|thumb|თემურ ჩალაბაშვილი]] |
| + | '''ჩალაბაშვილი თემურ''' − (1951), [[ქართველები|ქართველი]] მწერალი, პოეტი, ჟურნალისტი. დაიბადა სოფელ ძველ ანაგაში (სიღნაღი). 1969 წელს დაამთავრა საშუალო სკოლა. ბავშვობიდან წერს ლექსებს. მისი სერიოზული პოეტური ნათლობა ჟურნალ „დროშაში“ შედგა გიორგი ნატროშვილის ხელდასხმით. 1977 წელს დაამთავრა [[ივანე ჯავახიშვილი]]ს სახელობის [[თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი]]ს ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი. გამოცემული აქვს კრებულები: „მზე მამულის კვამლში” (1984), „წვა შეგიძლია” (2009). | ||
მიმდინარე ცვლილება 14:37, 21 აპრილი 2022 მდგომარეობით
ჩალაბაშვილი თემურ − (1951), ქართველი მწერალი, პოეტი, ჟურნალისტი. დაიბადა სოფელ ძველ ანაგაში (სიღნაღი). 1969 წელს დაამთავრა საშუალო სკოლა. ბავშვობიდან წერს ლექსებს. მისი სერიოზული პოეტური ნათლობა ჟურნალ „დროშაში“ შედგა გიორგი ნატროშვილის ხელდასხმით. 1977 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი. გამოცემული აქვს კრებულები: „მზე მამულის კვამლში” (1984), „წვა შეგიძლია” (2009).
- ჰამლეტ გონაშვილს
- შენ წამოიწყე „დაიგვიანეს”
- და შუბლზე გაჩნდნენ ოშკის ბზარები,
- იქნებ, ე, მაგ ყელს ერთად ხატავდნენ
- ბექა და ბეშქენ ოპიზარები!
- კრთოდნენ შენი ხმის მინანქარები,
- როგორც ჩანჩქერი კლდიდან ვარდნილი
- და არწივული შენი თვალებით
- მეხატებოდა წინ ავთანდილი...
- ...მღეროდი რაღაც სულ სხვა თილისმით,
- თითქოს სიმღერით ტაძარს ხატავდი,
- თავზე გეხურა ზეცა თბილისის,
- რომლის მიწაზეც ამოთავთავდი!
- დაიგვიანეს, მაგრამ სალამურს
- ყური მოჰკრეს და აღარ დარდობენ
- და ის პატარა მწყემსი ბიჭები
- კახეთის მთებში დანავარდობენ.
- შენ წამოიწყე „დაიგვიანეს”
- და შუბლზე გაჩნდნენ ოშკის ბზარები,
- იქნებ, ე, მაგ ყელს ერთად ხატავდნენ
- ბექა და ბეშქენ ოპიზარები.
