ხუნდაძე რაჟდენ
მ (მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „რაჟდენ ხუნდაძე“ გადაიტანა გვერდზე „ხუნდაძე რაჟდენ“ გადამისამ...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''ხუნდაძე რაჟდენ''' − (1845 − 1929), ქართველი ლიტერატურათმცოდნე, პოეტი, სასულიერო პირი. | + | [[ფაილი:RaJden xindadze.JPG|thumb|რაჟდენ ხუნდაძე ]] |
| + | '''ხუნდაძე რაჟდენ''' − (1845 − 1929), [[ქართველები|ქართველი]] ლიტერატურათმცოდნე, პოეტი, სასულიერო პირი. | ||
დაიბადა სოფელ კალაგონში (ჩოხატაური). დაამთავრა [[თბილისი|თბილისის]] სასულიერო სემინარია. ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ქუთაისში, სადაც გიმნაზიაში ასწავლიდა საღვთო სჯულსა და სასულიერო გალობას; იყო [[ტიპიკონი]]ს ქართული ვერსიის ავტორი; დიდი დამსახურება მიუძღვის სასულიერო საგალობლების, ხალხური სიმღერების შეკრება, ჩაწერასა და პოპულარიზაციაში; 1885–1912წწ. გამოსცა ქართული სასულიერო საგალობლის 10-ზე მეტი კრებული, მათგან აღსანიშნავია: „შემოკლებული საეკლესიო ტიბიკონი” (1887, ქუთაისი), „ღვთისმშობლის მიძინების სვინაქსარი” (1894, ქუთაისი), „ქართული საეკლესიო გალობა გურულ-იმერულ კილოზე” (1902, ქუთაისი), „ქართული გალობა (ლიტურღია იოანე ოქროპირისა, ვასილ დიდისა და გრიგოლ ღვთის-მეტყველისა. პარტიტურა, ნოტებზე გადაღებული გურულ-იმერულ სადა კილოზე)” (1911, ტფილისი), „საეკლესიო ტიბიკონი” (1910, ქუთაისი); ეწეოდა აქტიურ ლიტერატურულ და პუბლიცისტურ მოღვაწეობა, „საჯავახოელის”, „საჯაოხელის”, „ქართველიშვილის” ფსევდონიმებით ლექსებს და პუბლიცისტურ | დაიბადა სოფელ კალაგონში (ჩოხატაური). დაამთავრა [[თბილისი|თბილისის]] სასულიერო სემინარია. ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ქუთაისში, სადაც გიმნაზიაში ასწავლიდა საღვთო სჯულსა და სასულიერო გალობას; იყო [[ტიპიკონი]]ს ქართული ვერსიის ავტორი; დიდი დამსახურება მიუძღვის სასულიერო საგალობლების, ხალხური სიმღერების შეკრება, ჩაწერასა და პოპულარიზაციაში; 1885–1912წწ. გამოსცა ქართული სასულიერო საგალობლის 10-ზე მეტი კრებული, მათგან აღსანიშნავია: „შემოკლებული საეკლესიო ტიბიკონი” (1887, ქუთაისი), „ღვთისმშობლის მიძინების სვინაქსარი” (1894, ქუთაისი), „ქართული საეკლესიო გალობა გურულ-იმერულ კილოზე” (1902, ქუთაისი), „ქართული გალობა (ლიტურღია იოანე ოქროპირისა, ვასილ დიდისა და გრიგოლ ღვთის-მეტყველისა. პარტიტურა, ნოტებზე გადაღებული გურულ-იმერულ სადა კილოზე)” (1911, ტფილისი), „საეკლესიო ტიბიკონი” (1910, ქუთაისი); ეწეოდა აქტიურ ლიტერატურულ და პუბლიცისტურ მოღვაწეობა, „საჯავახოელის”, „საჯაოხელის”, „ქართველიშვილის” ფსევდონიმებით ლექსებს და პუბლიცისტურ | ||
| ხაზი 23: | ხაზი 24: | ||
::მოძმეთ სიმართლის შემლახველს | ::მოძმეთ სიმართლის შემლახველს | ||
::ბევრსა გადაჰკარ მათრახი: | ::ბევრსა გადაჰკარ მათრახი: | ||
| − | ::საქები აქე, ადიდე, | + | ::საქები აქე, ადიდე, გაათახსირე საზრახი. |
::კმარა, რაცა სთქვი მქუხარედ, | ::კმარა, რაცა სთქვი მქუხარედ, | ||
::აღტყინებული გრძნობითა, | ::აღტყინებული გრძნობითა, | ||
13:40, 2 მაისი 2022-ის ვერსია
ხუნდაძე რაჟდენ − (1845 − 1929), ქართველი ლიტერატურათმცოდნე, პოეტი, სასულიერო პირი.
დაიბადა სოფელ კალაგონში (ჩოხატაური). დაამთავრა თბილისის სასულიერო სემინარია. ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ქუთაისში, სადაც გიმნაზიაში ასწავლიდა საღვთო სჯულსა და სასულიერო გალობას; იყო ტიპიკონის ქართული ვერსიის ავტორი; დიდი დამსახურება მიუძღვის სასულიერო საგალობლების, ხალხური სიმღერების შეკრება, ჩაწერასა და პოპულარიზაციაში; 1885–1912წწ. გამოსცა ქართული სასულიერო საგალობლის 10-ზე მეტი კრებული, მათგან აღსანიშნავია: „შემოკლებული საეკლესიო ტიბიკონი” (1887, ქუთაისი), „ღვთისმშობლის მიძინების სვინაქსარი” (1894, ქუთაისი), „ქართული საეკლესიო გალობა გურულ-იმერულ კილოზე” (1902, ქუთაისი), „ქართული გალობა (ლიტურღია იოანე ოქროპირისა, ვასილ დიდისა და გრიგოლ ღვთის-მეტყველისა. პარტიტურა, ნოტებზე გადაღებული გურულ-იმერულ სადა კილოზე)” (1911, ტფილისი), „საეკლესიო ტიბიკონი” (1910, ქუთაისი); ეწეოდა აქტიურ ლიტერატურულ და პუბლიცისტურ მოღვაწეობა, „საჯავახოელის”, „საჯაოხელის”, „ქართველიშვილის” ფსევდონიმებით ლექსებს და პუბლიცისტურ წერილებს აქვეყნებდა ქართულ პერიოდულ პრესაში („ივერია”, „მწყემსი”, „კოლხიდა”, „განათლება”, „ჩვენი ქვეყანა”); 1905 წელს ქუთაისში გამოიცა მისი ლექსების კრებული; ხუნდაძეს ეკუთვნის, აგრეთვე, რამდენიმე მუსიკალური ნაწარმოები, მათ შორის ოპერა „უცნაური ქორწილი”; მეგობრობდა ეპისკოპოს გაბრიელ ქიქოძესთან, ი. ჭავჭავაძესთან, ა. წერეთელთან, ნ. ნიკოლაძესთან, მ. გურიელთან.
- ალექსანდრე ყაზბეგის
- გარდაცვალებაზე
- სულით ძლიერო, ტანჯვითა
- განვლე საწუთროს დღენია,
- მეტად გიყვარდა სამშობლო,
- გწვავდა მით ცეცხლი, გენია.
- ცეცხლი ღვივოდა შენს გულში,
- საკეთილდღეოთ ერისა,
- მით ყველა ქართველს გულს მოგვხვდა
- ხმა შენის გულის ძგერისა.
- შენმა „ელგუჯამ“ გაგვაცნო
- მთიული კაცის წესები,
- მათი ზნე-წესის შემშლელი...
- უსამართლობის ფესვები...
- მოძმეთ სიმართლის შემლახველს
- ბევრსა გადაჰკარ მათრახი:
- საქები აქე, ადიდე, გაათახსირე საზრახი.
- კმარა, რაცა სთქვი მქუხარედ,
- აღტყინებული გრძნობითა,
- რაც ვერ სთქვი, შხამათ თან წაგყვა,
- ვწუხვართ ჩვენ ამის ცნობითა.
- ვაგლახ ჩვენ! უნდა ვიგლოვოთ
- ძმა დაკარგული, ბედკრული.
- ბედმა გვიმუხთლა, ყოველ წლივ
- გვაკლდება ქვეყნის ერთგული,
- მშვიდობა შენს სულს, შენს ხსოვნას
- მოღვაწე კეთილშობილო,
- ქართველის გულ-შემატკივრად
- განგებით მოვლინებულო.
