პარადი
NPLG Wiki Dictionaries გვერდიდან
(სხვაობა ვერსიებს შორის)
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''პარადი''' – (ფრანგ. parade, < ლათ. paro – ვამზადებ), ომედიური სცენები ძველებურ ფრანგულ [[საბაზრო თეატრი|ბაზრობების თეატრში]], რომლებსაც მსახიობები გაითამაშებდნენ მაყურებელთა მოზიდვის მიზნით [[ბალაგანი]]ს წინ ან მის გარე [[ფიცარნაგი|ფიცარნაგზე]]. აქ უჩვენებდნენ ფოკუსებს, აკრობატულ ნახტომებს, [[კულბიტი|კულბიტებს]], რასაც თან ახლდა ძირითადად უხეში და უბოდიშო ხუმრობანი. პარადი ნელ-ნელა ჩამოყალიბდა მომცრო ბუფონურ [[კომედია]]დ, [[ფარსი]]ს ნაირსახეობად. მე-17 საუკუნის I ნახევარში ასეთ სცენებს გაითამაშებდა სახელგანთქმული ფრანგი მსახიობი ტაბარენი. პარადმა გაფურჩქვნის ზენიტს მიაღწია მე-18 საუკუნეში, რაც აისახა კიდეც დრამატურგთა შემოქმედებაში (გიოლეტი, კოლე, ვადე, ბომარშე და სხვ.). | + | '''პარადი''' – (ფრანგ. parade, < ლათ. paro – ვამზადებ), ომედიური სცენები ძველებურ ფრანგულ [[საბაზრო თეატრი|ბაზრობების თეატრში]], რომლებსაც მსახიობები გაითამაშებდნენ მაყურებელთა მოზიდვის მიზნით [[ბალაგანი]]ს წინ ან მის გარე [[ფიცარნაგი|ფიცარნაგზე]]. აქ უჩვენებდნენ ფოკუსებს, აკრობატულ ნახტომებს, [[კულბიტი|კულბიტებს]], რასაც თან ახლდა ძირითადად უხეში და უბოდიშო ხუმრობანი. პარადი ნელ-ნელა ჩამოყალიბდა მომცრო ბუფონურ [[კომედია]]დ, [[ფარსი]]ს ნაირსახეობად. მე-17 საუკუნის I ნახევარში ასეთ სცენებს გაითამაშებდა სახელგანთქმული ფრანგი მსახიობი ტაბარენი. პარადმა გაფურჩქვნის ზენიტს მიაღწია მე-18 საუკუნეში, რაც აისახა კიდეც დრამატურგთა შემოქმედებაში (გიოლეტი, კოლე, ვადე, [[ბომარშე პიერ|ბომარშე]] და სხვ.). |
მიმდინარე ცვლილება 16:51, 22 მაისი 2023 მდგომარეობით
პარადი – (ფრანგ. parade, < ლათ. paro – ვამზადებ), ომედიური სცენები ძველებურ ფრანგულ ბაზრობების თეატრში, რომლებსაც მსახიობები გაითამაშებდნენ მაყურებელთა მოზიდვის მიზნით ბალაგანის წინ ან მის გარე ფიცარნაგზე. აქ უჩვენებდნენ ფოკუსებს, აკრობატულ ნახტომებს, კულბიტებს, რასაც თან ახლდა ძირითადად უხეში და უბოდიშო ხუმრობანი. პარადი ნელ-ნელა ჩამოყალიბდა მომცრო ბუფონურ კომედიად, ფარსის ნაირსახეობად. მე-17 საუკუნის I ნახევარში ასეთ სცენებს გაითამაშებდა სახელგანთქმული ფრანგი მსახიობი ტაბარენი. პარადმა გაფურჩქვნის ზენიტს მიაღწია მე-18 საუკუნეში, რაც აისახა კიდეც დრამატურგთა შემოქმედებაში (გიოლეტი, კოლე, ვადე, ბომარშე და სხვ.).
