დადიანი მამია (II)
(→წყარო) |
(→წყარო და ლიტერატურა) |
||
| ხაზი 6: | ხაზი 6: | ||
==წყარო და ლიტერატურა== | ==წყარო და ლიტერატურა== | ||
| − | ვახუშტი 1973: 805; ბერაძე 1999: 145-146. | + | * ვახუშტი 1973: 805; |
| − | + | * ბერაძე 1999: 145-146. | |
==წყარო== | ==წყარო== | ||
12:16, 16 ივნისი 2023-ის ვერსია
მამია (II) დადიანი - ძე ვამიყ (I) დადიანისა; ოდიშის ერისთავი 1396-1414 წწ-ში. ოდიშში მისი ერისთაობის დასაწყის წლებში აღმოსავლეთ საქართველოს თემურ-ლენგის შემოსევები არყევდა. ამ მდგომარეობით კვლავ უსარგებლიათ დასავლურ-ქართული სამეფოს აღმდგენის მსურველთ. ვახუშტის ცნობით, ამჯერად დასავლეთ საქართველოში გამეფება უცდია დიმიტრი ერისთავს, კონსტანტინეს (შემდგომში კონსტანტინე I (1407-1412) ძმისწულს. თავისი მამა-პაპის მსგავსად, მამია (II)-მ საქართველოს იმჟამინდელ მეფეს, გიორგი VII-ს (1393-1407) დაუჭირა მხარი და დაეხმარა მას ტახტისმაძიებელი დიმიტრის დამარცხებაში. 1414 წ. ალექსანდრე I-ის (1412-1442) მეფობის დამდეგს მამია (II)-ს თვითნებურად, ალექსანდრე მეფის დაუკითხავად გაულაშქრია აფხაზთა საერისთავოში, რასაც მოჰყვა დიდი შფოთი და მტრობა ოდიშის მკვიდრთა და აფხაზებს შორის. თვად მამია დადიანი ამ ბრძოლაში დაიღუპა. მღელვარების ჩასახშობად ალექსანდრე I იძულებული გახდა ჯარით ჩასულიყო ოდიშში, სადაც მას მამიას ძე ლიპარიტი მორჩილებით შეეგება და შენდობა ითხოვა. მეფემ ითაყვანა ლიპარიტი - „მამის პატივი მიაგო“, ანუ, ოდიშის ერისთავობა დაუმტკიცა, თან იახლა აფხაზეთში და შერვაშიძესთან შეარიგა.
წყარო და ლიტერატურა
- ვახუშტი 1973: 805;
- ბერაძე 1999: 145-146.
წყარო
ცენტრალური და ადგილობრივი სამოხელეო წყობა შუა საუკუნეების საქართველოში. [ენციკლოპედიური ლექსიკონი]. – კორნელი კეკელიძის სახელობის საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრი. – თბილისი2017
