გელოვანი ქაიხოსრო
NPLG Wiki Dictionaries გვერდიდან
(სხვაობა ვერსიებს შორის)
მ (მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ქაიხოსრო გელოვანი“ გადაიტანა გვერდზე „გელოვანი ქაიხოსრო“ გად...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''გელოვანი ქაიხოსრო''' – (XIX ს. მე-2 ნახ. – XX ს. დასაწყ.), პოეტი, საზოგადო მოღვაწე. [[რაჭა|რაჭიდან]] და [[ლეჩხუმი]]დან კორესპონდენციებს ბეჭდავდა 80-იან წლებში „შრომაში”, „დროებაში” და შემდეგ „კვალში”. 1896 წელს დაბეჭდა ლექსების კრებული, ამოკრეფილნი ჟურნალებიდან – „თეატრი” და „მწყემსი”. ახლო ურთიერთობაში იყო აკაკი წერეთელთან, რასაც მოწმობს ის ფაქტი, რომ რაჭა-ლეჩხუმში 1912 წლის ზაფხულში დიდი პოეტის ისტორიული მოგზაურობის დროს იგი აკაკის მხლებელთა შორის ყოფილა, სოფელ ჭრებალოში კი ლექსით მიმართა დიდ მგოსანს. | + | '''გელოვანი ქაიხოსრო''' – (XIX ს. მე-2 ნახ. – XX ს. დასაწყ.), პოეტი, საზოგადო მოღვაწე. [[რაჭა|რაჭიდან]] და [[ლეჩხუმი]]დან კორესპონდენციებს ბეჭდავდა 80-იან წლებში „შრომაში”, „დროებაში” და შემდეგ „კვალში”. 1896 წელს დაბეჭდა ლექსების კრებული, ამოკრეფილნი ჟურნალებიდან – „თეატრი” და „მწყემსი”. ახლო ურთიერთობაში იყო [[აკაკი წერეთელი|აკაკი წერეთელთან]], რასაც მოწმობს ის ფაქტი, რომ რაჭა-ლეჩხუმში 1912 წლის ზაფხულში დიდი პოეტის ისტორიული მოგზაურობის დროს იგი აკაკის მხლებელთა შორის ყოფილა, სოფელ ჭრებალოში კი ლექსით მიმართა დიდ მგოსანს. |
მიმდინარე ცვლილება 14:55, 20 სექტემბერი 2023 მდგომარეობით
გელოვანი ქაიხოსრო – (XIX ს. მე-2 ნახ. – XX ს. დასაწყ.), პოეტი, საზოგადო მოღვაწე. რაჭიდან და ლეჩხუმიდან კორესპონდენციებს ბეჭდავდა 80-იან წლებში „შრომაში”, „დროებაში” და შემდეგ „კვალში”. 1896 წელს დაბეჭდა ლექსების კრებული, ამოკრეფილნი ჟურნალებიდან – „თეატრი” და „მწყემსი”. ახლო ურთიერთობაში იყო აკაკი წერეთელთან, რასაც მოწმობს ის ფაქტი, რომ რაჭა-ლეჩხუმში 1912 წლის ზაფხულში დიდი პოეტის ისტორიული მოგზაურობის დროს იგი აკაკის მხლებელთა შორის ყოფილა, სოფელ ჭრებალოში კი ლექსით მიმართა დიდ მგოსანს.
- * * *
- გლეხს რომ ჰკითხოთ, ისიც გეტყვით:
- პოეტია აკაკიო,
- მასზედ უკეთ ვერვინ შეთხზა
- ზღაპრები, ვერც არაკიო.
- რასაც წერს, ჩვენც კი გვესმის,
- ხან ვსტირით, ხან გვაცინებსო,
- საქებს შესაფერად გვიქებს,
- საძრახავს კი გვიწუნებსო.
- სიმართლეს არა ჰღალატობს,
- შავს თეთრად არ გვაჩვენებსო,
- რა გინდ ბედმა უღალატოს,
- მაინც მტრებს არ ახარებსო.
- მისი ლექსი ხან თაფლია,
- ხან კი მწარე სამსალაო,
- ორივესთვის უხვად მოსდევს
- მას საჭირო მასალაო.
- ვერ შეარყევს იმის რწმენას
- ვერც წყრომა, ვერც ალერსიო,
- თავის ფარ-ხმალ-იარაღად
- გაუხდია მას ლექსიო.
- ქართველების დიდებაა,
- მათი ენის სიმდიდრეო,
- სიმართლისა მეგობარი
- და სიმუხთლის მეშურნეო.
