ყიფიანი ნიკოლოზ

'''ყიფიანი ნიკოლოზ''' (ფსევდონიმი „ნ. დიმიტრიძე“) (1846-1905) — ჟურნალისტი, კრიტიკოსი, ვექილი. [[დიმიტრი ყიფიანი|დიმიტრი ყიფიანის]] შვილი. სწავლობდა პეტერბურგში. ფლობდა ქართულ, რუსულ, ფრანგულ, ინგლისურ, იტალიურ ენებს. მონაწილეობდა ქართული თეატრის საქმიანობაში. 1895 წ. წავიდა საზღვარგარეთ, ივან მარტინოვის სახელით ცხოვრობდა ბელგიაში, ბრიუსელში განაგებდა რუსული სიტყვიერების კათედრას. ნ. ყიფიანის პუბლიცისტური და კრიტიკული წერილები იბეჭდებოდა „[[ივერია (გაზეთი და ჟურნალი)|ივერიაში]]“, „[[დროება (გაზეთი)|დროებაში]]“, „[[მოამბე (ჟურნალი)|მოამბეში]]“, „[[კვალი (გაზეთი)|კვალში]]“. აღსანიშნავია [[ორბელიანი გრიგოლ|გ. ორბელიანის]] „სადღეგრძელოს“, [[ჭავჭავაძე ილია|ი. ჭავჭავაძის]] „მგზავრის წერილებისა“ და [[წერეთელი გიორგი (პოეტი)|გ. წერეთლის]] „ჯიბრის“ კრიტიკული განხილვა (1871), „ქართული პოეზიის ნიმუშნი და იმათი განხილვა — „იანიჩარი“ ილია ჭავჭავაძისა“ (1872), „ქართული ბიბლიოთეკის“ პირველი წიგნის მიმოხილვა (1883), აგრეთვე სერია წერილებისა „გასართობი საუბარი“, რომელშიც ასახულია ქართული კულტურულ-საზოგადოებრივი ცხოვრება. მასვე (ეკუთვნის საყურადღებო წერილი „ქართველთა კოლონია სპარსეთში“ და საფრანგეთიდან გამოგზავნილი ინფორმაციები (გარიბალდის ძეგლის გახსნის თაობაზე, ბურკულ-დუკოდრეის „თამარის“ დადგმის შესახებ პარიზის ოპერის თეატრში). წერდა ლექსებს და მოთხრობებს, აქვეყნებდა ხალხური სიტყვიერების ძეგლებს (1872 წ. გამოსცა „[[არსენას ლექსი]]“). მან აღწერა [[დიმიტრი ყიფიანი|დიმიტრი ყიფიანის]] ცხოვრება და მოღვაწეობა, რომელიც ცალკე წიგნად გამოვიდა 1894 წ.