ძნელაძე გივი
NPLG Wiki Dictionaries გვერდიდან
(სხვაობა ვერსიებს შორის)
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
[[ფაილი:Givi dzneladze.JPG|thumb|გივი ძნელაძე]] | [[ფაილი:Givi dzneladze.JPG|thumb|გივი ძნელაძე]] | ||
| − | '''ძნელაძე გივი''' − (1927 − 2002), ქართველი პოეტი. დაიბადა სოფელი ბურნათში (ჩოხატაური). 1947 წელს დაამთავრა ჩოხატაურის რაიონის სოფელ კოხნარის საშუალო სკოლა, 1952 წელს კი − პუშკინის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. მუშაობდა გაზეთ „სამგორისა” და ჟურნალ „პიონერის” რედაქციებში. 1967 წლიდან იყო ჟურნალ „ცისკარის”, ხოლო შემდეგ ალმანახ „საუნჯის” თანამშრომელი. | + | '''ძნელაძე გივი''' − (1927 − 2002), ქართველი პოეტი. დაიბადა სოფელი ბურნათში ([[ჩოხატაური]]). 1947 წელს დაამთავრა ჩოხატაურის რაიონის სოფელ კოხნარის საშუალო სკოლა, 1952 წელს კი − პუშკინის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. მუშაობდა გაზეთ „სამგორისა” და ჟურნალ „პიონერის” რედაქციებში. 1967 წლიდან იყო ჟურნალ „ცისკარის”, ხოლო შემდეგ ალმანახ „საუნჯის” თანამშრომელი. |
მისი პირველი ლექსი დაიბეჭდა გაზეთ „ახალგაზრდა კომუნისტში”. იგი ავტორია კრებულებისა: „ლექსები”, „ადამიანს უყვარს ადამიანი”, „სიყვარულის წიგნი” და თარგმნილი პოეტური ნაწარმოებისა. დაკრძალულია დიდუბის პანთეონში. | მისი პირველი ლექსი დაიბეჭდა გაზეთ „ახალგაზრდა კომუნისტში”. იგი ავტორია კრებულებისა: „ლექსები”, „ადამიანს უყვარს ადამიანი”, „სიყვარულის წიგნი” და თარგმნილი პოეტური ნაწარმოებისა. დაკრძალულია დიდუბის პანთეონში. | ||
მიმდინარე ცვლილება 16:18, 19 აპრილი 2024 მდგომარეობით
ძნელაძე გივი − (1927 − 2002), ქართველი პოეტი. დაიბადა სოფელი ბურნათში (ჩოხატაური). 1947 წელს დაამთავრა ჩოხატაურის რაიონის სოფელ კოხნარის საშუალო სკოლა, 1952 წელს კი − პუშკინის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. მუშაობდა გაზეთ „სამგორისა” და ჟურნალ „პიონერის” რედაქციებში. 1967 წლიდან იყო ჟურნალ „ცისკარის”, ხოლო შემდეგ ალმანახ „საუნჯის” თანამშრომელი.
მისი პირველი ლექსი დაიბეჭდა გაზეთ „ახალგაზრდა კომუნისტში”. იგი ავტორია კრებულებისა: „ლექსები”, „ადამიანს უყვარს ადამიანი”, „სიყვარულის წიგნი” და თარგმნილი პოეტური ნაწარმოებისა. დაკრძალულია დიდუბის პანთეონში.
- სამშობლო
- ეჰა, სამშობლოვ! სიცოცხლე ჩემი
- და სიამაყე შენა ხარ სრული;
- და შემიძლია შენი გულისთვის
- დაუნანებლად დავლიო სული...
- მერე ეს მთები? მერე ეს ზვრები?
- მერე ეს ქუჩა? მერე ეს მთვარე?
- მერე ეს ბიჭი? მერე ამ ბიჭის
- იქნება ჩემი სამშობლო მხარე.
- მაშინ ეს ცელქი, შავტუხა ბიჭი
- იქნება შენთვის მზრუნველი კაცი;
- უფრო თუ არა, ჩემსავით მაინც
- ეცოდინება სამშობლოს ფასი.
