ყოაბალ ხერი
(ახალი გვერდი: '''ყოაბალ ჴერ-ი''' ''(ინგ. Къоабал-кхэр – „ბედნიერების ქვა“)'' – ხამხის ...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| + | [[ფაილი:Yoabal xeri.jpg|thumb|'''ყოაბალ ჴერ-ი''' (ნ. კრუპნოვის მიხედვით)]] | ||
'''ყოაბალ ჴერ-ი''' ''(ინგ. Къоабал-кхэр – „ბედნიერების ქვა“)'' – ხამხის საზოგადოების სოფ. კოკში (კაკში) ინგუშურ ელგუცთან მდგარი ფალოსის (ერეგირებული პენისის) ქანდაკი; წარმოადგენს 1,65 მ. სიმაღლის ქვის ოთხწახნაგოვან სვეტს, რომელსაც თავზე ქვისავე მაღალი და მოძრავი [[ქუდი]] ახურავს. | '''ყოაბალ ჴერ-ი''' ''(ინგ. Къоабал-кхэр – „ბედნიერების ქვა“)'' – ხამხის საზოგადოების სოფ. კოკში (კაკში) ინგუშურ ელგუცთან მდგარი ფალოსის (ერეგირებული პენისის) ქანდაკი; წარმოადგენს 1,65 მ. სიმაღლის ქვის ოთხწახნაგოვან სვეტს, რომელსაც თავზე ქვისავე მაღალი და მოძრავი [[ქუდი]] ახურავს. | ||
მიმდინარე ცვლილება 14:20, 1 ნოემბერი 2018 მდგომარეობით
ყოაბალ ჴერ-ი (ინგ. Къоабал-кхэр – „ბედნიერების ქვა“) – ხამხის საზოგადოების სოფ. კოკში (კაკში) ინგუშურ ელგუცთან მდგარი ფალოსის (ერეგირებული პენისის) ქანდაკი; წარმოადგენს 1,65 მ. სიმაღლის ქვის ოთხწახნაგოვან სვეტს, რომელსაც თავზე ქვისავე მაღალი და მოძრავი ქუდი ახურავს.
ყოაბალ-ჴერის ფუნქციას უშვილო ქალების განაყოფიერება შეადგენდა. მასთან თაყვანსაცემად მოდიოდნენ უშვილო ქალები (მის თავს შიშველი მკერდით ეხახუნებოდნენ) და ქალიშვილები, რომლებიც სვეტთან ახლოს ცხენებზე ამხედრებულნი მოძრაობდნენ. უნაყოფობისგან განკურნების მიზნით, ქალები ყოაბალ-ჴერს მოფხეკდნენ და მონაფხეკ სილას წყალში ან რძეში გაზავებულს სვამდნენ, ან კიდევ, პატარა კენჭს მოატეხდნენ და კისერზე ჩამოკიდებულს ატარებდნენ. ამასვე აკეთებდნენ ბნედიანი და ავზნიანი ავადმყოფები. ხალხი ყოაბალ-ჴერს გვალვის საწინააღმდეგო ძალასაც მიაწერდა: ხანგრძლივი გვალვების დროს ცხვარს სწირავდნენ და მის გადმოპირქვავებულ ქუდს ღია ცის ქვეშ მანამდე ტოვებდნენ, სანამ წვიმის წყლით არ ამოივსებოდა.
ყოაბალ-ჴერივით გამანაყოფიერებელი ძალის მქონედ მიიჩნეოდა ხამხის საზოგადოების სოფ. თორთან ახლოს არსებული ქვა, რომელსაც უშვილო ქალები გაშიშვლებულ მუცელს ადებდნენ.
[რედაქტირება] ლიტერატურა
- Шиллинг Е. Кудьт Тушоли у ингушей. Орджоникидзе; Грозный, 1935;
- Крупнов Е. И. Средневековая Ингушетия. М., 1971.
