სულაკაური გიგი

სულაკაური გიგი – (1953 – 2012), ქართველი მწერალი და პოეტი. დაიბადა თბილისში, არჩილ სულაკაური ოჯახში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი 1977 წელს. 1978 წელს იყო ალმანახ „საუნჯის“, 1979 წელს – მთარგმნელობითი კოლეგიის განყოფილების და ჟურნალ „მნათობის“ პოეზიის განყოფილების რედაქტორი. გამოქვეყნებული აქვს ლექსების კრებულები: „საგნები თოვლში“ (1982), „ზოდიაქოს ბორბალი“ (1985), „ხეები, ბიჭი და სხვა...“ (1995), „ქუჩის ბიჭების გასაგონად“ (2000); მოთხრობების კრებულები: „მე და ჩემი ლიზა“(2004), „თამაში რევოლვერით“ (2009).

ქუჩის ბიჭების გასაგონად

უთხარი დედას,

რომ ამაღამ არ დამელოდოს –

ჩრდილების სადგურს არ მოადგა

მატარებელი.

დაივიწყოს

მაგიდაზე დატოვებული ჩემი არჩივი –

პურიც, ღვინოც, სიყვარულიც

ხელუხლებელი...

ძნელი ყოფილა კარს მიღმა ყოფნა,

ქუჩის ბიჭებთან მოძრაობა,

მდინარის დევნა – ზღვამდე მიჰყავხარ...

უფრო ძნელი კი – შინ დაბრუნება.

თუმცა რას ვამბობ, ეს ყველაფერი

ხომ უკვე იყო,

ნანახი მაქვს, გამოცდილი და გადაყრილი...

მაგრამ იგივე მაინც არ არის,

(გადამავიწყდა, რომ სამყარო წამში იცვლება)

მეც ხომ იგივე აღარა ვარ –

რაც დავიბადე,

იმის მერე თითქმის ყველა დღემ

ძველი ძონძივით შემომაფლითა

ჩემივე თავის თითო ნაწილი –

ჩრდილიღა დავრჩი და ამასაც აქა ვტოვებ,

ამ უცნაურ, ბებერ ქალაქში –

ჩრდილების სადგურს არ მოადგა

მატარებელი.

წყარო

ქართველი პოეტები (ენციკლოპედია)