მაღრიბის გაერთიანება
მაღრიბის გაერთიანება – მაღრიბის (სახელწოდება ჩრდილოეთი აფრიკის რაიონისა, რომელშიც შედის ლიბია, ტუნისი, ალჟირი, მაროკო და მავრიტანია) ქვეყნების გეოგრაფიული მდებარეობის, ენის, რელიგიის, ისტორიის და კულტურის ერთობამ განაპირობა ეროვნულ-განმათავისუფლებელი ბრძოლის პროცესში ამ ქვეყნების მოსახლეობის სწრაფვა გაერთიანებისაკენ. 1058 მაროკოს „განთავისუფლების“ პარტიამ („ისტიკლალ“), ალჟირის ეროვნული განთავისუფლების ფრონტმა და ტუნისის „ახალმა დესითურმა“ ტანჟერში მოწყობილ კონფერენციაზე მიიღეს გადაწყვეტილება „ერთიან მაღრიბში" ალჟირის, ლიბიის, მაროკოს და ტუნისის გასაერთიანებლად. 1964 შეიქმნა ალჟირის, ლიბიის, მაროკოს და ტუნისის მრეწველობის განვითარების საკოორდინაციო ბიურო, ვაჭრობისა და მრეწველობის ზოგიერთი დარგის რამდენიმე საერთო არაბული კომისია. იმავე წელს მაღრიბის ქვეყნების ეკონომიკის მინისტრების პირველ კონფერენციაზე შეიმუშავეს ეკონომიკის კოორდინაციის პროგრამა. პოლიტიკური, ეკონომიკური და სოციალური სისტემის განსხვავებამ ხელი შეუშალა მაღრიბის ცალკეული ქვეყნების პოლიტიკური კავშირების შექმნას 70-იან წლებში. 1983 ალჟირის ხელმძღვანელობა გამოვიდა ახალი წინადადებით ჩრდილოეთ აფრიკის ქვეყნებს შორის ურთიერთობათა ნორმალიზაციისა და განვითარების, აგრეთვე რეგიონში კონფლიქტების რეგულირების შესახებ. ამავე წელს შედგა ალჟირის, ტუნისის, მაროკოს და მავრიტანიის ხელმძღვანელობის შეხვედრები. 1983 წლის მარტში ხელი მოაწერეს ალჟირ-ტუნისის ხელშეკრულებას ძმობაზე და თანხმობაზე. რაც ჩაფიქრებული იყო „დიდი არაბული მაღრიბის“ იურიდიული გაფორმების დასაწყისად, დეკემბერში მას შეუერთდა მავრიტანია. 1984 დაიდო ხელშეკრულება მაროკოსა და ლიბიას შორის სახელმწიფო კავშირის თაობაზე. რომელსაც ეწოდა „არაბული აფრიკული კავშირი”.
