ომაინიანი
(ახალი გვერდი: '''ომაინიანი''' („ომანიანი“) (XVII ს.) — აღმოსავლეთში გავრცელებული ...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''ომაინიანი''' („ომანიანი“) (XVII ს.) — აღმოსავლეთში გავრცელებული მიბაძვა–გაგრძელებათა ტიპის თხზულება, „[[რუსთაველი შოთა|ვეფხისტყაოსნის]]“ მიბაძვა-გაგრძელება. მასში მოთხრობილია ტარიელის ვაჟის სარიდანისა და თინათინის ასულის დაქორწინება, შემდეგ კი აღწერილია მათი მემკვიდრის ომაინის თავგადასავალი. სპარსული ხალხური [[დასთანი|დასთანების]] [[ქარგა|ქარგაზეა]] გამოყვანილი ომაინის გამიჯნურება: მას აუწერენ მისრეთის მეფის ასულის ბურნე-მელიქის სილამაზეს, მიზნის მიღწევამდე უამრავი [[საათი]] გადახდება თავს. თხზულება იწყება რუსთაველური [[შაირი | + | '''ომაინიანი''' („ომანიანი“) (XVII ს.) — აღმოსავლეთში გავრცელებული მიბაძვა–გაგრძელებათა ტიპის თხზულება, „[[რუსთაველი შოთა|ვეფხისტყაოსნის]]“ მიბაძვა-გაგრძელება. მასში მოთხრობილია ტარიელის ვაჟის სარიდანისა და თინათინის ასულის დაქორწინება, შემდეგ კი აღწერილია მათი მემკვიდრის ომაინის თავგადასავალი. სპარსული ხალხური [[დასთანი|დასთანების]] [[ქარგა|ქარგაზეა]] გამოყვანილი ომაინის გამიჯნურება: მას აუწერენ მისრეთის მეფის ასულის ბურნე-მელიქის სილამაზეს, მიზნის მიღწევამდე უამრავი [[საათი]] გადახდება თავს. თხზულება იწყება რუსთაველური [[შაირი]]თ, რომელსაც მცირე ხნით ენაცვლება პროზა; შემდეგ კვლავ მოდის დიდი პოეტური მონაკვეთი. მეორე ნაწილი მთლიანად პროზაა. ავტორი ერთგვარად იმართლებს თავს ამ უჩვეულო აღრევისათვის. პოეტური ნაწილი „ვეფხისტყაოსნის“ გავლენითაა დაწერილი, პროზა კი აშკარად ატარებს „[[ამირანდარეჯანიანი|ამირანდარეჯანიანის]]“, „შაჰ-ნამეს“ ქართული ვერსიებისა და სხვა [[ანალოგია|ანალოგიური]] [[ჟანრი|ჟანრის]] ძეგლთა მიბაძვის ნიშნებს. „ომაინიანი“ დაიწერა XVII საუკუნის დამდეგს. ძეგლშიც და [[არჩილ II|არჩილთანაც]] ავტორის მხოლოდ სახელი იხსენიება — ქაიხოსრო. ზოგიერთი მკვლევარი მას აიგივებს [[ჩოლოყაშვილი ქაიხოსრო (პოეტი)|ქაიხოსრო ომანის ძე ჩოლოყაშვილთან]]. ტექსტი გამოსცა გ. ჯაკობიამ 1937 წ. |
==წყარო== | ==წყარო== | ||
22:43, 2 ოქტომბერი 2023-ის ვერსია
ომაინიანი („ომანიანი“) (XVII ს.) — აღმოსავლეთში გავრცელებული მიბაძვა–გაგრძელებათა ტიპის თხზულება, „ვეფხისტყაოსნის“ მიბაძვა-გაგრძელება. მასში მოთხრობილია ტარიელის ვაჟის სარიდანისა და თინათინის ასულის დაქორწინება, შემდეგ კი აღწერილია მათი მემკვიდრის ომაინის თავგადასავალი. სპარსული ხალხური დასთანების ქარგაზეა გამოყვანილი ომაინის გამიჯნურება: მას აუწერენ მისრეთის მეფის ასულის ბურნე-მელიქის სილამაზეს, მიზნის მიღწევამდე უამრავი საათი გადახდება თავს. თხზულება იწყება რუსთაველური შაირით, რომელსაც მცირე ხნით ენაცვლება პროზა; შემდეგ კვლავ მოდის დიდი პოეტური მონაკვეთი. მეორე ნაწილი მთლიანად პროზაა. ავტორი ერთგვარად იმართლებს თავს ამ უჩვეულო აღრევისათვის. პოეტური ნაწილი „ვეფხისტყაოსნის“ გავლენითაა დაწერილი, პროზა კი აშკარად ატარებს „ამირანდარეჯანიანის“, „შაჰ-ნამეს“ ქართული ვერსიებისა და სხვა ანალოგიური ჟანრის ძეგლთა მიბაძვის ნიშნებს. „ომაინიანი“ დაიწერა XVII საუკუნის დამდეგს. ძეგლშიც და არჩილთანაც ავტორის მხოლოდ სახელი იხსენიება — ქაიხოსრო. ზოგიერთი მკვლევარი მას აიგივებს ქაიხოსრო ომანის ძე ჩოლოყაშვილთან. ტექსტი გამოსცა გ. ჯაკობიამ 1937 წ.
