ღამბაშიძე შალვა
NPLG Wiki Dictionaries გვერდიდან
(სხვაობა ვერსიებს შორის)
(→წყარო) |
|||
| ხაზი 2: | ხაზი 2: | ||
'''ღამბაშიძე შალვა ქსენოფონტეს ძე''' (დ. - 1.VIII.1899, ზესტაფონი - გ. - 18.V.1955, [[თბილისი]]) - მსახიობი. | '''ღამბაშიძე შალვა ქსენოფონტეს ძე''' (დ. - 1.VIII.1899, ზესტაფონი - გ. - 18.V.1955, [[თბილისი]]) - მსახიობი. | ||
| − | ==ბიოგრაფია== | + | ====ბიოგრაფია==== |
| − | 1917 ქუთაისის რეალური სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ, თეატრალური განათლება მიიღო [[ჯაბადარის დრამატული სტუდია (1918-1920)|ჯაბადარის სტუდიაში]], თბილისში (1918-1920). 1920 წლიდან იყო ბათუმის თეატრის მსახიობი, 1921-1928 წლებში რუსთაველის თეატრის, 1928-1955 წლებში კი მარჯანიშვილის თეატრის მსახიობი. 1937-1947 წლებში იყო ამ თეატრის დირექტორი და სამხატვრო ხელმძღვანელი. | + | 1917 წელს ქუთაისის რეალური სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ, თეატრალური განათლება მიიღო [[ჯაბადარის დრამატული სტუდია (1918-1920)|ჯაბადარის სტუდიაში]], თბილისში (1918-1920). 1920 წლიდან იყო ბათუმის თეატრის მსახიობი, 1921-1928 წლებში რუსთაველის თეატრის, 1928-1955 წლებში კი მარჯანიშვილის თეატრის მსახიობი. 1937-1947 წლებში იყო ამ თეატრის დირექტორი და სამხატვრო ხელმძღვანელი. |
სცენური სახეებიდან აღსანიშნავია: | სცენური სახეებიდან აღსანიშნავია: | ||
| − | * ესტევანი (ლოპე დე ვეგას „ცხვრის წყარო“) | + | * ესტევანი (ლოპე დე ვეგას „ცხვრის წყარო“); |
| − | * კაკუტა | + | * კაკუტა; |
| − | * მეწისქვილე (კაკაბაძის „ყვარყვარე თუთაბერი“) | + | * მეწისქვილე (კაკაბაძის „ყვარყვარე თუთაბერი“); |
| − | * მოძღვარი (ა. ყაზბეგის „მოძღვრის“ მიხედვით) | + | * მოძღვარი (ა. ყაზბეგის „მოძღვრის“ მიხედვით); |
| − | * დე სილვა (გუცკოვის „ურიელ აკოსტა“) | + | * დე სილვა (გუცკოვის „ურიელ აკოსტა“); |
| − | * ოტელო (შექსპირის „ოტელო“) | + | * ოტელო (შექსპირის „ოტელო“); |
| − | * ბოროდინი (აფინოგენოვის „შიში“) | + | * ბოროდინი (აფინოგენოვის „შიში“); |
| − | * არჩილი („ჩატეხილი ხიდი“ ი. ჭავჭავაძის მოთხრობის მიხედვით) | + | * არჩილი („ჩატეხილი ხიდი“ ი. ჭავჭავაძის მოთხრობის მიხედვით); |
* სოლომონი (ლ. არდაზიანის „სოლომონ ისაკიჩ მეჯღა-ნუაშვილი“, ინსცენირება) და სხვ. | * სოლომონი (ლ. არდაზიანის „სოლომონ ისაკიჩ მეჯღა-ნუაშვილი“, ინსცენირება) და სხვ. | ||
| ხაზი 24: | ხაზი 24: | ||
* მაკარი („ქეთო და კოტე”, 1948) და სხვ. | * მაკარი („ქეთო და კოტე”, 1948) და სხვ. | ||
| − | |||
დაჯილდოებულია 2 ლენინის ორდენით, შრომის წითელი დროშის ორდენითა და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. | დაჯილდოებულია 2 ლენინის ორდენით, შრომის წითელი დროშის ორდენითა და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. | ||
| ხაზი 44: | ხაზი 43: | ||
[[კატეგორია:ქართული თეატრის ისტორია]] | [[კატეგორია:ქართული თეატრის ისტორია]] | ||
[[კატეგორია:ქართული კინოს ისტორია]] | [[კატეგორია:ქართული კინოს ისტორია]] | ||
| + | [[კატეგორია:მარჯანიშვილის თეატრის მსახიობები]] | ||
| + | [[კატეგორია:რუსთაველის თეატრის მსახიობები]] | ||
| + | [[კატეგორია:ბათუმის თეატრის მსახიობები]] | ||
12:39, 10 მაისი 2019-ის ვერსია
ღამბაშიძე შალვა ქსენოფონტეს ძე (დ. - 1.VIII.1899, ზესტაფონი - გ. - 18.V.1955, თბილისი) - მსახიობი.
სარჩევი |
ბიოგრაფია
1917 წელს ქუთაისის რეალური სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ, თეატრალური განათლება მიიღო ჯაბადარის სტუდიაში, თბილისში (1918-1920). 1920 წლიდან იყო ბათუმის თეატრის მსახიობი, 1921-1928 წლებში რუსთაველის თეატრის, 1928-1955 წლებში კი მარჯანიშვილის თეატრის მსახიობი. 1937-1947 წლებში იყო ამ თეატრის დირექტორი და სამხატვრო ხელმძღვანელი.
სცენური სახეებიდან აღსანიშნავია:
- ესტევანი (ლოპე დე ვეგას „ცხვრის წყარო“);
- კაკუტა;
- მეწისქვილე (კაკაბაძის „ყვარყვარე თუთაბერი“);
- მოძღვარი (ა. ყაზბეგის „მოძღვრის“ მიხედვით);
- დე სილვა (გუცკოვის „ურიელ აკოსტა“);
- ოტელო (შექსპირის „ოტელო“);
- ბოროდინი (აფინოგენოვის „შიში“);
- არჩილი („ჩატეხილი ხიდი“ ი. ჭავჭავაძის მოთხრობის მიხედვით);
- სოლომონი (ლ. არდაზიანის „სოლომონ ისაკიჩ მეჯღა-ნუაშვილი“, ინსცენირება) და სხვ.
ღამბაშიძემ არაერთი შთამბეჭდავი სახე შექმნა კინოში:
- ბეკინა სამანიშვილი („სამანიშვილის დედინაცვალი“, 1927);
- დავითი („დარიკო“, 1936);
- ანდუყაფარი („გიორგი სააკაძე“, 1942);
- გრამიტონი („ჭირვეული მეზობლები“, 1945);
- თავადი ელიზბარი („დავით გურამიშვილი”, 1946);
- მაკარი („ქეთო და კოტე”, 1948) და სხვ.
დაჯილდოებულია 2 ლენინის ორდენით, შრომის წითელი დროშის ორდენითა და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
- მერაბ გეგია
ლიტერატურა
- ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, მამულიშვილთა სავანე, თბ., 1994;
- ე. ქარელიშვილი, გადამწვარი გული, თბ., 1961;
- შ. ღამბაშიძე, კრ., თბ., 1973;
- დ. ჯანელიძე, შალვა ღამბაშიძე, წგნ.: სახიობა, თბ., 1958.
იხილე აგრეთვე
წყარო
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918-1921) ენციკლოპედია-ლექსიკონი
