აგლაძე ნეოფიტე
მ (მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ნეოფიტე აგლაძე“ გადაიტანა გვერდზე „აგლაძე ნეოფიტე“ გადამისამ...) |
|||
| (ერთი მომხმარებლის ერთი შუალედური ვერსია არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''აგლაძე ნეოფიტე დიმიტრის ძე''' - (1874, ქუთაისის გუბერნია, რაჭის მაზრა, სოფელი მუხლი, — 1956, ქ. [[თბილისი]]), ქვის კვეთის ოსტატი, ქვის მთლელთა დინასტიის მეთაური. 13 წლის ასაკში რაჭიდან ჩამოიყვანეს და მიაბარეს იტალიელი ოსტატების — ანჯელო ანდრეოლეტისა და ვინჩენცო რიცის — სახელოსნოში. მონაწილეობდა XIX საუკუნის დასასრულისა და XX საუკუნის I ნახევრის მნიშვნელოვან ნაგებობათა მორთვასა და მოკაზმვაში, მათ შორის: სასამართლოს (ახლანდელი უზენაესი სასამართლოს), სახაზინო თეატრის (ახლანდელი [[თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრი|ოპერისა და ბალეტის თეატრი]]), ქვაშვეთის წმინდა გიორგის ტაძრის, სათავადაზნაურო-საადგილმამულო ბანკის, „ტრამვაელთა“ სახლების, ძველი კინოსტუდიის, მარქსიზმ-ლენინიზმის ინსტიტუტის თბილისის ფილიალის შენობათა ფასადები. მისი უშუალო მონაწილეობით აღდგა [[სვეტიცხოვლის საკათედრო ტაძარი|სვეტიცხოვლის ტაძრის]] ლავგარდნები და ლორფინის სახურავი. იგი არ დასჯერდა ანდრეოლეტის „ქვის ქარხანაში“ შეძენილ ცოდნას და შუა საუკუნეების ქართული ქვაზე კვეთა შეისწავლა. მას დიდი ღვაწლი მიუძღვის ახალი დროის ქართულ ხუროთმოძღვრებაში ჩუქურთმის ტრადიციათა აღდგენასა და გაცოცხლებაში. ამას გარდა, მან ქვაში გადაიტანა არაერთი სკულპტურა. სამხატვრო აკადემიის ქანდაკების ფაკულტეტზე და სახელოსნო-სასწავლებელში ასწავლიდა ქვაზე კვეთის ოსტატობას. | + | '''აგლაძე ნეოფიტე დიმიტრის ძე''' - (1874, ქუთაისის გუბერნია, რაჭის მაზრა, სოფელი მუხლი, — 1956, ქ. [[თბილისი]]), ქვის კვეთის ოსტატი, ქვის მთლელთა დინასტიის მეთაური. 13 წლის ასაკში რაჭიდან ჩამოიყვანეს და მიაბარეს იტალიელი ოსტატების — ანჯელო ანდრეოლეტისა და ვინჩენცო რიცის — სახელოსნოში. მონაწილეობდა XIX საუკუნის დასასრულისა და XX საუკუნის I ნახევრის მნიშვნელოვან ნაგებობათა მორთვასა და მოკაზმვაში, მათ შორის: სასამართლოს (ახლანდელი უზენაესი სასამართლოს), სახაზინო თეატრის (ახლანდელი [[თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრი|ოპერისა და ბალეტის თეატრი]]), ქვაშვეთის წმინდა გიორგის ტაძრის, სათავადაზნაურო-საადგილმამულო ბანკის, „ტრამვაელთა“ სახლების, ძველი კინოსტუდიის, მარქსიზმ-ლენინიზმის ინსტიტუტის თბილისის ფილიალის შენობათა ფასადები. მისი უშუალო მონაწილეობით აღდგა [[სვეტიცხოვლის საკათედრო ტაძარი|სვეტიცხოვლის ტაძრის]] ლავგარდნები და ლორფინის სახურავი. იგი არ დასჯერდა ანდრეოლეტის „ქვის ქარხანაში“ შეძენილ ცოდნას და შუა საუკუნეების ქართული [[ქვაზე კვეთა]] შეისწავლა. მას დიდი ღვაწლი მიუძღვის ახალი დროის ქართულ ხუროთმოძღვრებაში ჩუქურთმის ტრადიციათა აღდგენასა და გაცოცხლებაში. ამას გარდა, მან ქვაში გადაიტანა არაერთი სკულპტურა. სამხატვრო აკადემიის ქანდაკების ფაკულტეტზე და სახელოსნო-სასწავლებელში ასწავლიდა ქვაზე კვეთის ოსტატობას. |
''გ. მარსაგიშვილი'' | ''გ. მარსაგიშვილი'' | ||
| ხაზი 7: | ხაზი 7: | ||
==წყარო== | ==წყარო== | ||
| − | [[საქართველოს | + | * [[საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია:ენციკლოპედია]] |
[[კატეგორია:ქვაზე კვეთისა ოსტატები]] | [[კატეგორია:ქვაზე კვეთისა ოსტატები]] | ||
[[კატეგორია:ჩუქურთმის ოსტატები]] | [[კატეგორია:ჩუქურთმის ოსტატები]] | ||
[[კატეგორია:აგლაძეები]] | [[კატეგორია:აგლაძეები]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 14:06, 6 ოქტომბერი 2022 მდგომარეობით
აგლაძე ნეოფიტე დიმიტრის ძე - (1874, ქუთაისის გუბერნია, რაჭის მაზრა, სოფელი მუხლი, — 1956, ქ. თბილისი), ქვის კვეთის ოსტატი, ქვის მთლელთა დინასტიის მეთაური. 13 წლის ასაკში რაჭიდან ჩამოიყვანეს და მიაბარეს იტალიელი ოსტატების — ანჯელო ანდრეოლეტისა და ვინჩენცო რიცის — სახელოსნოში. მონაწილეობდა XIX საუკუნის დასასრულისა და XX საუკუნის I ნახევრის მნიშვნელოვან ნაგებობათა მორთვასა და მოკაზმვაში, მათ შორის: სასამართლოს (ახლანდელი უზენაესი სასამართლოს), სახაზინო თეატრის (ახლანდელი ოპერისა და ბალეტის თეატრი), ქვაშვეთის წმინდა გიორგის ტაძრის, სათავადაზნაურო-საადგილმამულო ბანკის, „ტრამვაელთა“ სახლების, ძველი კინოსტუდიის, მარქსიზმ-ლენინიზმის ინსტიტუტის თბილისის ფილიალის შენობათა ფასადები. მისი უშუალო მონაწილეობით აღდგა სვეტიცხოვლის ტაძრის ლავგარდნები და ლორფინის სახურავი. იგი არ დასჯერდა ანდრეოლეტის „ქვის ქარხანაში“ შეძენილ ცოდნას და შუა საუკუნეების ქართული ქვაზე კვეთა შეისწავლა. მას დიდი ღვაწლი მიუძღვის ახალი დროის ქართულ ხუროთმოძღვრებაში ჩუქურთმის ტრადიციათა აღდგენასა და გაცოცხლებაში. ამას გარდა, მან ქვაში გადაიტანა არაერთი სკულპტურა. სამხატვრო აკადემიის ქანდაკების ფაკულტეტზე და სახელოსნო-სასწავლებელში ასწავლიდა ქვაზე კვეთის ოსტატობას.
გ. მარსაგიშვილი
