დუდუკი
(→ლიტერატურა) |
|||
| (ერთი მომხმარებლის 2 შუალედური ვერსიები არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 3: | ხაზი 3: | ||
'''დუდუკი''' - ხის ჩასაბერი აღმოსავლური საკრავი. წარმოადგენს ცილინდრულ ღეროს, დამზადებულს [[თუთა|თუთის]] ან [[ჭერამი|ჭერმის]] ხისაგან. საერთო სიგრძეა 28-31 სმ. თავში ჩასმულია [[ლერწამი]]. ამათგან ერთი გაკეთებულია ქვემოდან. ლულაში ჩადგმულია ლელის ან ლელქაშის ბრტყელი ორმაგი მილაკი, ე.წ. ყამიშები. | '''დუდუკი''' - ხის ჩასაბერი აღმოსავლური საკრავი. წარმოადგენს ცილინდრულ ღეროს, დამზადებულს [[თუთა|თუთის]] ან [[ჭერამი|ჭერმის]] ხისაგან. საერთო სიგრძეა 28-31 სმ. თავში ჩასმულია [[ლერწამი]]. ამათგან ერთი გაკეთებულია ქვემოდან. ლულაში ჩადგმულია ლელის ან ლელქაშის ბრტყელი ორმაგი მილაკი, ე.წ. ყამიშები. | ||
| − | დუდუკს აქვს ხავერდოვანი, რბილი ტემბრი, მდიდარია დინამიკური ნიუანსებით (ძლიერიდან ძალიან სუსტამდე). დუდუკი ძირითადად საანსამბლო საკრავია. როგორც წესი, [[დუეტი (ანსამბლი)|დუეტში]] ერთი მედუდუკე - უსტა (ოსტატი) ასრულებს მელოდიას, მეორე - დამქაში უბანებს. დუდუკები [[აშუღი|აშუღების]] სიმღერების თანმხლებიც იყო. | + | დუდუკს აქვს ხავერდოვანი, რბილი [[ტემბრი]], მდიდარია დინამიკური ნიუანსებით (ძლიერიდან ძალიან სუსტამდე). დუდუკი ძირითადად საანსამბლო საკრავია. როგორც წესი, [[დუეტი (ანსამბლი)|დუეტში]] ერთი მედუდუკე - უსტა (ოსტატი) ასრულებს მელოდიას, მეორე - დამქაში უბანებს. დუდუკები [[აშუღი|აშუღების]] სიმღერების თანმხლებიც იყო. |
| − | დუდუკის [[ბგერათა რიგი|ბგერათრიგი]] [[დიატონიკა|დიატონურია]]. ნახვრეტების ნაწილობრივი დახურვისას მიიღება ქრომატიული ბგერათრიგიც. დუდუკი როგორც საანსამბლო, ისე სოლო საკრავია. აქვს ნაზი, რბილი ხმოვანება. უპირატესად გამოიყენება ანსამბლში, რომელშიც გაერთიანებულია ორი მედუდუკე და ერთი მედოლე. ცნობილია ანა ვარდიაშვილის, ხ. ტალგაუკოვის, ქსოვრელების ანსამბლები. (გ. ჩხიკვაძე) | + | დუდუკის [[ბგერათა რიგი|ბგერათრიგი]] [[დიატონიკა|დიატონურია]]. ნახვრეტების ნაწილობრივი დახურვისას მიიღება ქრომატიული ბგერათრიგიც. დუდუკი როგორც საანსამბლო, ისე [[სოლო]] საკრავია. აქვს ნაზი, რბილი ხმოვანება. უპირატესად გამოიყენება ანსამბლში, რომელშიც გაერთიანებულია ორი მედუდუკე და ერთი მედოლე. ცნობილია ანა ვარდიაშვილის, ხ. ტალგაუკოვის, ქსოვრელების ანსამბლები. (გ. ჩხიკვაძე) |
დუდუკი პოპულარული საკრავია სომხეთში, აზერბაიჯანსა და დაღესტანში. არიან პროფესიონალი შემსრულებლები. შედის ხალხურ საკრავთა ორკესტრების შემადგენლობაში. | დუდუკი პოპულარული საკრავია სომხეთში, აზერბაიჯანსა და დაღესტანში. არიან პროფესიონალი შემსრულებლები. შედის ხალხურ საკრავთა ორკესტრების შემადგენლობაში. | ||
| ხაზი 19: | ხაზი 19: | ||
== წყარო == | == წყარო == | ||
* [[ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი]] | * [[ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი]] | ||
| − | * უსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი | + | * უსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი |
[[კატეგორია:ეთნოგრაფია]] | [[კატეგორია:ეთნოგრაფია]] | ||
[[კატეგორია:მუსიკალური საკრავები]] | [[კატეგორია:მუსიკალური საკრავები]] | ||
[[კატეგორია:ხის ჩასაბერი საკრავები]] | [[კატეგორია:ხის ჩასაბერი საკრავები]] | ||
| + | [[კატეგორია:აღმოსავლური საკრავები]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 12:33, 24 იანვარი 2022 მდგომარეობით
დუდუკი - ხის ჩასაბერი აღმოსავლური საკრავი. წარმოადგენს ცილინდრულ ღეროს, დამზადებულს თუთის ან ჭერმის ხისაგან. საერთო სიგრძეა 28-31 სმ. თავში ჩასმულია ლერწამი. ამათგან ერთი გაკეთებულია ქვემოდან. ლულაში ჩადგმულია ლელის ან ლელქაშის ბრტყელი ორმაგი მილაკი, ე.წ. ყამიშები.
დუდუკს აქვს ხავერდოვანი, რბილი ტემბრი, მდიდარია დინამიკური ნიუანსებით (ძლიერიდან ძალიან სუსტამდე). დუდუკი ძირითადად საანსამბლო საკრავია. როგორც წესი, დუეტში ერთი მედუდუკე - უსტა (ოსტატი) ასრულებს მელოდიას, მეორე - დამქაში უბანებს. დუდუკები აშუღების სიმღერების თანმხლებიც იყო.
დუდუკის ბგერათრიგი დიატონურია. ნახვრეტების ნაწილობრივი დახურვისას მიიღება ქრომატიული ბგერათრიგიც. დუდუკი როგორც საანსამბლო, ისე სოლო საკრავია. აქვს ნაზი, რბილი ხმოვანება. უპირატესად გამოიყენება ანსამბლში, რომელშიც გაერთიანებულია ორი მედუდუკე და ერთი მედოლე. ცნობილია ანა ვარდიაშვილის, ხ. ტალგაუკოვის, ქსოვრელების ანსამბლები. (გ. ჩხიკვაძე)
დუდუკი პოპულარული საკრავია სომხეთში, აზერბაიჯანსა და დაღესტანში. არიან პროფესიონალი შემსრულებლები. შედის ხალხურ საკრავთა ორკესტრების შემადგენლობაში.
საქართველოში დუდუკი გავრცელდა XVIII ს დან, თბილისში. მალე მოიპოვა პოიპულარობა. მოგვიანებით გავრცელდა თბილისის მიმდებარე სოფლებსა და რეგიონებში. აქ შეიქმნა თბილისური საშემსრულებლო სტილი, საკრავმაც მოდიფიცირება განიცადა, რის საფუძველზეც დამკვიდრდა ე.წ. „ქართული დუდუკის“ ცნება.
[რედაქტირება] ლიტერატურა
- დ. არაყიშვილი, ქართული მუსიკა, ქუთაისი, 1925.
- ი. გრიშაშვილი, ძველი თბილისის ლიტერატურული ბოჰემა, თხზულებათა სრული კრებული, ტ. III, 1963.
[რედაქტირება] წყარო
- ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი
- უსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი
