ბონი (საწესო ხე)
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''ბონი''' („სწორი“) – მეგრული საწესო ხე – სიცოცხლის ხის ერთ-ერთი | + | '''ბონი''' („სწორი“) – მეგრული საწესო ხე – სიცოცხლის ხის ერთ-ერთი სახეობა; წარმოადგენდა სალოცავში მისატან 3-4 მ-ის სიგრძის იფნის, [[ცაცხვი]]ს ან [[ფიჭვი]]ს სწორსა და ლამაზ ხეს, წაწვეტებული ძირით. გარდა იმისა, რომ ხის ტანსა და ტოტებს ფერადი ლენტებით ამკობდნენ, ან ნაირი ფერის საღებავით აჭრელებდნენ, მის ტოტებზე ხილსა (ვაშლი, მსხალი, კომში, [[ბროწეული]] და სხვ.) და ტკბილეულს (უპირატესად კანფეტებსა და ჩურჩხელებს) ჰკიდებდნენ და საწირ-სანთლებს აკრავდნენ. ასე გაწყობილ ხეს, რომელიც სალოცავში რამდენიმე კაცს მიჰქონდა, ძირითადად წმ. გიორგის სწირავდნენ. ბონს ეკლესიის გარე |
კედელზე მიაყუდებდნენ, ილოცებდნენ და წმ. გიორგის მფარველობას შეთხოვდნენ. ხეს ხელს არავინ ახლებდა, ვიდრე არ გახმებოდა (გამხმარს დიაკვანი გადააგდებდა), მხოლოდ ღვთისმსახურნი ხილსა და ტბილეულს პერიოდულად ჩამოხსნიდნენ. | კედელზე მიაყუდებდნენ, ილოცებდნენ და წმ. გიორგის მფარველობას შეთხოვდნენ. ხეს ხელს არავინ ახლებდა, ვიდრე არ გახმებოდა (გამხმარს დიაკვანი გადააგდებდა), მხოლოდ ღვთისმსახურნი ხილსა და ტბილეულს პერიოდულად ჩამოხსნიდნენ. | ||
მიმდინარე ცვლილება 00:32, 13 ივნისი 2024 მდგომარეობით
ბონი („სწორი“) – მეგრული საწესო ხე – სიცოცხლის ხის ერთ-ერთი სახეობა; წარმოადგენდა სალოცავში მისატან 3-4 მ-ის სიგრძის იფნის, ცაცხვის ან ფიჭვის სწორსა და ლამაზ ხეს, წაწვეტებული ძირით. გარდა იმისა, რომ ხის ტანსა და ტოტებს ფერადი ლენტებით ამკობდნენ, ან ნაირი ფერის საღებავით აჭრელებდნენ, მის ტოტებზე ხილსა (ვაშლი, მსხალი, კომში, ბროწეული და სხვ.) და ტკბილეულს (უპირატესად კანფეტებსა და ჩურჩხელებს) ჰკიდებდნენ და საწირ-სანთლებს აკრავდნენ. ასე გაწყობილ ხეს, რომელიც სალოცავში რამდენიმე კაცს მიჰქონდა, ძირითადად წმ. გიორგის სწირავდნენ. ბონს ეკლესიის გარე კედელზე მიაყუდებდნენ, ილოცებდნენ და წმ. გიორგის მფარველობას შეთხოვდნენ. ხეს ხელს არავინ ახლებდა, ვიდრე არ გახმებოდა (გამხმარს დიაკვანი გადააგდებდა), მხოლოდ ღვთისმსახურნი ხილსა და ტბილეულს პერიოდულად ჩამოხსნიდნენ.
 ბონი მრავალმნიშვნელოვანი
|
[რედაქტირება] ლიტერატურა
- ნ. ანთელავა. სამეგრელოს ექსპედიციის მასალები. რვ. № 19, გვ. 8 (ხელნაწერი ინახება ავტორთან); ს. მაკალათია. სამეგრელოს ისტორია და ეთნოგრაფია. თბ., 1941, გვ. 369.
