ოცდაერთი მოთხოვნა იაპონიისა ჩინეთისადმი
(→წყარო) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
'''ოცდაერთი მოთხოვნა იაპონიისა ჩინეთისადმი''' – [[იაპონია|იაპონიის]] მიერ 18.1.1915 [[ჩინეთი]]ს მთავრობისადმი წაყენებული მოთხოვნები იაპონიისათვის ჩინეთში განსაკუთრებული ეკონომიკური და პოლიტიკური უფლებების მინიჭების თაობაზე. | '''ოცდაერთი მოთხოვნა იაპონიისა ჩინეთისადმი''' – [[იაპონია|იაპონიის]] მიერ 18.1.1915 [[ჩინეთი]]ს მთავრობისადმი წაყენებული მოთხოვნები იაპონიისათვის ჩინეთში განსაკუთრებული ეკონომიკური და პოლიტიკური უფლებების მინიჭების თაობაზე. | ||
| − | იაპონია მოითხოვდა მისთვის გერმანული [[ქვანახშირი]]ს | + | იაპონია მოითხოვდა მისთვის გერმანული [[ქვანახშირი]]ს [[კონცესია|კონცესიები]]ს და ყველა იმ უფლებისა ღა პრივილეგიის გადაცემას, რომლითაც სარგებლობდნენ გერმანელი მოქალაქეები შანდუნში: [[რკინიგზა|რკინიგზების]] [[მშენებლობა (შენობების აგების პროცესი)|მშენებლობის]] უფლებას, ასევე დამატებითი პუნქტებისა და [[პორტი|პორტების]] გახსნას იაპონური [[საქონელი|საქონლით]] [[ვაჭრობა|ვაჭრობისათვის]], იაპონია ცდილობდა მიეღწია კვანტუნის ოლქის, მათ შორის პორტ-არტურის (ლუიშუნის) და დალნის (დალიანის), ასევე სამხრეთ მანჯურიის და მუკდენ (შენიანი)-ანდუნის რკინიგზის [[იჯარა|იჯარის]] ვადების გახანგრძლივებისათვის (25 წლიდან 99 წლამდე), ამ რაიონებში იაპონიის ქვეშევრდომებისათვის სამრეწველო და [[კომერციული საქმიანობა|კომერციული საქმიანობის]] უფლების მინიჭებას და სხვ. იაპონია ჩინეთისაგან მოითხოვდა, სხვა სახელმწიფოებისათვის [[იჯარა|იჯარით]] არ გადაეცა პორტები, კუნძულები და ტერიტორიები ჩინეთის ტერიტორიაზე. იაპონიის მხარე დაჟინებით მოითხოვდა ჩინეთის მთავრობაში იაპონელი პოლიტიკური, ფინანსური, ეკონომიკური და სამხედრო მრჩევლების დანიშვნას, ჩინეთის პოლიციაზე კონტროლს, ჩინეთის მიერ იაპონური იარაღის შესყიდვას. |
| − | საიდუმლო მოლაპარაკებები იაპონიისა და ჩინეთის მთავრობებს შორის 4 თვის მანძილზე მიმდინარეობდა პეკინში. 27.IV.1915 იაპონიის მოთხოვნები [[ულტიმატუმი]]ს ფორმით გადაეცა ჩინეთის მთავრობას, ხოლო 9.V აშშ-ის და ინგლისის რჩევით მან მიიღო ულტიმატუმი. 25.V ხელი მოაწერეს იაპონია-ჩინეთის საიდუმლო ხელშეკრულებას, რომელიც აკმაყოფილებდა იაპონიის ძირითად მოთხოვნებს. | + | საიდუმლო მოლაპარაკებები იაპონიისა და ჩინეთის მთავრობებს შორის 4 თვის მანძილზე მიმდინარეობდა პეკინში. 27.IV.1915 იაპონიის მოთხოვნები [[ულტიმატუმი]]ს ფორმით გადაეცა ჩინეთის მთავრობას, ხოლო 9.V [[აშშ]]-ის და ინგლისის რჩევით მან მიიღო ულტიმატუმი. 25.V. ხელი მოაწერეს იაპონია-ჩინეთის საიდუმლო ხელშეკრულებას, რომელიც აკმაყოფილებდა იაპონიის ძირითად მოთხოვნებს. |
| ხაზი 9: | ხაზი 9: | ||
* [[ქართული დიპლომატიური ლექსიკონი]] | * [[ქართული დიპლომატიური ლექსიკონი]] | ||
[[კატეგორია:იაპონია-ჩინეთის ურთიერთობები]] | [[კატეგორია:იაპონია-ჩინეთის ურთიერთობები]] | ||
| + | [[კატეგორია:საიდუმლო მოლაპარაკებები]] | ||
13:52, 27 სექტემბერი 2024-ის ვერსია
ოცდაერთი მოთხოვნა იაპონიისა ჩინეთისადმი – იაპონიის მიერ 18.1.1915 ჩინეთის მთავრობისადმი წაყენებული მოთხოვნები იაპონიისათვის ჩინეთში განსაკუთრებული ეკონომიკური და პოლიტიკური უფლებების მინიჭების თაობაზე.
იაპონია მოითხოვდა მისთვის გერმანული ქვანახშირის კონცესიების და ყველა იმ უფლებისა ღა პრივილეგიის გადაცემას, რომლითაც სარგებლობდნენ გერმანელი მოქალაქეები შანდუნში: რკინიგზების მშენებლობის უფლებას, ასევე დამატებითი პუნქტებისა და პორტების გახსნას იაპონური საქონლით ვაჭრობისათვის, იაპონია ცდილობდა მიეღწია კვანტუნის ოლქის, მათ შორის პორტ-არტურის (ლუიშუნის) და დალნის (დალიანის), ასევე სამხრეთ მანჯურიის და მუკდენ (შენიანი)-ანდუნის რკინიგზის იჯარის ვადების გახანგრძლივებისათვის (25 წლიდან 99 წლამდე), ამ რაიონებში იაპონიის ქვეშევრდომებისათვის სამრეწველო და კომერციული საქმიანობის უფლების მინიჭებას და სხვ. იაპონია ჩინეთისაგან მოითხოვდა, სხვა სახელმწიფოებისათვის იჯარით არ გადაეცა პორტები, კუნძულები და ტერიტორიები ჩინეთის ტერიტორიაზე. იაპონიის მხარე დაჟინებით მოითხოვდა ჩინეთის მთავრობაში იაპონელი პოლიტიკური, ფინანსური, ეკონომიკური და სამხედრო მრჩევლების დანიშვნას, ჩინეთის პოლიციაზე კონტროლს, ჩინეთის მიერ იაპონური იარაღის შესყიდვას.
საიდუმლო მოლაპარაკებები იაპონიისა და ჩინეთის მთავრობებს შორის 4 თვის მანძილზე მიმდინარეობდა პეკინში. 27.IV.1915 იაპონიის მოთხოვნები ულტიმატუმის ფორმით გადაეცა ჩინეთის მთავრობას, ხოლო 9.V აშშ-ის და ინგლისის რჩევით მან მიიღო ულტიმატუმი. 25.V. ხელი მოაწერეს იაპონია-ჩინეთის საიდუმლო ხელშეკრულებას, რომელიც აკმაყოფილებდა იაპონიის ძირითად მოთხოვნებს.
