პეკინის ხელშეკრულება 1860
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''პეკინის ხელშეკრულება 1860''' – (ტიანძინის ხელშეკრულების დამატება), ტრაქტატი, რომელსაც ხელი მოაწერეს 2(14)-XI [[რუსეთი]]ს დესპანმა [[ჩინეთი|ჩინეთში]] ნ.ა. იგნატიევმა და ჩინეთის მხრიდან – პრინცმა გუნმა | + | '''პეკინის ხელშეკრულება 1860''' – ([[ტიანძინის [[ხელშეკრულება|ხელშეკრულებები]] 1858-85|ტიანძინის ხელშეკრულების]] დამატება), [[ტრაქტატი]], რომელსაც ხელი მოაწერეს 2(14)-XI [[რუსეთი]]ს დესპანმა [[ჩინეთი|ჩინეთში]] ნ.ა. იგნატიევმა და ჩინეთის მხრიდან – პრინცმა გუნმა. |
| + | |||
| + | ხელშეკრულებამ დაადასტურა და განავითარა აიგუნის ხელშეკრულება 1858 და ტიანძინის ხელშეკრულებები 1858 დაადგინა რუსეთ-ჩინეთის აღმოსავლეთ საზღვარი და ზოგადად მოხაზა ამ ქვეყნებს შორის დასავლეთის საზღვარი. საზღვრის დადგენისას, [[მდინარე]] უსურის მარჯვენა სანაპირო გამოცხადდა რუსეთის, ხოლო მარცხენა – ჩინეთის სამფლობელოდ. შემდეგ საზღვარი გრძელდებოდა მდინარე სუნგაჩის, ხანკის ტბის, მდინარეების – ბელენსეს და ტუმინძიანის გასწვრივ კორეის საზღვრამდე. დასავლეთის საზღვრისათვის დაისახა მისი ზოგადი მიმართულება ზაისანისა და ისიქ-ქოლის ტბების გასწვრივ. ხელშეკრულების მე-3 მუხლის თანახმად, რუსეთ-ჩინეთის აღმოსავლეთ და დასავლეთ საზღვრების სადემარკაციოდ დაინიშნებოდა სპეციალური კომისიები. ხელშეკრულებამ დაწვრილებით ჩამოაყალიბა რუსეთ-ჩინეთის სავაჭრო ურთიერთობები. შემოღებულ იქნა უბაჟო [[ვაჭრობა]] რუსეთ-ჩინეთის აღმოსავლეთ საზღვრის გასწვრივ მთელ სიგრძეზე. დადგინდა, რომ „რუსი ვაჭრები ჩინეთში და ჩინელები რუსეთში ისარგებლებდნენ ორივე მთავრობის განსაკუთრებული მფარველობით.“ ორივე მხარე დათანხმდა კონსულების გაცვლაზე. მე-9-15 მუხლები აწესრიგებდნენ საკონსულო იურისდიქციისა და ჩინეთში რუსი ვაჭრებისათვის ექსტერიტორიულობის სისტემას. 1861 ხელშეკრულებას დაერთო და მის შემადგენელ ნაწილად იქცა [[ოქმი (სახელშეკრულებო)|ოქმი]] რუკების გაცვლისა და უსურიის ოლქში საზღვრის გამიჯვნის შესახებ. | ||
მიმდინარე ცვლილება 17:06, 27 სექტემბერი 2024 მდგომარეობით
პეკინის ხელშეკრულება 1860 – ([[ტიანძინის ხელშეკრულებები 1858-85|ტიანძინის ხელშეკრულების]] დამატება), ტრაქტატი, რომელსაც ხელი მოაწერეს 2(14)-XI რუსეთის დესპანმა ჩინეთში ნ.ა. იგნატიევმა და ჩინეთის მხრიდან – პრინცმა გუნმა.
ხელშეკრულებამ დაადასტურა და განავითარა აიგუნის ხელშეკრულება 1858 და ტიანძინის ხელშეკრულებები 1858 დაადგინა რუსეთ-ჩინეთის აღმოსავლეთ საზღვარი და ზოგადად მოხაზა ამ ქვეყნებს შორის დასავლეთის საზღვარი. საზღვრის დადგენისას, მდინარე უსურის მარჯვენა სანაპირო გამოცხადდა რუსეთის, ხოლო მარცხენა – ჩინეთის სამფლობელოდ. შემდეგ საზღვარი გრძელდებოდა მდინარე სუნგაჩის, ხანკის ტბის, მდინარეების – ბელენსეს და ტუმინძიანის გასწვრივ კორეის საზღვრამდე. დასავლეთის საზღვრისათვის დაისახა მისი ზოგადი მიმართულება ზაისანისა და ისიქ-ქოლის ტბების გასწვრივ. ხელშეკრულების მე-3 მუხლის თანახმად, რუსეთ-ჩინეთის აღმოსავლეთ და დასავლეთ საზღვრების სადემარკაციოდ დაინიშნებოდა სპეციალური კომისიები. ხელშეკრულებამ დაწვრილებით ჩამოაყალიბა რუსეთ-ჩინეთის სავაჭრო ურთიერთობები. შემოღებულ იქნა უბაჟო ვაჭრობა რუსეთ-ჩინეთის აღმოსავლეთ საზღვრის გასწვრივ მთელ სიგრძეზე. დადგინდა, რომ „რუსი ვაჭრები ჩინეთში და ჩინელები რუსეთში ისარგებლებდნენ ორივე მთავრობის განსაკუთრებული მფარველობით.“ ორივე მხარე დათანხმდა კონსულების გაცვლაზე. მე-9-15 მუხლები აწესრიგებდნენ საკონსულო იურისდიქციისა და ჩინეთში რუსი ვაჭრებისათვის ექსტერიტორიულობის სისტემას. 1861 ხელშეკრულებას დაერთო და მის შემადგენელ ნაწილად იქცა ოქმი რუკების გაცვლისა და უსურიის ოლქში საზღვრის გამიჯვნის შესახებ.
