რიტმი (პოეზია)
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
'''რიტმი''' – (ბერძნ. თანაზომიერება), თანაზომიერი მეტყველებითი ერთეულებისა და [[პაუზა (ლექსიკა)|პაუზების]] კანონზომიერი მონაცვლეობა (განმეორება). იგი მხატვრული ენის ერთ-ერთ კომპონენტს, [[ლექსი]]ს საფუძველსა და ლირიკული ნაწარმოების შინაგანი წყობის, [[კომპოზიცია (ლიტერატურული ნაწარმოების)|კომპოზიციის]] ერთ-ერთ სპეციფიკურ დასაყრდენს წარმოადგენს. | '''რიტმი''' – (ბერძნ. თანაზომიერება), თანაზომიერი მეტყველებითი ერთეულებისა და [[პაუზა (ლექსიკა)|პაუზების]] კანონზომიერი მონაცვლეობა (განმეორება). იგი მხატვრული ენის ერთ-ერთ კომპონენტს, [[ლექსი]]ს საფუძველსა და ლირიკული ნაწარმოების შინაგანი წყობის, [[კომპოზიცია (ლიტერატურული ნაწარმოების)|კომპოზიციის]] ერთ-ერთ სპეციფიკურ დასაყრდენს წარმოადგენს. | ||
| − | რიტმული ერთეულების – [[სიტყვა|სიტყვის]] ან სიტყვათა კომპლექსის – თანაზომიერებას საფუძვლად უდევს მარცვალთა გარკვეული ერთობლიობა, რომელიც [[ლექსწყობა|ლექსწყობის]] ყოველი სისტემის სფეროში თავისებური ტიპოლოგიური ნიშნებით ხასიათდება, მარცვალთა სხვადასხვა თვისებებს ემყარება | + | რიტმული ერთეულების – [[სიტყვა|სიტყვის]] ან სიტყვათა კომპლექსის – თანაზომიერებას საფუძვლად უდევს მარცვალთა გარკვეული ერთობლიობა, რომელიც [[ლექსწყობა|ლექსწყობის]] ყოველი სისტემის სფეროში თავისებური ტიპოლოგიური ნიშნებით ხასიათდება, მარცვალთა სხვადასხვა თვისებებს ემყარება. |
რიტმი [[პროზა]]საც ახასიათებს მაგრამ აქ გამოკვეთილი სახით ვლინდება მხოლოდ ნაწარმოებთა ამა თუ იმ ნაწილში, ხოლო, ზოგჯერ მთელ ნაწარმოებში ან ცალკეულ მწერალთა შემოქმედებაშიც და უპირატესად თხრობის ან აღწერის მხატვრულ-ემოციურ აქცენტირებას, აგრეთვე ნიუანსების ხაზგასმას ემსახურება. | რიტმი [[პროზა]]საც ახასიათებს მაგრამ აქ გამოკვეთილი სახით ვლინდება მხოლოდ ნაწარმოებთა ამა თუ იმ ნაწილში, ხოლო, ზოგჯერ მთელ ნაწარმოებში ან ცალკეულ მწერალთა შემოქმედებაშიც და უპირატესად თხრობის ან აღწერის მხატვრულ-ემოციურ აქცენტირებას, აგრეთვე ნიუანსების ხაზგასმას ემსახურება. | ||
მიმდინარე ცვლილება 15:54, 31 ივლისი 2025 მდგომარეობით
რიტმი – (ბერძნ. თანაზომიერება), თანაზომიერი მეტყველებითი ერთეულებისა და პაუზების კანონზომიერი მონაცვლეობა (განმეორება). იგი მხატვრული ენის ერთ-ერთ კომპონენტს, ლექსის საფუძველსა და ლირიკული ნაწარმოების შინაგანი წყობის, კომპოზიციის ერთ-ერთ სპეციფიკურ დასაყრდენს წარმოადგენს.
რიტმული ერთეულების – სიტყვის ან სიტყვათა კომპლექსის – თანაზომიერებას საფუძვლად უდევს მარცვალთა გარკვეული ერთობლიობა, რომელიც ლექსწყობის ყოველი სისტემის სფეროში თავისებური ტიპოლოგიური ნიშნებით ხასიათდება, მარცვალთა სხვადასხვა თვისებებს ემყარება.
რიტმი პროზასაც ახასიათებს მაგრამ აქ გამოკვეთილი სახით ვლინდება მხოლოდ ნაწარმოებთა ამა თუ იმ ნაწილში, ხოლო, ზოგჯერ მთელ ნაწარმოებში ან ცალკეულ მწერალთა შემოქმედებაშიც და უპირატესად თხრობის ან აღწერის მხატვრულ-ემოციურ აქცენტირებას, აგრეთვე ნიუანსების ხაზგასმას ემსახურება.
პოეტური რიტმი განსაკუთრებული ესთეტიკურ-ემოციური და გამომსახველობითი მნიშვნელობით ხასიათდება.
