თერმორეაქტიული პლასტმასი
| (ერთი მომხმარებლის 2 შუალედური ვერსიები არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''თერმორეაქტიული პლასტმასი''' (რეაქტოპლასტი) – [[პლასტმასი]]ს სახეობა, რომელიც პლასტიკურობას იღებს მხოლოდ დამზადების პროცესში და გაცივებისას მყარდება, ხოლო ხელმეორედ გახურებისას ინარჩუნებს სტრუქტურასა და ფორმას თვით დაშლისა და წვის პროცესშიც კი, ანუ ხელმეორედ გახურებისას აღარ გადადის პლასტიკურ მდგომარეობაში. არსებობს მაღალი სიმტკიცის თერმორეაქტიული პლასტმასის შემდეგი ჯგუფები: [[ფენოპლასტი]] ([[ფენოლფორმალდეჰიდური ფისი]]ს საფუძველზე), [[ამინოპლასტი]] ([[შარდოვანა]]- და მელამინოფორმალდეჰიდური ფისის საფუძველზე), ეპოქსიპლასტი ([[ეპოქსიდური ფისი]]ს საფუძველზე), ეთეროპლასტი (აკრილური ოლიგომერების საფუძველზე), იმიდოპლასტი (ოლიგომიდების საფუძველზე). მსუბუქი თერმორეაქტიული პლასტმასის ყველაზე გავრცელებული მასალებია ქაფფენოპლასტი და ქაფპოლიურეთანი. | + | '''თერმორეაქტიული პლასტმასი''' (რეაქტოპლასტი) – [[პლასტმასი]]ს სახეობა, რომელიც პლასტიკურობას იღებს მხოლოდ დამზადების პროცესში და გაცივებისას მყარდება, ხოლო ხელმეორედ გახურებისას ინარჩუნებს სტრუქტურასა და ფორმას თვით დაშლისა და წვის პროცესშიც კი, ანუ ხელმეორედ გახურებისას აღარ გადადის პლასტიკურ მდგომარეობაში. არსებობს მაღალი სიმტკიცის თერმორეაქტიული პლასტმასის შემდეგი ჯგუფები: [[ფენოპლასტი]] ([[ფენოლფორმალდეჰიდური ფისი]]ს საფუძველზე), [[ამინოპლასტი]] ([[შარდოვანა]]- და მელამინოფორმალდეჰიდური ფისის საფუძველზე), ეპოქსიპლასტი ([[ეპოქსიდური ფისი]]ს საფუძველზე), ეთეროპლასტი (აკრილური ოლიგომერების საფუძველზე), იმიდოპლასტი (ოლიგომიდების საფუძველზე). მსუბუქი თერმორეაქტიული პლასტმასის ყველაზე გავრცელებული მასალებია ქაფფენოპლასტი და [[ქაფპოლიურეთანი]]. |
თერმორეაქტიული პლასტმასის დადებითი თვისებებია: მაღალი სიმტკიცე (50-100 მპა), რომელიც ზოგი ტიპის პლასტმასისთვის აღემატება [[ფოლადი]]ს სიმტკიცეს (1000 მპა); მცირე სიმკვრივე, რომელიც იცვლება 20 კგ/მ<sup>3</sup>-დან ([[ქაფპლასტი]]) 2000 კგ/მ<sup>3</sup>-მდე (მინაპლასტიკი); ელექტრომაგნიტური სხივების დაუბრკოლებელი გატარება; ანტიმაგნიტურობა, მაღალი ელექტროიზოლაცია, ქიმიური და ბიომედეგობა, გადამუშავების სიმარტივე, ელემენტისათვის სხვადასხვა ფორმის მიცემის შედარებითი სიადვილე, აფსკებისა და ქსოვილების წარმოება, წებოვანი და შედუღებით შეერთების განხორციელების სიმარტივე და სხვ. ტექნოლოგიური თვისებების რეგულირებისთვის ფართოდ გამოიყენება გამხსნელი, გამამყარებელი და საპოხი მასალები, აგრეთვე პლასტიფიკატორები და ელასტიკურობის მიმნიჭებელი დანამატები. | თერმორეაქტიული პლასტმასის დადებითი თვისებებია: მაღალი სიმტკიცე (50-100 მპა), რომელიც ზოგი ტიპის პლასტმასისთვის აღემატება [[ფოლადი]]ს სიმტკიცეს (1000 მპა); მცირე სიმკვრივე, რომელიც იცვლება 20 კგ/მ<sup>3</sup>-დან ([[ქაფპლასტი]]) 2000 კგ/მ<sup>3</sup>-მდე (მინაპლასტიკი); ელექტრომაგნიტური სხივების დაუბრკოლებელი გატარება; ანტიმაგნიტურობა, მაღალი ელექტროიზოლაცია, ქიმიური და ბიომედეგობა, გადამუშავების სიმარტივე, ელემენტისათვის სხვადასხვა ფორმის მიცემის შედარებითი სიადვილე, აფსკებისა და ქსოვილების წარმოება, წებოვანი და შედუღებით შეერთების განხორციელების სიმარტივე და სხვ. ტექნოლოგიური თვისებების რეგულირებისთვის ფართოდ გამოიყენება გამხსნელი, გამამყარებელი და საპოხი მასალები, აგრეთვე პლასტიფიკატორები და ელასტიკურობის მიმნიჭებელი დანამატები. | ||
| ხაზი 7: | ხაზი 7: | ||
[[სამშენებლო ენციკლოპედიური ლექსიკონი]] | [[სამშენებლო ენციკლოპედიური ლექსიკონი]] | ||
[[კატეგორია:პლასტმასი]] | [[კატეგორია:პლასტმასი]] | ||
| + | [[კატეგორია:კომპოზიტური მატრიცული მასალები]] | ||
| + | [[კატეგორია:სამშენებლო მასალები]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 13:37, 26 ივნისი 2023 მდგომარეობით
თერმორეაქტიული პლასტმასი (რეაქტოპლასტი) – პლასტმასის სახეობა, რომელიც პლასტიკურობას იღებს მხოლოდ დამზადების პროცესში და გაცივებისას მყარდება, ხოლო ხელმეორედ გახურებისას ინარჩუნებს სტრუქტურასა და ფორმას თვით დაშლისა და წვის პროცესშიც კი, ანუ ხელმეორედ გახურებისას აღარ გადადის პლასტიკურ მდგომარეობაში. არსებობს მაღალი სიმტკიცის თერმორეაქტიული პლასტმასის შემდეგი ჯგუფები: ფენოპლასტი (ფენოლფორმალდეჰიდური ფისის საფუძველზე), ამინოპლასტი (შარდოვანა- და მელამინოფორმალდეჰიდური ფისის საფუძველზე), ეპოქსიპლასტი (ეპოქსიდური ფისის საფუძველზე), ეთეროპლასტი (აკრილური ოლიგომერების საფუძველზე), იმიდოპლასტი (ოლიგომიდების საფუძველზე). მსუბუქი თერმორეაქტიული პლასტმასის ყველაზე გავრცელებული მასალებია ქაფფენოპლასტი და ქაფპოლიურეთანი.
თერმორეაქტიული პლასტმასის დადებითი თვისებებია: მაღალი სიმტკიცე (50-100 მპა), რომელიც ზოგი ტიპის პლასტმასისთვის აღემატება ფოლადის სიმტკიცეს (1000 მპა); მცირე სიმკვრივე, რომელიც იცვლება 20 კგ/მ3-დან (ქაფპლასტი) 2000 კგ/მ3-მდე (მინაპლასტიკი); ელექტრომაგნიტური სხივების დაუბრკოლებელი გატარება; ანტიმაგნიტურობა, მაღალი ელექტროიზოლაცია, ქიმიური და ბიომედეგობა, გადამუშავების სიმარტივე, ელემენტისათვის სხვადასხვა ფორმის მიცემის შედარებითი სიადვილე, აფსკებისა და ქსოვილების წარმოება, წებოვანი და შედუღებით შეერთების განხორციელების სიმარტივე და სხვ. ტექნოლოგიური თვისებების რეგულირებისთვის ფართოდ გამოიყენება გამხსნელი, გამამყარებელი და საპოხი მასალები, აგრეთვე პლასტიფიკატორები და ელასტიკურობის მიმნიჭებელი დანამატები.
