კითხვის ნიშანი
(ახალი გვერდი: '''კითხვის ნიშანი (?)''' − სასვენი ნიშანი, რომელიც დაისმის კითხვი...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
'''კითხვის ნიშანი (?)''' − სასვენი ნიშანი, რომელიც დაისმის კითხვითი მიმართვის შემცველი სიტყვის, ფრაზის ან წინადადების ბოლოს – იმისდა მიუხედავად, ამ კითხვებში მონაწილეობს თუ არა კითხვითი სიტყვა-წევრები ან კითხვითი ნაწილაკები. მაგ.: „გირგოლა, შენა?“, ([[ალექსანდრე ყაზბეგი|ალ. ყაზბეგი]]); „არაბი ხარ? – | '''კითხვის ნიშანი (?)''' − სასვენი ნიშანი, რომელიც დაისმის კითხვითი მიმართვის შემცველი სიტყვის, ფრაზის ან წინადადების ბოლოს – იმისდა მიუხედავად, ამ კითხვებში მონაწილეობს თუ არა კითხვითი სიტყვა-წევრები ან კითხვითი ნაწილაკები. მაგ.: „გირგოლა, შენა?“, ([[ალექსანდრე ყაზბეგი|ალ. ყაზბეგი]]); „არაბი ხარ? – | ||
| − | იეზიდი“ ([[ანა კალანდაძე|ა. კალანდაძე]]); „შენ რომ ჩემთვის რკო არ მოგიტანიაო?“ ([[ზღაპარი]] „რწყილი და | + | იეზიდი“ ([[ანა კალანდაძე|ა. კალანდაძე]]); „შენ რომ ჩემთვის რკო არ მოგიტანიაო?“ ([[ზღაპარი]] „რწყილი და ჭიანჭველა“); „სადა ხარ, ჩემო სულიკო? ([[აკაკი წერეთელი|ა. წერეთელი]]); „რომელი სცნობს შენს სახეს? ან ვინ იტყვის შენს სახელს? ვინ გაიგებს შენს ძახილს? ძახილს ვინ დაიჯერებს?“ ([[გალაკტიონ ტაბიძე|გ. ტაბიძე]]). |
| − | ზოგჯერ კითხვის ნიშანს რიტორიკულ კითხვასთანაც სვამენ, რაც გაუმართლებელია, ვინაიდან ასეთი კითხვა მხოლოდ ფორმითაა | + | ზოგჯერ კითხვის ნიშანს რიტორიკულ კითხვასთანაც სვამენ, რაც გაუმართლებელია, ვინაიდან ასეთი კითხვა მხოლოდ ფორმითაა კითხვის სტრუქტურისა, შინაარსი კი მტკიცებითი ხასიათისაა. ამიტომ მართებულია ასეთ კითხვას დაესვას [[კითხვით-ძახილის ნიშანი]]. |
''შ. აფრიდონიძე'' | ''შ. აფრიდონიძე'' | ||
მიმდინარე ცვლილება 13:07, 26 იანვარი 2024 მდგომარეობით
კითხვის ნიშანი (?) − სასვენი ნიშანი, რომელიც დაისმის კითხვითი მიმართვის შემცველი სიტყვის, ფრაზის ან წინადადების ბოლოს – იმისდა მიუხედავად, ამ კითხვებში მონაწილეობს თუ არა კითხვითი სიტყვა-წევრები ან კითხვითი ნაწილაკები. მაგ.: „გირგოლა, შენა?“, (ალ. ყაზბეგი); „არაბი ხარ? – იეზიდი“ (ა. კალანდაძე); „შენ რომ ჩემთვის რკო არ მოგიტანიაო?“ (ზღაპარი „რწყილი და ჭიანჭველა“); „სადა ხარ, ჩემო სულიკო? (ა. წერეთელი); „რომელი სცნობს შენს სახეს? ან ვინ იტყვის შენს სახელს? ვინ გაიგებს შენს ძახილს? ძახილს ვინ დაიჯერებს?“ (გ. ტაბიძე).
ზოგჯერ კითხვის ნიშანს რიტორიკულ კითხვასთანაც სვამენ, რაც გაუმართლებელია, ვინაიდან ასეთი კითხვა მხოლოდ ფორმითაა კითხვის სტრუქტურისა, შინაარსი კი მტკიცებითი ხასიათისაა. ამიტომ მართებულია ასეთ კითხვას დაესვას კითხვით-ძახილის ნიშანი.
შ. აფრიდონიძე
