ასაფიევი ბორის
(→წყარო) |
|||
| (ერთი მომხმარებლის 7 შუალედური ვერსიები არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | [[ფაილი:Asafievi b.jpg|thumb| | + | [[ფაილი:Asafievi b.jpg|thumb|120პქ|ბორის ასაფიევი]] |
| − | '''ასაფიევი ბორის ვლადიმერის ძე''' - (ლიტერატურული ფსევდონიმი იგორ გლებოვი) (17. VII. 1884, პეტერბურგი, – 27. I. 1949, მოსკოვი), რუსი მუსიკისმცოდნე და კომპოზიტორი. სსრკ სახალხო არტისტი (1946), აკადემიკოსი (1943), სსრკ სახელმწიფო პრემიების ლაურეატი (1943, 1948). | + | '''ასაფიევი ბორის ვლადიმერის ძე''' - (ლიტერატურული ფსევდონიმი იგორ გლებოვი) (17. VII. 1884, პეტერბურგი, – 27. I. 1949, მოსკოვი), რუსი [[მუსიკისმცოდნე]] და კომპოზიტორი. სსრკ სახალხო არტისტი (1946), აკადემიკოსი (1943), სსრკ სახელმწიფო პრემიების [[ლაურეატი]] (1943, 1948). |
| − | 1908 დაამთავრა პეტერბურგის უნივერსიტეტის | + | 1908 დაამთავრა პეტერბურგის უნივერსიტეტის ისტორიულ-ფილოლოგიის ფაკულტეტი, 1910 – [[კონსერვატორია]] (ა. ლიადოვის კლასი). 1925-იდან ლენინგრადის კონსერვატორიის პროფესორია. 1948 აირჩიეს სსრკ კომპოზიტორთა კავშირის თავმჯდომარედ. ასაფიევი თანამედროვე რუსული მუსიკისმცოდნეობის ფუძემდებელია. ასაფიევის სამეცნიერო მემკვიდრეობაში ცენტრალურია ინტონაციის თეორია, რასაც ფუძემდებლური მნიშვნელობა ენიჭება მუსიკალური ხელოვნების სპეციფიკის გაგებისათვის. ასაფიევმა მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა [[მუსიკის ისტორია]]ში, თეორიასა და ესთეტიკაში. მუსიკას განიხილავდა როგორც სულიერი ცხოვრების ერთ-ერთ მნიშვნელოვან შემადგენელ ნაწილს, უკავშირებდა მას ზოგად-კულტურულ, სოციალურ მოვლენებს. |
| − | ასაფიევი ავტორია კლასიკური შრომებისა რუსული მუსიკის შესახებ, მონოგრაფიებისა და წერილებისა, რომლებიც მიძღნილია მ. გლინკას, მ. | + | ასაფიევი ავტორია კლასიკური შრომებისა რუსული მუსიკის შესახებ, მონოგრაფიებისა და წერილებისა, რომლებიც მიძღნილია [[გლინკა მიხეილ|მ. გლინკას]], [[მუსორგსკი მოდესტ|მ. მუსორგსკი]]ს, [[ჩაიკოვსკი პეტრე|პ. ჩაიკოვსკის]], [[სტრავინსკი იგორ|ი. სტრავინსკის]], [[გრიგი ედვარდ|ე. გრიგის]], [[დიმიტრი შოსტაკოვიჩი|დ. შოსტაკოვიჩის]], [[ხაჩატურიანი არამ|ა. ხაჩატურიანის]], [[ბერგი ალბან|ა. ბერგის]], [[ჰინდემიტი პაულ|პ. ჰინდემითის]], ე. კშენეკისადმი. |
| − | ასაფიევი იყო ახალგაზრდა ს. პროკოფიევის შემოქმედების პროპაგანდისტი, დაინტერესებული იყო ქართული ხალხური მუსიკის კულტურის საკითხებით, ზ. ფალიაშვილისა და სხვ. | + | ასაფიევი იყო ახალგაზრდა [[პროკოფიევი სერგეი|ს. პროკოფიევის]] შემოქმედების პროპაგანდისტი, დაინტერესებული იყო ქართული ხალხური მუსიკის კულტურის საკითხებით, [[ფალიაშვილი ზაქარია|ზ. ფალიაშვილისა]] და სხვ. |
| − | შემოქმედებით. ასაფიევის საკომპოზიციო შემოქმედებაში გამოირჩევა ბალეტები: „პარიზის ცეცხლი“ (1932), „ბახჩისარაის შადრევანი“ (1934. თბილისში დაიდგა 1939). ავტორია ოპერების, 4 სიმფონიისა და სხვ. | + | შემოქმედებით. ასაფიევის საკომპოზიციო შემოქმედებაში გამოირჩევა [[ბალეტი|ბალეტები]]: „პარიზის ცეცხლი“ (1932), „ბახჩისარაის შადრევანი“ (1934. [[თბილისი|თბილისში]] დაიდგა 1939). ავტორია ოპერების, 4 სიმფონიისა და სხვ. |
| ხაზი 15: | ხაზი 15: | ||
==წყარო== | ==წყარო== | ||
| − | მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი | + | [[მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი]] |
[[კატეგორია:კომპოზიტორები]] | [[კატეგორია:კომპოზიტორები]] | ||
[[კატეგორია:რუსი კომპოზიტორები]] | [[კატეგორია:რუსი კომპოზიტორები]] | ||
[[კატეგორია:მუსიკათმცოდნეები]] | [[კატეგორია:მუსიკათმცოდნეები]] | ||
[[კატეგორია:მუსიკის თეორეტიკოსები]] | [[კატეგორია:მუსიკის თეორეტიკოსები]] | ||
| + | [[კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სახალხო არტისტები]] | ||
| + | [[კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სახელმწიფო პრემიის ლაურიატები]] | ||
| + | [[კატეგორია:საბჭოთა კავშირის კომპოზიტორთა კავშირის თავმჯდომარეები]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 12:30, 6 აგვისტო 2025 მდგომარეობით
ასაფიევი ბორის ვლადიმერის ძე - (ლიტერატურული ფსევდონიმი იგორ გლებოვი) (17. VII. 1884, პეტერბურგი, – 27. I. 1949, მოსკოვი), რუსი მუსიკისმცოდნე და კომპოზიტორი. სსრკ სახალხო არტისტი (1946), აკადემიკოსი (1943), სსრკ სახელმწიფო პრემიების ლაურეატი (1943, 1948).
1908 დაამთავრა პეტერბურგის უნივერსიტეტის ისტორიულ-ფილოლოგიის ფაკულტეტი, 1910 – კონსერვატორია (ა. ლიადოვის კლასი). 1925-იდან ლენინგრადის კონსერვატორიის პროფესორია. 1948 აირჩიეს სსრკ კომპოზიტორთა კავშირის თავმჯდომარედ. ასაფიევი თანამედროვე რუსული მუსიკისმცოდნეობის ფუძემდებელია. ასაფიევის სამეცნიერო მემკვიდრეობაში ცენტრალურია ინტონაციის თეორია, რასაც ფუძემდებლური მნიშვნელობა ენიჭება მუსიკალური ხელოვნების სპეციფიკის გაგებისათვის. ასაფიევმა მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა მუსიკის ისტორიაში, თეორიასა და ესთეტიკაში. მუსიკას განიხილავდა როგორც სულიერი ცხოვრების ერთ-ერთ მნიშვნელოვან შემადგენელ ნაწილს, უკავშირებდა მას ზოგად-კულტურულ, სოციალურ მოვლენებს.
ასაფიევი ავტორია კლასიკური შრომებისა რუსული მუსიკის შესახებ, მონოგრაფიებისა და წერილებისა, რომლებიც მიძღნილია მ. გლინკას, მ. მუსორგსკის, პ. ჩაიკოვსკის, ი. სტრავინსკის, ე. გრიგის, დ. შოსტაკოვიჩის, ა. ხაჩატურიანის, ა. ბერგის, პ. ჰინდემითის, ე. კშენეკისადმი.
ასაფიევი იყო ახალგაზრდა ს. პროკოფიევის შემოქმედების პროპაგანდისტი, დაინტერესებული იყო ქართული ხალხური მუსიკის კულტურის საკითხებით, ზ. ფალიაშვილისა და სხვ.
შემოქმედებით. ასაფიევის საკომპოზიციო შემოქმედებაში გამოირჩევა ბალეტები: „პარიზის ცეცხლი“ (1932), „ბახჩისარაის შადრევანი“ (1934. თბილისში დაიდგა 1939). ავტორია ოპერების, 4 სიმფონიისა და სხვ.
