მარკუზე ჰერბერტ
მ (მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „მარკუზე ჰერბერტ“ გადაიტანა გვერდზე „ჰერბერტ მარკუზე“) |
(→წყარო) |
||
| (ერთი მომხმარებლის 5 შუალედური ვერსიები არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
[[ფაილი:Markuze heberti.JPG|thumb|150პქ|მარკუზე ჰერბერტი]] | [[ფაილი:Markuze heberti.JPG|thumb|150პქ|მარკუზე ჰერბერტი]] | ||
| − | '''ჰერბერტ მარკუზე''' − (1898-1979), | + | '''ჰერბერტ მარკუზე''' − (1898-1979), გერმანელი პოლიტფილოსოფოსი და სოციალური თეორეტიკოსი, ფრანკფურტის სკოლის თანადამაარსებელი. |
| − | + | ||
| + | [[ჰიტლერი ადოლფ|ჰიტლერი]]ს გერმანიიდან დევნილი მარკუზე, 1934 წლიდან [[აშშ]]-ში ცხოვრობდა. მან [[ნეომარქსიზმი]]ს იმგვარი ფორმა განავითარა, რომლისთვისაც მნიშვნელოვანი იყო [[ფროიდი ზიგმუნდ|ფროიდი]]სა და ჰეგელის ნააზრევი. 1960-იან წლებში მარკუზემ სახელი დაიგდო როგორც ახალი მემარცხენეების თავმა მოაზროვნემ და სტუდენტური მოძრაობის გურუმ. განვითარებულ ინდუსტრიულ საზოგადოებას მარკუზე რეპრესიის ყოვლის მომცველ სისტემად ხატავდა, რომელიც კამათსა და განსხვავებულ აზრს არ ცნობს და ოპოზიციას თრგუნავს. მარკუზეს იმედები უკავშირდებოდა არა პროლეტარიატს, არამედ მარგინალიზებულ ჯგუფებს — ისეთებს როგორებიცაა: სტუდენტობა, ეთნიკური უმცირესობები, ქალები ან თუნდაც, მესამე სამყაროს ქვეყნები. მისი უმნიშვნელოვანესი ნაშრომებია: „გონი და რევოლუცია“ (1941), „ეროსი და ცივილიზაცია“ (1958), ერთგანზომილებიანი ადამიანი: „განვითარებული ინდუსტრიული საზოგადოების იდეოლოგიის შესწავლა“ (1964) | ||
| ხაზი 9: | ხაზი 9: | ||
==წყარო== | ==წყარო== | ||
| − | [[ | + | * [[პოლიტიკა (Politics)|პოლიტიკა]] |
[[კატეგორია:ფილოსოფოსები]] | [[კატეგორია:ფილოსოფოსები]] | ||
[[კატეგორია:გერმანელი ფილოსოფოსები]] | [[კატეგორია:გერმანელი ფილოსოფოსები]] | ||
| − | |||
[[კატეგორია:გერმანელი სოციოლოგები]] | [[კატეგორია:გერმანელი სოციოლოგები]] | ||
| − | [[კატეგორია: | + | [[კატეგორია: სოციოლოგები]] |
მიმდინარე ცვლილება 15:20, 2 აპრილი 2026 მდგომარეობით
ჰერბერტ მარკუზე − (1898-1979), გერმანელი პოლიტფილოსოფოსი და სოციალური თეორეტიკოსი, ფრანკფურტის სკოლის თანადამაარსებელი.
ჰიტლერის გერმანიიდან დევნილი მარკუზე, 1934 წლიდან აშშ-ში ცხოვრობდა. მან ნეომარქსიზმის იმგვარი ფორმა განავითარა, რომლისთვისაც მნიშვნელოვანი იყო ფროიდისა და ჰეგელის ნააზრევი. 1960-იან წლებში მარკუზემ სახელი დაიგდო როგორც ახალი მემარცხენეების თავმა მოაზროვნემ და სტუდენტური მოძრაობის გურუმ. განვითარებულ ინდუსტრიულ საზოგადოებას მარკუზე რეპრესიის ყოვლის მომცველ სისტემად ხატავდა, რომელიც კამათსა და განსხვავებულ აზრს არ ცნობს და ოპოზიციას თრგუნავს. მარკუზეს იმედები უკავშირდებოდა არა პროლეტარიატს, არამედ მარგინალიზებულ ჯგუფებს — ისეთებს როგორებიცაა: სტუდენტობა, ეთნიკური უმცირესობები, ქალები ან თუნდაც, მესამე სამყაროს ქვეყნები. მისი უმნიშვნელოვანესი ნაშრომებია: „გონი და რევოლუცია“ (1941), „ეროსი და ცივილიზაცია“ (1958), ერთგანზომილებიანი ადამიანი: „განვითარებული ინდუსტრიული საზოგადოების იდეოლოგიის შესწავლა“ (1964)
