ნეოკლასიციზმი
| (ერთი მომხმარებლის ერთი შუალედური ვერსია არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''ნეოკლასიციზმი''' – (ბერძნ. neos – ახალი და კლასიციზმი) – მე-19 ს. მე-2 ნახევრის და მე-20 საუკუნის დასასრულის [[მიმდინარეობა ხელოვნებაში]], რომელიც ეფუძნებოდა [[ანტიკური]] და კლასიცისტურ [[ესთეტიკა]]ს, იყენებდა მითოლოგიურ სახეებს და მოტივებს, ანტიკურ თემებს და სიუჟეტებს; სამსახიობო ხელოვნებაში ახასიათებდა პლასტიკური გამომსახველობა და მეტყველების მკაფიოობა. ნეოკლასიციზმმა წარმოშვა სცენის დიდოსტატები: ელზა რაშელი, კოკლენი (უფროსი), მუნე-სუილი, [[სარა ბერნარი]]. ნეოკლასიციზმი თავისებურად იქნა გამოყენებული იტალიური [[ფაშიზმი]]ს მიერ. | + | '''ნეოკლასიციზმი''' – (ბერძნ. neos – ახალი და კლასიციზმი) – მე-19 ს. მე-2 ნახევრის და მე-20 საუკუნის დასასრულის [[მიმდინარეობა ხელოვნებაში]], რომელიც ეფუძნებოდა [[ანტიკური]] და კლასიცისტურ [[ესთეტიკა]]ს, იყენებდა მითოლოგიურ სახეებს და მოტივებს, ანტიკურ თემებს და სიუჟეტებს; სამსახიობო ხელოვნებაში ახასიათებდა პლასტიკური გამომსახველობა და მეტყველების მკაფიოობა. ნეოკლასიციზმმა წარმოშვა სცენის დიდოსტატები: [[ელიზა რაშელი|ელზა რაშელი]], [[კოკლენ-უფროსი|კოკლენი]] (უფროსი), მუნე-სუილი, [[სარა ბერნარი]]. ნეოკლასიციზმი თავისებურად იქნა გამოყენებული იტალიური [[ფაშიზმი]]ს მიერ. |
| + | |||
| + | მუსიკალურ ხელოვნებაში ნეოკლასიციზმის გამოვლინების ადრინდელმა ნიშნებმა თავი იჩინა XIX ს-ის მე-2 ნახევრისა და XX საუკუნის დასაწყისის კომპოზიტორთა ([[ბრამსი იოჰანეს|ი. ბრამსი]], ს. ფრანკი, მ. რეგერი, ს. ტანეევი და სხვ.) შემოქმედებაში. ყველაზე დასრულებული გამოხატულება კი პოვა – [[სტრავინსკი იგორ|ი. სტრავინსკი]]ს, [[ჰინდემიტი პაულ|პ. ჰინდემითის]] (ამ მიმართულების ყველაზე მნიშვნელოვანი წარმომადგენლების), აგრეთვე ა. კაზელას, [[ბუზონი ფერუჩო ბენვენუტო|ფ. ბუზონის]], ფრანგი კომპოზიტორების „[[ექვსეული (კომპოზიტორების ჯგუფი)|ექვსეული]]ს“ შემოქმედებაში. ნეოკლასიციზმისათვის დამახასიათებელი ძველებური სტილებისა და ჟანრების თავისუფალი გამოყენება XX ს-ის მე-2 ნახევრის მუსიკის ერთ-ერთ თვისებად იქცა. | ||
==წყარო== | ==წყარო== | ||
| − | [[მსოფლიო თეატრის ენციკლოპედიური ლექსიკონი]] | + | * [[მსოფლიო თეატრის ენციკლოპედიური ლექსიკონი]] |
| + | * [[მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი]] | ||
[[კატეგორია:მიმდინარეობა ხელოვნებაში]] | [[კატეგორია:მიმდინარეობა ხელოვნებაში]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 13:46, 5 მაისი 2025 მდგომარეობით
ნეოკლასიციზმი – (ბერძნ. neos – ახალი და კლასიციზმი) – მე-19 ს. მე-2 ნახევრის და მე-20 საუკუნის დასასრულის მიმდინარეობა ხელოვნებაში, რომელიც ეფუძნებოდა ანტიკური და კლასიცისტურ ესთეტიკას, იყენებდა მითოლოგიურ სახეებს და მოტივებს, ანტიკურ თემებს და სიუჟეტებს; სამსახიობო ხელოვნებაში ახასიათებდა პლასტიკური გამომსახველობა და მეტყველების მკაფიოობა. ნეოკლასიციზმმა წარმოშვა სცენის დიდოსტატები: ელზა რაშელი, კოკლენი (უფროსი), მუნე-სუილი, სარა ბერნარი. ნეოკლასიციზმი თავისებურად იქნა გამოყენებული იტალიური ფაშიზმის მიერ.
მუსიკალურ ხელოვნებაში ნეოკლასიციზმის გამოვლინების ადრინდელმა ნიშნებმა თავი იჩინა XIX ს-ის მე-2 ნახევრისა და XX საუკუნის დასაწყისის კომპოზიტორთა (ი. ბრამსი, ს. ფრანკი, მ. რეგერი, ს. ტანეევი და სხვ.) შემოქმედებაში. ყველაზე დასრულებული გამოხატულება კი პოვა – ი. სტრავინსკის, პ. ჰინდემითის (ამ მიმართულების ყველაზე მნიშვნელოვანი წარმომადგენლების), აგრეთვე ა. კაზელას, ფ. ბუზონის, ფრანგი კომპოზიტორების „ექვსეულის“ შემოქმედებაში. ნეოკლასიციზმისათვის დამახასიათებელი ძველებური სტილებისა და ჟანრების თავისუფალი გამოყენება XX ს-ის მე-2 ნახევრის მუსიკის ერთ-ერთ თვისებად იქცა.
