მარეშალი მარსელ
(→წყარო) |
|||
| (ერთი მომხმარებლის 10 შუალედური ვერსიები არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''მარეშალი მარსელ''' - (''ფრ.'' | + | '''მარეშალი მარსელ''' - (''ფრ.'' Marechal Marchel) ფრანგი [[რეჟისორი]], დრამატურგი მსახიობი და მწერალი. |
მარსელ მარეშალი დაიბადა 1937 წლის 25 დეკემბერს ეკიულში, ლიონის მახლობლად. | მარსელ მარეშალი დაიბადა 1937 წლის 25 დეკემბერს ეკიულში, ლიონის მახლობლად. | ||
| ხაზი 9: | ხაზი 9: | ||
მარეშალის შეხვედრა ჟაკ ოდიბერტისთან და „მარტოხელა მხედრის“ („Le Cavalier seul“) სცენაზე დადგმა მისი პირველი სერიოზული წარმატების საფუძველია. მათი ნაყოფიერი თანამშრომლობა შემდგომშიც გრძელდება. მარეშალისთვის ასევე მნიშვნელოვანია შეხვედრები ლუი არაგონთან, რომელთანაც ერთად ქმნის „Cripure“-ს, ხოლო 1966 წელს [[ვოტიე ჟან|ჟან ვოტიესთან]] ერთად - „Badadesques“-ს. | მარეშალის შეხვედრა ჟაკ ოდიბერტისთან და „მარტოხელა მხედრის“ („Le Cavalier seul“) სცენაზე დადგმა მისი პირველი სერიოზული წარმატების საფუძველია. მათი ნაყოფიერი თანამშრომლობა შემდგომშიც გრძელდება. მარეშალისთვის ასევე მნიშვნელოვანია შეხვედრები ლუი არაგონთან, რომელთანაც ერთად ქმნის „Cripure“-ს, ხოლო 1966 წელს [[ვოტიე ჟან|ჟან ვოტიესთან]] ერთად - „Badadesques“-ს. | ||
| − | 1972 წელს მისი დასი ნაციონალური დრამატული ცენტრის სტატუსს იღებს და ბინავდება მარსელის სხვადასხვა თეატრალურ შენობაში, სადაც მარეშალი თანამედროვე და კლასიკოს ავტორთა ნაწარმოებების დადგმას განაგრძობს. სწორედ მას მიანდეს 1995 წელს პარიზის Rond-Point-ის თეატრის ხელმძღვანელობა და განახლება, სადაც მოღვაწეობას ჯერ [[კლოდელი პოლ|კლოდელის]], ხოლო შემდეგ | + | 1972 წელს მისი [[დასი]] ნაციონალური დრამატული ცენტრის სტატუსს იღებს და ბინავდება მარსელის სხვადასხვა თეატრალურ შენობაში, სადაც მარეშალი თანამედროვე და კლასიკოს ავტორთა ნაწარმოებების დადგმას განაგრძობს. სწორედ მას მიანდეს 1995 წელს პარიზის Rond-Point-ის თეატრის ხელმძღვანელობა და განახლება, სადაც მოღვაწეობას ჯერ [[კლოდელი პოლ|კლოდელის]], ხოლო შემდეგ [[ოდიბერტი ჟაკ|ოდიბერტი]]სა და ბეკეტის ნაწარმოებების განხორციელებით იწყებს. მის თეატრში ყოველ სიტყვას, მეტყველებას უკავშირდება მუდმივი მოძრაობა, ამ მხრივ იგი ჟან ვილარის ტრადიციას აგრძელებს. მარეშალი სცენაზე ათავსებს სხვადასხვა მექანიზმებსა და მოწყობილობებს. რეჟისორი თითქოსდა თამაშს აგებს [[კომედია|კომედიასა]] და დრამას, ფარსსა და ტრაგედიას შორის არსებულ წინააღმდეგობებზე. ის თავის ნამუშევრებს უმწეოებსა და დამცირებულებს უძღვნის, რითაც თავისებურ ხარკს უხდის საკუთარ მძიმე ახალგაზრდობას; ეძებს ხერხს, რათა გამოიყენოს ხელოვნება ადამიანთა და შემოქმედთა დასაკავშირებლად. |
| − | |||
| − | |||
| − | [[ | + | |
| − | [[კატეგორია: | + | |
| − | [[კატეგორია: | + | |
| − | [[კატეგორია: | + | |
| − | [[კატეგორია: | + | |
| + | |||
| + | == წყარო == | ||
| + | *[[XX საუკუნის ფრანგი დრამატურგები და თეატრის თეორეტიკოსები]] | ||
| + | |||
| + | [[კატეგორია:დრამატურგები]] | ||
| + | [[კატეგორია:ფრანგი დრამატურგები]] | ||
| + | [[კატეგორია:ფრანგული თეატრი]] | ||
| + | [[კატეგორია:ფრანგი მწერლები]] | ||
| + | [[კატეგორია:ფრანგი რეჟისორები]] | ||
| + | [[კატეგორია:ფრანგი მსახიობები]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 12:57, 20 ივნისი 2023 მდგომარეობით
მარეშალი მარსელ - (ფრ. Marechal Marchel) ფრანგი რეჟისორი, დრამატურგი მსახიობი და მწერალი.
მარსელ მარეშალი დაიბადა 1937 წლის 25 დეკემბერს ეკიულში, ლიონის მახლობლად.
1958 წელს მარსელ მარეშალი აყალიბებს მოყვარულთა დასს - Les Comédiens du Cothurne. იგი მოხიბლულია თანამედროვე ავტორებით და ლიონის სენტ-ნიზიეს დარბაზში, მოგვიანებით კი მერვე ოლქის თეატრში ინტენსიურად დგამს ანუის, ჰელდეროდს, ბეკეტს.
1961 წელს მოყვარულთა ეს ჯგუფი გოლდონისა და რეზანტის ნაწარმოებების წარმოდგენით პროფესიონალურ დასად იქცევა.
მარეშალის შეხვედრა ჟაკ ოდიბერტისთან და „მარტოხელა მხედრის“ („Le Cavalier seul“) სცენაზე დადგმა მისი პირველი სერიოზული წარმატების საფუძველია. მათი ნაყოფიერი თანამშრომლობა შემდგომშიც გრძელდება. მარეშალისთვის ასევე მნიშვნელოვანია შეხვედრები ლუი არაგონთან, რომელთანაც ერთად ქმნის „Cripure“-ს, ხოლო 1966 წელს ჟან ვოტიესთან ერთად - „Badadesques“-ს.
1972 წელს მისი დასი ნაციონალური დრამატული ცენტრის სტატუსს იღებს და ბინავდება მარსელის სხვადასხვა თეატრალურ შენობაში, სადაც მარეშალი თანამედროვე და კლასიკოს ავტორთა ნაწარმოებების დადგმას განაგრძობს. სწორედ მას მიანდეს 1995 წელს პარიზის Rond-Point-ის თეატრის ხელმძღვანელობა და განახლება, სადაც მოღვაწეობას ჯერ კლოდელის, ხოლო შემდეგ ოდიბერტისა და ბეკეტის ნაწარმოებების განხორციელებით იწყებს. მის თეატრში ყოველ სიტყვას, მეტყველებას უკავშირდება მუდმივი მოძრაობა, ამ მხრივ იგი ჟან ვილარის ტრადიციას აგრძელებს. მარეშალი სცენაზე ათავსებს სხვადასხვა მექანიზმებსა და მოწყობილობებს. რეჟისორი თითქოსდა თამაშს აგებს კომედიასა და დრამას, ფარსსა და ტრაგედიას შორის არსებულ წინააღმდეგობებზე. ის თავის ნამუშევრებს უმწეოებსა და დამცირებულებს უძღვნის, რითაც თავისებურ ხარკს უხდის საკუთარ მძიმე ახალგაზრდობას; ეძებს ხერხს, რათა გამოიყენოს ხელოვნება ადამიანთა და შემოქმედთა დასაკავშირებლად.
