სენ-ჟან-დე-მორენის შეთანხმება 1917
(ახალი გვერდი: '''სენ-ჟან-დე-მორენის შეთანხმება 1917''' – (საიდუმლო), [[იტალია|იტალ...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
'''სენ-ჟან-დე-მორენის შეთანხმება 1917''' – (საიდუმლო), [[იტალია|იტალიის]] მონაწილეობის შესახებ [[თურქეთი]]ს დაყოფაში, რაც გათვალისწინებული იყო [[საიქს-პიკოს შეთანხმება 1916|საიქს-პიკოს შეთანხმებით, 1916]]. დაიდო 20.IV | '''სენ-ჟან-დე-მორენის შეთანხმება 1917''' – (საიდუმლო), [[იტალია|იტალიის]] მონაწილეობის შესახებ [[თურქეთი]]ს დაყოფაში, რაც გათვალისწინებული იყო [[საიქს-პიკოს შეთანხმება 1916|საიქს-პიკოს შეთანხმებით, 1916]]. დაიდო 20.IV | ||
| − | [[დიდი ბრიტანეთი]]ს, [[საფრანგეთი]]ს და იტალიის პრემიერ-მინისტრების შეხვედრაზე [[რკინიგზის სადგური|რკინიგზის სადგურ]] სენ-ჟან-დე-მორენში (საფრანგეთ-იტალიის საზღვარი). იტალიამ, რომელიც 1915 [[პირველი მსოფლიო ომი|პირველ მსოფლიო ომში]] ჩაება [[ანტანტა|ანტანტის]] მხარეზე, მიიღო მცირე აზიის შემდგომ დაყოფაში მონაწილეობის უფლება, თუმცა ლონდონის ხელშეკრულების 1915-ის მუხლი, რომელიც ამ პირობას შეიცავდა, არ იყო მკაფიოდ ჩამოყალიბებული. 19.XI.1916 იტალიის მთავრობამ მოკავშირეებს პრეტენზიები წაუყენა მთელ რიგ ვილაიეთებზე. შეთანხმების თანახმად, მოკავშირეები დათანხმდნენ, „იტალიისათვის გადაეცით ქალაქი და ვილაიეთი იზმირი (სმირნა), აიდინი, მუღლუ, დენიზლი, ბურდერი, ისპარტა, ასთალია (ე.წ. „მწვანე ზონა“). გარდა ამისა, ტერიტორია იზმირის ჩრდილოეთით აღიარეს „იტალიის ინტერესების ზონად“ | + | [[დიდი ბრიტანეთი]]ს, [[საფრანგეთი]]ს და იტალიის პრემიერ-მინისტრების შეხვედრაზე [[რკინიგზის სადგური|რკინიგზის სადგურ]] სენ-ჟან-დე-მორენში (საფრანგეთ-იტალიის საზღვარი). |
| + | |||
| + | იტალიამ, რომელიც 1915 [[პირველი მსოფლიო ომი|პირველ მსოფლიო ომში]] ჩაება [[ანტანტა|ანტანტის]] მხარეზე, მიიღო მცირე აზიის შემდგომ დაყოფაში მონაწილეობის უფლება, თუმცა ლონდონის ხელშეკრულების 1915-ის მუხლი, რომელიც ამ პირობას შეიცავდა, არ იყო მკაფიოდ ჩამოყალიბებული. 19.XI.1916 იტალიის მთავრობამ მოკავშირეებს პრეტენზიები წაუყენა მთელ რიგ ვილაიეთებზე. შეთანხმების თანახმად, მოკავშირეები დათანხმდნენ, „იტალიისათვის გადაეცით ქალაქი და ვილაიეთი იზმირი (სმირნა), აიდინი, მუღლუ, დენიზლი, ბურდერი, ისპარტა, ასთალია (ე.წ. „მწვანე ზონა“). გარდა ამისა, ტერიტორია იზმირის ჩრდილოეთით აღიარეს „იტალიის ინტერესების ზონად“. იტალიაზე ვრცელდებოდა ყველა ის უფლება და პრივილეგია თურქეთში, რომლებიც მიიღეს საფრანგეთმა და დიდმა ბრიტანეთმა [[საიქს-პიკოს შეთანხმება 1916|საიქს-პიკოს შეთანხმებით]]. იტალიამ, თავის მხრივ, აღიარა ამ შეთანხმების ყველა პირობა და იკისრა იზმირის [[პორტი]]ს გახსნა საფრანგეთისა და დიდი ბრიტანეთისათვის. სეს-ჟან-დე-მორენში მიღწეული შეთანხმება განმტკიცდა [[მემორანდუმი|მემორანდუმებში]], რომლებიც ერთმანეთს გაუცვალეს დიდმა ბრიტანეთმა და იტალიამ 18.VIII.1917 და საფრანგეთმა და იტალიამ 21-22 VIII. [[რუსეთის დროებითი მთავრობა|რუსეთის დროებით მთავრობას]] აცნობეს ზემოაღნიშნულ მემორანდუმთა შინაარსი. მას შესთავაზეს, გაეკეთებინა თავისი „გამოხმაურება“, რადგან შეთანხმება ითვალისწინებდა რუსეთის თანხმობის აუცილებლობას, თუმცა დროებით მთავრობას პასუხი არ გაუცია. [[პარიზის სამშვიდობო კონფერენცია 1919-20|პარიზის სამშვიდობო კონფერენციაზე 1919-20]] ამ საბაბით ისარგებლეს დიდმა ბრიტანეთმა და საფრანგეთმა და უარი უთხრეს იტალიას ადრე მიცემულ დაპირებაზე. | ||
მიმდინარე ცვლილება 15:24, 7 ოქტომბერი 2024 მდგომარეობით
სენ-ჟან-დე-მორენის შეთანხმება 1917 – (საიდუმლო), იტალიის მონაწილეობის შესახებ თურქეთის დაყოფაში, რაც გათვალისწინებული იყო საიქს-პიკოს შეთანხმებით, 1916. დაიდო 20.IV დიდი ბრიტანეთის, საფრანგეთის და იტალიის პრემიერ-მინისტრების შეხვედრაზე რკინიგზის სადგურ სენ-ჟან-დე-მორენში (საფრანგეთ-იტალიის საზღვარი).
იტალიამ, რომელიც 1915 პირველ მსოფლიო ომში ჩაება ანტანტის მხარეზე, მიიღო მცირე აზიის შემდგომ დაყოფაში მონაწილეობის უფლება, თუმცა ლონდონის ხელშეკრულების 1915-ის მუხლი, რომელიც ამ პირობას შეიცავდა, არ იყო მკაფიოდ ჩამოყალიბებული. 19.XI.1916 იტალიის მთავრობამ მოკავშირეებს პრეტენზიები წაუყენა მთელ რიგ ვილაიეთებზე. შეთანხმების თანახმად, მოკავშირეები დათანხმდნენ, „იტალიისათვის გადაეცით ქალაქი და ვილაიეთი იზმირი (სმირნა), აიდინი, მუღლუ, დენიზლი, ბურდერი, ისპარტა, ასთალია (ე.წ. „მწვანე ზონა“). გარდა ამისა, ტერიტორია იზმირის ჩრდილოეთით აღიარეს „იტალიის ინტერესების ზონად“. იტალიაზე ვრცელდებოდა ყველა ის უფლება და პრივილეგია თურქეთში, რომლებიც მიიღეს საფრანგეთმა და დიდმა ბრიტანეთმა საიქს-პიკოს შეთანხმებით. იტალიამ, თავის მხრივ, აღიარა ამ შეთანხმების ყველა პირობა და იკისრა იზმირის პორტის გახსნა საფრანგეთისა და დიდი ბრიტანეთისათვის. სეს-ჟან-დე-მორენში მიღწეული შეთანხმება განმტკიცდა მემორანდუმებში, რომლებიც ერთმანეთს გაუცვალეს დიდმა ბრიტანეთმა და იტალიამ 18.VIII.1917 და საფრანგეთმა და იტალიამ 21-22 VIII. რუსეთის დროებით მთავრობას აცნობეს ზემოაღნიშნულ მემორანდუმთა შინაარსი. მას შესთავაზეს, გაეკეთებინა თავისი „გამოხმაურება“, რადგან შეთანხმება ითვალისწინებდა რუსეთის თანხმობის აუცილებლობას, თუმცა დროებით მთავრობას პასუხი არ გაუცია. პარიზის სამშვიდობო კონფერენციაზე 1919-20 ამ საბაბით ისარგებლეს დიდმა ბრიტანეთმა და საფრანგეთმა და უარი უთხრეს იტალიას ადრე მიცემულ დაპირებაზე.
[რედაქტირება] იხილე აგრეთვე
სევრის საზავო ხელშეკრულება 1920
