ქასრაშვილი მაყვალა
მ (მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ქასრაშვილი მაყვალა“ გადაიტანა გვერდზე „მაყვალა ქასრაშვილი“) |
|||
| (ერთი მომხმარებლის 2 შუალედური ვერსიები არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| + | [[ფაილი:Mayvala qasrashvili.PNG|thumb|140პქ|მაყვალა ქასრაშვილი]] | ||
'''მაყვალა ქასრაშვილი''' – (13 მარტი 1942, ქუთაისი), ქართველი მომღერალი (ლირიკულ-დრამატული [[სოპრანო (მუსიკა)|სოპრანო]]). საქართველოს (1980) და სსრკ (1986) სახალხო არტისტი. ვოკალისტთა საერთაშორისო კონკურსის (მონრეალი 1973), ზ. ფალიაშვილის სახელობის პრემიების ლაურეატი (1983), რუსეთის „ხალხთა მეგობრობის“ ორდენი (2006), „ღირსების ორდენის“ კავალერი (1997), საერთაშორისო კონკურსების ჟიურის წევრი. | '''მაყვალა ქასრაშვილი''' – (13 მარტი 1942, ქუთაისი), ქართველი მომღერალი (ლირიკულ-დრამატული [[სოპრანო (მუსიკა)|სოპრანო]]). საქართველოს (1980) და სსრკ (1986) სახალხო არტისტი. ვოკალისტთა საერთაშორისო კონკურსის (მონრეალი 1973), ზ. ფალიაშვილის სახელობის პრემიების ლაურეატი (1983), რუსეთის „ხალხთა მეგობრობის“ ორდენი (2006), „ღირსების ორდენის“ კავალერი (1997), საერთაშორისო კონკურსების ჟიურის წევრი. | ||
1966 დაამთავრა [[თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია|თბილისის კონსერვატორიის]] ვოკალური განყოფილება (პროფ. [[დავიდოვი ვლადიმერ|ვ. დავიდოვის]] კლ.) 1966-იდან სსრკ „დიდი თეატრის“ წამყვანი [[სოლისტი]]ა. 2002-იდან საოპერო დასის შემოქმედებითი კოლექტივების მმართველი. 2014-იდან მოსკოვის კონსერვატორიის პროფესორი. მაყვალა ქასრაშვილი დიდი შინაგანი ექსპრესიის, ვოკალურ-არტისტული დიაპაზონის, უმაღლესი პროფესიული კულტურის მომღერალია. დაჯილდოებულია უმაღლესი ტემბრის | 1966 დაამთავრა [[თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია|თბილისის კონსერვატორიის]] ვოკალური განყოფილება (პროფ. [[დავიდოვი ვლადიმერ|ვ. დავიდოვის]] კლ.) 1966-იდან სსრკ „დიდი თეატრის“ წამყვანი [[სოლისტი]]ა. 2002-იდან საოპერო დასის შემოქმედებითი კოლექტივების მმართველი. 2014-იდან მოსკოვის კონსერვატორიის პროფესორი. მაყვალა ქასრაშვილი დიდი შინაგანი ექსპრესიის, ვოკალურ-არტისტული დიაპაზონის, უმაღლესი პროფესიული კულტურის მომღერალია. დაჯილდოებულია უმაღლესი ტემბრის | ||
თბილი ხმით. | თბილი ხმით. | ||
| + | |||
| + | '''პარტიები:''' თამარი ([[თაქთაქიშვილი ოთარ|ო. თაქთაქიშვილი]]ს „მთვარის მოტაცება“), ევრიდიკე ([[გლიუკი ქრისტოფ ვილიბალდ|გლიუკი]]ს „ორფევსი და ევრიდიკე“), ტატიანა, ლიზა, იოლანტა (ჩაიკოვსკის „ევგენი ონეგინი“, „პიკის ქალი“, „იოლანტა“), დონა ანა, გრაფინია ([[მოცარტი ვოლფგანგ ამადეუს|მოცარტი]]ს „დონ ჯოვანი“, „ფიგაროს ქორწინება“), ტოსკა, „ტურანდოტი“ ([[პუჩინი ჯაკომო|პუჩინი]]ს „ტოსკა“, „ტურანდოტი“), ლეონორა, ამელია, დეზდემონა, აიდა ([[ვერდი ჯუზეპე|ვერდი]]ს „ტრუბადური“, „ბალ-მასკარადი“, „ოტელო“, „[[აიდა (ვერდი)|აიდა]]“), ნატაშა როსტოვა, ლიუბკა, პოლინა ([[პროკოფიევი სერგეი|პროკოფიევი]]ს „[[ომი და მშვიდობა (ოპერა)|ომი და მშვიდობა]]“, „სემიონ კოტკო“, „მოთამაშე“), მარგარიტა ([[გუნო შარლ|გუნო]]ს „ფაუსტი“), სანტუცა ([[მასკანი პიეტრო|მასკანი]]ს „სოფლის ღირსება“), ორტრუდა ([[ვაგნერი გერმან|ვაგნერი]]ს „ლოენგრინი“), ფრანჩესკა ([[რახმანინოვი სერგეი|რახმანინოვი]]ს | ||
| + | „ფრანჩესკა და რიმინი“) და სხვ. | ||
| + | |||
| + | ''[[ტორაძე გულბათ|გ. ტორაძე]]'' | ||
| + | |||
მიმდინარე ცვლილება 15:31, 14 მაისი 2025 მდგომარეობით
მაყვალა ქასრაშვილი – (13 მარტი 1942, ქუთაისი), ქართველი მომღერალი (ლირიკულ-დრამატული სოპრანო). საქართველოს (1980) და სსრკ (1986) სახალხო არტისტი. ვოკალისტთა საერთაშორისო კონკურსის (მონრეალი 1973), ზ. ფალიაშვილის სახელობის პრემიების ლაურეატი (1983), რუსეთის „ხალხთა მეგობრობის“ ორდენი (2006), „ღირსების ორდენის“ კავალერი (1997), საერთაშორისო კონკურსების ჟიურის წევრი.
1966 დაამთავრა თბილისის კონსერვატორიის ვოკალური განყოფილება (პროფ. ვ. დავიდოვის კლ.) 1966-იდან სსრკ „დიდი თეატრის“ წამყვანი სოლისტია. 2002-იდან საოპერო დასის შემოქმედებითი კოლექტივების მმართველი. 2014-იდან მოსკოვის კონსერვატორიის პროფესორი. მაყვალა ქასრაშვილი დიდი შინაგანი ექსპრესიის, ვოკალურ-არტისტული დიაპაზონის, უმაღლესი პროფესიული კულტურის მომღერალია. დაჯილდოებულია უმაღლესი ტემბრის თბილი ხმით.
პარტიები: თამარი (ო. თაქთაქიშვილის „მთვარის მოტაცება“), ევრიდიკე (გლიუკის „ორფევსი და ევრიდიკე“), ტატიანა, ლიზა, იოლანტა (ჩაიკოვსკის „ევგენი ონეგინი“, „პიკის ქალი“, „იოლანტა“), დონა ანა, გრაფინია (მოცარტის „დონ ჯოვანი“, „ფიგაროს ქორწინება“), ტოსკა, „ტურანდოტი“ (პუჩინის „ტოსკა“, „ტურანდოტი“), ლეონორა, ამელია, დეზდემონა, აიდა (ვერდის „ტრუბადური“, „ბალ-მასკარადი“, „ოტელო“, „აიდა“), ნატაშა როსტოვა, ლიუბკა, პოლინა (პროკოფიევის „ომი და მშვიდობა“, „სემიონ კოტკო“, „მოთამაშე“), მარგარიტა (გუნოს „ფაუსტი“), სანტუცა (მასკანის „სოფლის ღირსება“), ორტრუდა (ვაგნერის „ლოენგრინი“), ფრანჩესკა (რახმანინოვის „ფრანჩესკა და რიმინი“) და სხვ.
