ანდღულაძე დავით
მ (მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „დავით ანდღულაძე“ გადაიტანა გვერდზე „ანდღულაძე დავით“ გადამის...) |
|||
| (ერთი მომხმარებლის 15 შუალედური ვერსიები არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
[[ფაილი:DaviT andRulaZe.jpg|thumb|250პქ|დავით ანდღულაძე]] | [[ფაილი:DaviT andRulaZe.jpg|thumb|250პქ|დავით ანდღულაძე]] | ||
| − | '''დავით ანდღულაძე''' - (3. X. 1895, სოფელი ბახვი. ოზურგეთის რაიონი, – 29. XI. 1973, [[თბილისი]]), [[ქართველები|ქართველი]] მომღერალი (დრამატული ტენორი), სსრკ სახალხო არტისტი (1950), სსრკ (1947) და ზ. | + | '''დავით ანდღულაძე''' - (3. X. 1895, სოფელი ბახვი. ოზურგეთის რაიონი, – 29. XI. 1973, [[თბილისი]]), [[ქართველები|ქართველი]] მომღერალი (დრამატული [[ტენორი (ხმა)|ტენორი]]), სსრკ სახალხო არტისტი (1950), სსრკ (1947) და [[ფალიაშვილი ზაქარია|ზ. ფალიაშვილი]]ს სახელობის (1973) პრემიების [[ლაურეატი]]. |
| − | 1925 დაამთავრა თბილისის კონსერვატორია (პროფესორ ე. ვრონსკის კლასი). 1926-იდან თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის სოლისტია. 1927-29 მოსკოვის კ. | + | 1925 წელს დაამთავრა [[თბილისის ვანო სარაჯიშვილის სახელობის სახელმწიფო კონსერვატორია|თბილისის კონსერვატორია]] (პროფესორ ე. ვრონსკის კლასი). 1926-იდან [[თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრი|თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის]] [[სოლისტი|სოლისტია]]. 1927-29 მოსკოვის [[სტანისლავსკი კონსტანტინ|კ. სტანისლავსკი]]ს და [[ნემიროვიჩ-დანჩენკო ვლადიმირ|ვ. ნემიროვიჩ-დანჩენკო]]ს სახელობის მუსიკალური თეატრის [[სოლისტი]]. 1933-35 სსრკ [[დიდი თეატრი|დიდი თეატრის]] სოლისტი იყო. 1935-იდან კი კვლავ [[თბილისი|თბილისს]] დაუბრუნდა. პარტიებიდან განსაკუთრებით აღსანიშნავია აბესალომი ([[ფალიაშვილი ზაქარია|ზ. ფალიაშვილის]] „აბესალომ და ეთერი“), ტარიელი ([[მშველიძე შალვა|შ. მშველიძის]] „ამბავი ტარიელისა“), კანიო ([[ლეონკავალო რუჯერო|ლეონკავალო]]ს „ჯამბაზები“), რადამესი ([[ვერდი ჯუზეპე|ვერდის]] „[[აიდა (ვერდი)|აიდა]]“), კავარადოსი ([[პუჩინი ჯაკომო|პუჩინი]]ს „ტოსკა“), დონ ხოზე ([[ბიზე ჟორჟ|ბიზეს]] „კარმენი“), გერმანი ([[ჩაიკოვსკი პეტრე|ჩაიკოვსკი]]ს „პიკის ქალი“), ოტელო ([[ვერდი ჯუზეპე|ვერდი]]ს „ოტელო“), მანრიკო (ვერდის „ტრუბადური“) და სხვა პარტიები. |
| − | ნდღულაძე ფლობდა ძლიერ, კაშკაშა ტემბრისა და ფართო დიაპაზონის ხმას. დაჯილდოებული იყო სამსახიობო ნიჭით. გასტროლებს მართავდა სსრკ ქალაქებში. | + | ნდღულაძე ფლობდა ძლიერ, კაშკაშა ტემბრისა და ფართო [[დიაპაზონი (მუსიკა)|დიაპაზონის]] ხმას. დაჯილდოებული იყო სამსახიობო ნიჭით. გასტროლებს მართავდა სსრკ ქალაქებში. |
| − | 1946-იდან ანდღულაძე თბილისის კონსერვატორიის პედაგოგი იყო (1958-იდან პროფ), სოლო სიმღერის კათედრის გამგე (1967-1973). ანდღულაძის მოწაფეები არიან ზ. ანჯაფარიძე. ზ. სოტკილავა. ნ. ანდღულაძე. ე. გეწაძე. ა. ფირცხალავა და სხვ. | + | 1946-იდან ანდღულაძე თბილისის კონსერვატორიის პედაგოგი იყო (1958-იდან პროფ), [[სოლო]] სიმღერის კათედრის გამგე (1967-1973). ანდღულაძის მოწაფეები არიან [[ანჯაფარიძე ზურაბ|ზ. ანჯაფარიძე]]. [[სოტკილავა ზურაბ|ზ. სოტკილავა]]. [[ანდღულაძე ნოდარ|ნ. ანდღულაძე]]. [[გეწაძე ელდარ|ე. გეწაძე]]. ა. ფირცხალავა და სხვ. |
| − | ანდღულაძის მოღვაწეობამ ღრმა კვალი დაამჩნია ქართული საშემსრულებლო ხელოვნებისა და ვოკალური პედაგოგიკის განვითარებას. | + | ანდღულაძის მოღვაწეობამ ღრმა კვალი დაამჩნია ქართული საშემსრულებლო ხელოვნებისა და ვოკალური პედაგოგიკის განვითარებას. |
| + | ''[[ახმეტელი მანანა|მ. ახმეტელი]]'' | ||
| − | |||
| − | |||
| − | == | + | ==წყარო== |
| − | [ | + | [[მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი]] |
| − | [[კატეგორია:ვოკალისტები]] | + | [[კატეგორია:ქართველი ვოკალისტები]] |
[[კატეგორია:ზაქარია ფალიაშვილის პრემიის ლაურიატები]] | [[კატეგორია:ზაქარია ფალიაშვილის პრემიის ლაურიატები]] | ||
| + | [[კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სახალხო არტისტები]] | ||
| + | [[კატეგორია:ანდღულაძეები]] | ||
| + | [[კატეგორია:საოპერო მომღერლები]] | ||
| + | [[კატეგორია:თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის სოლისტები]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 14:13, 21 მაისი 2025 მდგომარეობით
დავით ანდღულაძე - (3. X. 1895, სოფელი ბახვი. ოზურგეთის რაიონი, – 29. XI. 1973, თბილისი), ქართველი მომღერალი (დრამატული ტენორი), სსრკ სახალხო არტისტი (1950), სსრკ (1947) და ზ. ფალიაშვილის სახელობის (1973) პრემიების ლაურეატი.
1925 წელს დაამთავრა თბილისის კონსერვატორია (პროფესორ ე. ვრონსკის კლასი). 1926-იდან თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის სოლისტია. 1927-29 მოსკოვის კ. სტანისლავსკის და ვ. ნემიროვიჩ-დანჩენკოს სახელობის მუსიკალური თეატრის სოლისტი. 1933-35 სსრკ დიდი თეატრის სოლისტი იყო. 1935-იდან კი კვლავ თბილისს დაუბრუნდა. პარტიებიდან განსაკუთრებით აღსანიშნავია აბესალომი (ზ. ფალიაშვილის „აბესალომ და ეთერი“), ტარიელი (შ. მშველიძის „ამბავი ტარიელისა“), კანიო (ლეონკავალოს „ჯამბაზები“), რადამესი (ვერდის „აიდა“), კავარადოსი (პუჩინის „ტოსკა“), დონ ხოზე (ბიზეს „კარმენი“), გერმანი (ჩაიკოვსკის „პიკის ქალი“), ოტელო (ვერდის „ოტელო“), მანრიკო (ვერდის „ტრუბადური“) და სხვა პარტიები.
ნდღულაძე ფლობდა ძლიერ, კაშკაშა ტემბრისა და ფართო დიაპაზონის ხმას. დაჯილდოებული იყო სამსახიობო ნიჭით. გასტროლებს მართავდა სსრკ ქალაქებში.
1946-იდან ანდღულაძე თბილისის კონსერვატორიის პედაგოგი იყო (1958-იდან პროფ), სოლო სიმღერის კათედრის გამგე (1967-1973). ანდღულაძის მოწაფეები არიან ზ. ანჯაფარიძე. ზ. სოტკილავა. ნ. ანდღულაძე. ე. გეწაძე. ა. ფირცხალავა და სხვ.
ანდღულაძის მოღვაწეობამ ღრმა კვალი დაამჩნია ქართული საშემსრულებლო ხელოვნებისა და ვოკალური პედაგოგიკის განვითარებას.
