ანდღულაძე ნოდარ
(→იხილე აგრეთვე) |
|||
| (ერთი მომხმარებლის 17 შუალედური ვერსიები არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | [[ფაილი:Nodar andRulaZe.jpg|thumb| | + | [[ფაილი:Nodar andRulaZe.jpg|thumb|150პქ|ნოდარ ანდღულაძე]] |
| − | '''ნოდარ ანდღულაძე''' - (13. XII. 1927. [[თბილისი]]. 30. I. 2013.თბილისი), [[ქართველები|ქართველი]] მომღერალი (დრამატული ტენორი) და პედაგოგი. [[ანდღულაძე დავით|დავით ანდღულაძის]] შვილი. [[საქართველო|საქართველოს]] სახალხო არტისტი (1965). ზ. ფალიაშვილის სახელობის (1977) პრემიის ლაურეატი, საქართველოს პედაგოგიურ მეცნიერებათა აკადემიის (1995) და ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა აკადემიის (1998) ნამდვილი წევრი, დავით ანდღულაძის სახელობის ქართული ვოკალური კულტურის ფონდის პრეზიდენტი (1997). ფილოლოგიის | + | '''ნოდარ ანდღულაძე''' - (13. XII. 1927. [[თბილისი]]. 30. I. 2013.თბილისი), [[ქართველები|ქართველი]] მომღერალი (დრამატული [[ტენორი (ხმა)|ტენორი]]) და პედაგოგი. [[ანდღულაძე დავით|დავით ანდღულაძის]] შვილი. [[საქართველო|საქართველოს]] სახალხო არტისტი (1965). [[ფალიაშვილი ზაქარია|ზ. ფალიაშვილის]] სახელობის (1977) პრემიის [[ლაურეატი]], საქართველოს პედაგოგიურ მეცნიერებათა აკადემიის (1995) და ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა აკადემიის (1998) ნამდვილი წევრი, დავით ანდღულაძის სახელობის ქართული ვოკალური კულტურის ფონდის პრეზიდენტი (1997). ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატი (1954). |
| − | 1950 დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო | + | 1950 დაამთავრა [[თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი]]ს ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1963 [[თბილისის ვანო სარაჯიშვილის სახელობის სახელმწიფო კონსერვატორია|თბილისის კონსერვატორია]]. 1956-იდან [[თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრი|თბილისის ოპერის და ბალეტის თეატრის]] [[სოლისტი]]. 1961-62 სტაჟირება გაიარა მილანის საოპერო თეატრ - „[[ლა სკალა]]ში“ (პედაგოგი ჯ. ბარა). |
| − | ანდღულაძეს | + | ანდღულაძეს ჰქონდა ძლიერი, ლამაზი, ყველა რეგისტრში თანაბრად მჟღერი და გამომსახველი ხმა. მისი შესრულებისათვის დამახასიათებელი იყო დახვეწილი მუსიკალური [[ფრაზირება]]. სცენური ოსტატობა. პარტიებიდან განსაკუთრებით აღსანიშნავია აბესალომი. მალხაზი (ფალიაშვილის „აბესალომ და ეთერი“, „დაისი“). ტარიელი ([[მშველიძე შალვა|მშველიძის]] „ამბავი ტარიელისა“), მინდია, არზაყანი ([[თაქთაქიშვილი ოთარ|თაქთაქიშვილის]] „მინდია“, „მთვარის მოტაცება“), გერმანი (ჩაიკოვსკის „პიკის ქალი“). რადამესი, მანრიკო, ჰერცოგი, ოტელო ([[ვერდი ჯუზეპე|ვერდის]] „აიდა“, „ტრუბადური“, „რიგოლეტო“, „ოტელო“), ედგარი ([[დონიცეტი გაეტანო|დონიცეტის]] ლუჩია დი ლამერმური“), კანიო ([[ლეონკავალო რუჯერო|ლეონკავალო]]ს „ჯამბაზები“), ტურიდუ ([[მასკანი პიეტრო|მასკანი]]ს „სოფლური ღირსება“), ლოენგრინი ([[[[ვაგნერი რიხარდ|ვაგნერი]] რიხარდ|ვაგნერის]] „ლოენგრინი“), ჰეროდე (შტრაუსის „სალომე“) და სხვ. ანდღულაძე გამოდის კამერული რეპერტუარითაც. [[გასტროლი|გასტროლები]] გამართა საზღვარგარეთის ქვეყნებში. |
| − | 1968-იდან თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის | + | 1968-იდან [[თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია|თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის]] პედაგოგი იყო, 1981-იდან – პროფესორი. 1974-იდან – [[სოლო]] სიმღერის კათედრის გამგე, მისი მოწაფეები არიან: ლ. ათანელიშვილი, [[გამგებელი ნუგზარ|ნ. გამგებელი]], [[გუგუშვილი თეიმურაზ|თ. გუგუშვილი]], გ. კარიაული, პ. სვანიძე, მ. სილაგაძე. მ. ქობალიანი, ა. ჭურღულია და სხვ. ა. ავტორია გამოკვლევებისა ვოკალური ხელოვნების თეორიისა და მეთოდიკის დარგში (წიგნი „Homo cantor“, თბ. 1997) (მ. ახმეტელი) |
==წყარო== | ==წყარო== | ||
| − | მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი | + | [[მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი]] |
| − | + | [[კატეგორია: ქართველი ვოკალისტები]] | |
| − | + | ||
| − | + | ||
| − | + | ||
| − | + | ||
| − | [[კატეგორია: ვოკალისტები | + | |
| − | + | ||
| − | + | ||
[[კატეგორია: ზაქარია ფალიაშვილის პრემიის ლაურიატები]] | [[კატეგორია: ზაქარია ფალიაშვილის პრემიის ლაურიატები]] | ||
| − | [[კატეგორია:საქართველოს სახალხო | + | [[კატეგორია:საქართველოს სსრ სახალხო არტისტები]] |
| + | [[კატეგორია:ანდღულაძეები]] | ||
| + | [[კატეგორია:საოპერო მომღერლები]] | ||
| + | [[კატეგორია:თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის სოლისტები]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 14:16, 21 მაისი 2025 მდგომარეობით
ნოდარ ანდღულაძე - (13. XII. 1927. თბილისი. 30. I. 2013.თბილისი), ქართველი მომღერალი (დრამატული ტენორი) და პედაგოგი. დავით ანდღულაძის შვილი. საქართველოს სახალხო არტისტი (1965). ზ. ფალიაშვილის სახელობის (1977) პრემიის ლაურეატი, საქართველოს პედაგოგიურ მეცნიერებათა აკადემიის (1995) და ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა აკადემიის (1998) ნამდვილი წევრი, დავით ანდღულაძის სახელობის ქართული ვოკალური კულტურის ფონდის პრეზიდენტი (1997). ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატი (1954).
1950 დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1963 თბილისის კონსერვატორია. 1956-იდან თბილისის ოპერის და ბალეტის თეატრის სოლისტი. 1961-62 სტაჟირება გაიარა მილანის საოპერო თეატრ - „ლა სკალაში“ (პედაგოგი ჯ. ბარა).
ანდღულაძეს ჰქონდა ძლიერი, ლამაზი, ყველა რეგისტრში თანაბრად მჟღერი და გამომსახველი ხმა. მისი შესრულებისათვის დამახასიათებელი იყო დახვეწილი მუსიკალური ფრაზირება. სცენური ოსტატობა. პარტიებიდან განსაკუთრებით აღსანიშნავია აბესალომი. მალხაზი (ფალიაშვილის „აბესალომ და ეთერი“, „დაისი“). ტარიელი (მშველიძის „ამბავი ტარიელისა“), მინდია, არზაყანი (თაქთაქიშვილის „მინდია“, „მთვარის მოტაცება“), გერმანი (ჩაიკოვსკის „პიკის ქალი“). რადამესი, მანრიკო, ჰერცოგი, ოტელო (ვერდის „აიდა“, „ტრუბადური“, „რიგოლეტო“, „ოტელო“), ედგარი (დონიცეტის ლუჩია დი ლამერმური“), კანიო (ლეონკავალოს „ჯამბაზები“), ტურიდუ (მასკანის „სოფლური ღირსება“), ლოენგრინი ([[ვაგნერი რიხარდ|ვაგნერის]] „ლოენგრინი“), ჰეროდე (შტრაუსის „სალომე“) და სხვ. ანდღულაძე გამოდის კამერული რეპერტუარითაც. გასტროლები გამართა საზღვარგარეთის ქვეყნებში.
1968-იდან თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის პედაგოგი იყო, 1981-იდან – პროფესორი. 1974-იდან – სოლო სიმღერის კათედრის გამგე, მისი მოწაფეები არიან: ლ. ათანელიშვილი, ნ. გამგებელი, თ. გუგუშვილი, გ. კარიაული, პ. სვანიძე, მ. სილაგაძე. მ. ქობალიანი, ა. ჭურღულია და სხვ. ა. ავტორია გამოკვლევებისა ვოკალური ხელოვნების თეორიისა და მეთოდიკის დარგში (წიგნი „Homo cantor“, თბ. 1997) (მ. ახმეტელი)
