ხალხოსნები
(ახალი გვერდი: '''ხალხოსნები''' („ტეტიათა მოტრფიალენი“, „დიაკვნის შვილები“) — ...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''ხალხოსნები''' („ტეტიათა მოტრფიალენი“, „დიაკვნის შვილები“) — ეროვნულ–განმათავისუფლებელი მოძრაობის ერთ-ერთი მიმდინარეობის წარმომადგენელნი, გლეხობის ინტერესების გამომხატველნი, რომელთა უმთავრეს მიზანს ხალხთან დაახლოება, მის სასიცოცხლო ინტერესთა ღრმად წვდომა, მისი შეგნების გამოღვიძება და ბრძოლისთვის მომზადება წარმოადგენდა. ქართველ ხალხოსნებს ([[ყიფშიძე გრიგოლ|გ. ყიფშიძე]], [[ფურცელაძე ანტონ|ა. ფურცელაძე]], [[მგალობლიშვილი სოფრომ|ს. მგალობლიშვილი]], [[ლომოური ნიკო|ნ. ლომოური]], [[გაბაშვილი ეკატერინე|ე. გაბაშვილი]], შ. გულისაშვილი, [[ჭრელაშვილი სტეფანე|ს. ჭრელაშვილი]], [[ხიზანიშვილი ნიკოლოზ|ნ. ხიზანიშვილი]] და სხვანი) იდეოლოგიურად ახალი არაფერი შეუქმნიათ, მათი მსოფლმხედველობა რუსული „ნაროდნიკობის“ იდეალებით იკვებებოდა. მაინც თავიანთი შემოქმედებით (მხატვრული თუ პუბლიცისტური თხზულებებით) ქართულ ლიტერატურაში შემოიტანეს თავისებური კოლორიტი, ცხოვრების თავისებური ხედვა. ხალხოსნებს ჰქონდათ თავიანთი ბეჭდვითი ორგანოები („[[იმედი (ჟურნალი)|იმედი]]“, „[[მნათობი (ჟურნალი)|მნათობი]]“, „[[შრომა (გაზეთი)|შრომა]]“), სხვა ჟურნალ-გაზეთებშიც თანამშრომლობდნენ და ქადაგებდნენ გლეხურ სოციალიზმს, საჭიროებას რევოლუციისა, რომლის მამოძრავებელ ძალად გლეხობას მიიჩნევდნენ, ებრძოდნენ თავად-აზნაურობას. მათ ვერ მოახერხეს კლასობრივ ნიადაგზე დადგომა (წოდებრივ ნიადაგზე დარჩნენ). მათი უმთავრესი ნაკლი ის იყო, რომ, გარდა ხალხის სამსახურისა, ისინი ხელაღებით უარყოფდნენ ყოველსავე წინაპართა მიღწევებს თუ წინამორბედთა მოღვაწეობას, ამ წინამორბედთ ეროვნული მოტივით განსაკუთრებულ გატაცებას უსაყვედურებდნენ. | + | '''ხალხოსნები''' („ტეტიათა მოტრფიალენი“, „დიაკვნის შვილები“) — ეროვნულ–განმათავისუფლებელი მოძრაობის ერთ-ერთი მიმდინარეობის წარმომადგენელნი, გლეხობის ინტერესების გამომხატველნი, რომელთა უმთავრეს მიზანს ხალხთან დაახლოება, მის სასიცოცხლო ინტერესთა ღრმად წვდომა, მისი შეგნების გამოღვიძება და [[ბრძოლა|ბრძოლისთვის]] მომზადება წარმოადგენდა. ქართველ ხალხოსნებს ([[ყიფშიძე გრიგოლ|გ. ყიფშიძე]], [[ფურცელაძე ანტონ|ა. ფურცელაძე]], [[მგალობლიშვილი სოფრომ|ს. მგალობლიშვილი]], [[ლომოური ნიკო|ნ. ლომოური]], [[გაბაშვილი ეკატერინე|ე. გაბაშვილი]], შ. გულისაშვილი, [[ჭრელაშვილი სტეფანე|ს. ჭრელაშვილი]], [[ხიზანიშვილი ნიკოლოზ|ნ. ხიზანიშვილი]] და სხვანი) იდეოლოგიურად ახალი არაფერი შეუქმნიათ, მათი მსოფლმხედველობა რუსული „ნაროდნიკობის“ იდეალებით იკვებებოდა. მაინც თავიანთი შემოქმედებით (მხატვრული თუ პუბლიცისტური თხზულებებით) ქართულ ლიტერატურაში შემოიტანეს თავისებური კოლორიტი, ცხოვრების თავისებური ხედვა. ხალხოსნებს ჰქონდათ თავიანთი ბეჭდვითი ორგანოები („[[იმედი (ჟურნალი)|იმედი]]“, „[[მნათობი (ჟურნალი)|მნათობი]]“, „[[შრომა (გაზეთი)|შრომა]]“), სხვა ჟურნალ-გაზეთებშიც თანამშრომლობდნენ და ქადაგებდნენ გლეხურ სოციალიზმს, საჭიროებას რევოლუციისა, რომლის მამოძრავებელ ძალად გლეხობას მიიჩნევდნენ, ებრძოდნენ თავად-აზნაურობას. მათ ვერ მოახერხეს კლასობრივ ნიადაგზე დადგომა (წოდებრივ ნიადაგზე დარჩნენ). მათი უმთავრესი ნაკლი ის იყო, რომ, გარდა ხალხის სამსახურისა, ისინი ხელაღებით უარყოფდნენ ყოველსავე წინაპართა მიღწევებს თუ წინამორბედთა მოღვაწეობას, ამ წინამორბედთ ეროვნული მოტივით განსაკუთრებულ გატაცებას უსაყვედურებდნენ. |
==ლიტერატურა== | ==ლიტერატურა== | ||
მიმდინარე ცვლილება 23:27, 16 ოქტომბერი 2023 მდგომარეობით
ხალხოსნები („ტეტიათა მოტრფიალენი“, „დიაკვნის შვილები“) — ეროვნულ–განმათავისუფლებელი მოძრაობის ერთ-ერთი მიმდინარეობის წარმომადგენელნი, გლეხობის ინტერესების გამომხატველნი, რომელთა უმთავრეს მიზანს ხალხთან დაახლოება, მის სასიცოცხლო ინტერესთა ღრმად წვდომა, მისი შეგნების გამოღვიძება და ბრძოლისთვის მომზადება წარმოადგენდა. ქართველ ხალხოსნებს (გ. ყიფშიძე, ა. ფურცელაძე, ს. მგალობლიშვილი, ნ. ლომოური, ე. გაბაშვილი, შ. გულისაშვილი, ს. ჭრელაშვილი, ნ. ხიზანიშვილი და სხვანი) იდეოლოგიურად ახალი არაფერი შეუქმნიათ, მათი მსოფლმხედველობა რუსული „ნაროდნიკობის“ იდეალებით იკვებებოდა. მაინც თავიანთი შემოქმედებით (მხატვრული თუ პუბლიცისტური თხზულებებით) ქართულ ლიტერატურაში შემოიტანეს თავისებური კოლორიტი, ცხოვრების თავისებური ხედვა. ხალხოსნებს ჰქონდათ თავიანთი ბეჭდვითი ორგანოები („იმედი“, „მნათობი“, „შრომა“), სხვა ჟურნალ-გაზეთებშიც თანამშრომლობდნენ და ქადაგებდნენ გლეხურ სოციალიზმს, საჭიროებას რევოლუციისა, რომლის მამოძრავებელ ძალად გლეხობას მიიჩნევდნენ, ებრძოდნენ თავად-აზნაურობას. მათ ვერ მოახერხეს კლასობრივ ნიადაგზე დადგომა (წოდებრივ ნიადაგზე დარჩნენ). მათი უმთავრესი ნაკლი ის იყო, რომ, გარდა ხალხის სამსახურისა, ისინი ხელაღებით უარყოფდნენ ყოველსავე წინაპართა მიღწევებს თუ წინამორბედთა მოღვაწეობას, ამ წინამორბედთ ეროვნული მოტივით განსაკუთრებულ გატაცებას უსაყვედურებდნენ.
[რედაქტირება] ლიტერატურა
- ვ. კოტეტიშვილი, რჩეული ნაწერები, 1965;
- ა. კენჭოშვილი, XIX ს. 80-იანი წლების ქართული მწერლობა, წიგნში: ქართული ლიტერატურის ისტორია, IV, 1974.
