შეგიტკუ
შეგიტკუ – (დაახლ. ჩვ.წ.-მდე 698-690), ეგვიპტის XXV (ნუბიური) დინასტიის ფარაონი, პიანხის შვილი. ტახტზე ავიდა თავისი ბიძის, შაბაკას გარდაცვალების შემდეგ, რომლის მეფობის ბოლო ორი წლის განმავლობაში მისი თანამმართველი იყო.
განსხვავებით შაბაკასაგან, შებიტკუ უფრო აგრესიული გამოდგა საგარეო პოლიტიკაში. მან გამოიძახა ნუბიიდან თავისი ძმები, მათ შორის მომავალი ფარაონი ტახარკა, რომელიც მაშინ ოცი წლის იყო. უფლისწულებს, სავარაუდოდ ასევე შებიტკუს ბრძანებით, თან ახლდა ჯარი. ამ დროისათვის სარგონის მემკვიდრე, სინაქერიბი, დაკავებული იყო ასურეთის გავლენის შენარჩუნებით დასავლეთ აზიაში, რასაც ეწინააღმდეგებოდნენ პალესტინის მეფეები. სავარაუდოდ, იეზეკია იუდეიდან მოლაპარაკებებს ატარებდა შებიტკუსთან ეგვიპტის მხარდაჭერის მოსაპოვებლად. თავისი ფრთხილი წინამორბედისაგან განსხვავებით, შებიტკუმ გადაწყვიტა, ებრძოლა პალესტინაში ასურელების წინააღმდეგ, და გააგზავნა ჯარი, რომელსაც სათავეში ტახარკა ედგა. სინაქერიბი შეიჭრა ფინიკიაში, ფილისტიასა და იუდეაში. მოკავშირეები, ეგვიპტურ-ნუბიურ ძალებთან ერთად, მოემზადნენ საბრძოლველად ელტეკესთან. სინაქერიბმა დაატყვევა ასკალონის მეფე, შემდეგ კი დაამარცხა მოკავშირეები, აიღო ელტეკე, ტიმნა და ეკრონი, და გაემართა ლახიშისაკენ. იმავდროულად, მან გააგზავნა თავისი მთავარსარდალი დიდძალი ჯარით იერუსალიმისაკენ და იეზეკიას, იუდეის მეფეს, დანებება მოსთხოვა. თვითონ სინაქერიბმა დაიპყრო ლახიში და გაემართა ლიბნასკენ. იეზეკიამ გადაიხადა ხარკი, მაგრამ იერუსალიმის ჭიშკარი ასურელებს არ გაუღო. ამ დროისათვის სინაქერიბს მოუვიდა ხმა, რომ ტახარკა და ეგვიპტის ჯარი მასზე თავდასხმას აპირებდნენ, როცა მისი ძალები ორად იყო გაყოფილი, და სასწრაფოდ გამოიძახა ჯარი იერუსალიმიდან. ახალი საფრთხის წინაშე მყოფმა ტახარკამ თავისი ჯარი ეგვიპტეში დასაბრუნებლად გაამზადა. სინაქერიბი თავის მხრივ დაბრუნდა ნინევიაში, სავარაუდოდ ეპიდემიის გამო, რამაც იხსნა იერუსალიმი დარბევისაგან. ბიბლიის თანახმად, იერუსალიმი სასწაულმა გადაარჩინა, რადგან ანგელოზმა ერთ ღამეში სინაქერიბის 185 000 ჯარისკაცი გაანადგურა (ისაია, 37:36). ზოგიერთი მოსაზრებით, სინაქერიბის უკან დახევა ბაბილონიდან წამოსული ახალი მუქარით იყო გამოწვეული. შემდგომში, სინაქერიბი უფრო ელამით იყო დაკავებული, ვიდრე პალესტინით. ჩვ წ.-მდე 689 წ. მან ჩაახშო აჯანყება ელამში და დაარბია ბაბილონი, 681 წ. კი ის ნინევიაში მოკლეს.
ტახტზე მისი ვაჟიშვილი, ასარქადონი ადის. მან დაიწყო ბაბილონის აღდგენა, და ჩვ.წ.-მე 677/76 წლამდე ეგვიპტეს და ასურეთს შორის მშვიდობა იყო. შებიტკუს მეფობის დროს საისში გარდაიცვალა ნუბიელების მიერ დასმული მმართველი, და ძალაუფლებას ხელში იგდებს ვინმე სტეფინატე, რომელსაც ხანდახან ტეფნახტ II-ს უწოდებენ. სტეფინატე ადგილობრივი წარმოშობის იყო და შესაძლოა ტეფნახტის (XXIV დინასტია) შთამომავალიც. მეფობდა საისში ჩვ.წ.-მდე 695-688 წწ. მისი მეფობა მომავალი XXVI საისური დინასტიის ერთგვარი წინამორბედი იყო. ქვეყნის შიგნით შებიტკუ აგრძელებდა თავისი წინამორბედის მიერ დაწყებული ტაძრების რეკონსტრუქციის პოლიტიკას. მემფისში მოძიებულია ქანდაკება და ბლოკი მისი ნაგებობიდან. კარნაშკი, ამონის ტაძარში, მან ააგო კაპელა და ამონის ცოლთან, ამენერდის I-თან ერთად, მიუშენა ეზო და ჭიშკარი ოსირისის ტაძარს. ლუქსორში, ტაძრის სამხრეთ კედელზე, მოათავსა ორი სცენა. ამ დროისათვის, სავარაუდოდ, შეპენუპეტ I გარდაცვლილი იყო, და შებიტკუს მამიდა (პიანხის და) ამენერდის I ამონის მთავარი ცოლი იყო. მის გვერდით იყო მისი მემკვიდრე, შებიტკუს და შეპენუპეტ II. შებიტკუ დაიკრძალა თავისი წინამორბედების მსგავსად ნაპატასთან, ელ კურუში აგებულ პირამიდაში, რომელსაც თან ახლდა საყვარელი ცხენების სამარხი.
