|
|
| ხაზი 1: |
ხაზი 1: |
| − | [[საქართველო]] იმ ქვეყნებს განეკუთვნება, სადაც ყველის წარმოება და მოხმარება ტრადიციულია. ჩვენში კუსტარულად და ქარხნული წესით დამზადებული მრავალი სახეობის ყველი მუდმივი მოხმარების პროდუქტია და განსაკუთრებული გემოვნური თვისებებით გამოიჩევა. | + | [[კატეგორია:მეყველეობა]] |
| − | | + | |
| − | [[ქართველები]] ყველს სიმღერებსა და ხატოვან გამონათქვამებსიც კი მოიხსენებენ. ნიშანდობლივია ისიც, რომ ქართული სუფრა და ურთიერთობა ყველითა და [[პური|პურით]] იწყება.
| + | |
| − | | + | |
| − | ყველის სახეობათა დიდი მრავალფეროვნების, შედგენილობისა და თვისებების განსხვავების მიუხედავად, საქართველოში ყველის დამზადების ტექნოლოგია მნიშვნელოვანწილად იდენტურია და მოიცავს: რძის მიღებას, შესადედებლად მომზადებას, შედედებას, ნადედისა და ყველის დამუშავებას, ფორმირებას, დაწნეხას, დამარილებას, მომწიფებას და შენახვას. თუმცა ტექნოლოგიური პროცესების რეჟიმი განსხვავებული და ინდივიდუალურია თითოეული სახეობისათვის.
| + | |
| − | | + | |
| − | ==წყარო==
| + | |
| − | * პური ჩვენი არსობისა: წიგნი I/ სოფლის მეურნეობა/,-ავტ: თამაზ კუნჭულია, შოთა კიკალიშვილი თბილისი: პალიტრა L, -2016
| + | |
